พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร - ตอนที่ 36 การเปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 36 การเปลี่ยนแปลง

ชายหนุ่มเอนศีรษะพิงขอบอ่าง สายตาสีฟ้าครามทอดมองเพดานอย่างเลื่อนลอย ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟและคำกล่าวเย้ยหยันของระบบ แต่แล้วจู่ๆเสียงของระบบกลืนกินมังกรก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【โฮสต์คะ? หลังจากที่ได้เห็นเลือดมังกรและได้สังหารสัตว์อสูรที่มีความเกี่ยวข้องไปแล้ว โฮสต์เกิดความผิดปกติอะไรหรือเปล่า?】

หวงเยี่ยชะงักทันที

แววตาที่เดิมสงบนิ่งพลันสว่างวาบ ราวกับมีประกายสายฟ้าฉายผ่านในชั่วพริบตา

“ความผิดปกติ?”

ผิวน้ำที่เคยสงบเกิดระลอกคลื่นเล็กๆเมื่อเขาขยับตัว ความคิดเริ่มไหลย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่ผ่านมา

“มันก็ไม่เกิดอะไร…”

คำตอบแรกหลุดออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วเขาก็หยุด ริมฝีปากขยับช้าๆ

“ไม่ใช่สิ.. มันมีความรู้สึกแปลกๆ ถึงจะสัมผัสได้น้อยอย่างมากในทุกๆครั้งก็ตาม แต่ในช่วงเวลาที่ข้าได้สังหารสัตว์อสูรมังกรตั้งแต่ระดับแรกเริ่ม ระดับต่ำ หรือกระทั่งระดับสอง ข้ารู้สึกว่าตนเองเต็มไปด้วยความกระหายอยากที่จะกลืนกินพวกมัน!”

“โดยเฉพาะกับเจตจำนงระดับราชาที่ข้าได้ครอบครองอย่างราชันย์พงไพรพิฆาตดารา”

“มันให้ความรู้สึกว่าทุกๆครั้งที่ใช้รากไม้ทำการสังหารพวกมัน รากไม้เหมือนกำลังเติบโตขึ้น?”

คำถามสุดท้ายคล้ายจะเป็นการตั้งคำถามกับตนเองมากกว่าระบบ

เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามดึงความทรงจำเหล่านั้นออกมาอย่างละเอียด ภาพรากไม้สีม่วงเข้มพุ่งทะยานออกจากร่างกายและเสียบทะลุร่างสัตว์อสูรมังกร เลือดสีเข้มกระเซ็นกระจาย ก่อนที่รากไม้จะดูดซับบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจมองเห็นได้

ในตอนนั้น เขาเพียงรู้สึกว่าพลังไหลเวียนคล่องตัวขึ้นเล็กน้อย

เพียงเล็กน้อย

จนแทบไม่ทันสังเกต

ทว่าตอนนี้ เมื่อถูกตั้งคำถาม ความรู้สึกนั้นกลับชัดเจนขึ้น

“มันเป็นความรู้สึกที่เล็กมาก จนข้าไม่แน่ใจว่าเป็นเพียงจินตนาการหรือไม่?”

ภายในจิตสำนึก ระบบกลืนกินมังกรเผยรอยยิ้มบางอย่างที่มองไม่เห็น

【ถูกต้องคะโฮสต์ มันเป็นความรู้สึกที่น้อยมากก็จริง】

【ทว่าราชันย์พงไพรพิฆาตดารากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงค่ะโฮสต์】

【เพราะเจตจำนงระดับราชาที่โฮสต์ได้ครอบครองอยู่มีคุณสมบัติในการกลืนกินเพื่อเพิ่มพูนพลังเจตจำนงของตนเอง อาจน้อยนิด แต่ถ้าสะสมไปมากขึ้นเรื่อยๆ โฮสต์อาจได้พัฒนาเจตจำนงระดับราชา ไปเป็นเจตจำนงระดับจักรพรรดิได้เร็วกว่าที่คิดนะ】

คำอธิบายของระบบทำให้ลมหายใจของหวงเยี่ยชะงัก

ระดับจักรพรรดิ

คำสองคำนี้เหมือนหินก้อนใหญ่ตกลงกลางสระน้ำในใจของเขา ระดับนั้นคือสิ่งที่ผู้มากพรสวรรค์จำนวนมากยังไม่อาจแตะต้อง

ทว่าในตอนนี้ ระบบกำลังบอกว่าเส้นทางนั้นกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

ภายใต้ความรู้สึกเล็กน้อยที่แทบไม่อาจรับรู้ หวงเยี่ยก้มมองฝ่ามือตนเอง หยดน้ำไหลผ่านนิ้วเรียวยาวก่อนจะตกลงสู่ผิวน้ำ

“ถ้าเป็นเช่นนั้นทุกครั้งที่ข้าสังหารสัตว์อสูรมังกร ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราก็กำลังดูดซับบางสิ่งบางอย่างอยู่?”

【ใช่คะโฮสต์】

【มันไม่ได้ดูดกลืนพลังอย่างรุนแรงเหมือนเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกิน แต่มันค่อยๆ สะสมทีละนิด เหมือนหยาดน้ำที่ตกลงบนหิน】

【แม้จะดูไม่มีอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ย่อมเกิดรอยลึกได้】

【นั่นคือสัญชาตญาณของเจตจำนงที่กำลังเติบโต】

【มันต้องการพลัง ต้องการสารอาหาร ต้องการเหยื่อเพื่อวิวัฒน์ตนเอง】

ทว่าระบบกลับไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เสียงของมันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและแฝงความหมายที่ลึกยิ่งกว่าเดิม

【แล้วการพัฒนาดังกล่าวก็เกี่ยวข้องกับพลังวิญญาณหรือพลังอำนาจแห่งมังกรที่ไหลเวียนอยู่ภายในสัตว์อสูร】

【ในกรณีของราชันย์พงไพรพิฆาตดารา กระทั่งมนุษย์ที่มีพลังวิญญาณไหลเวียนและกลายเป็นนักล่ามังกร】

【โดยเฉพาะกับพวกอาชญากรภายในเมืองที่หลบหนีและต้องถูกตัดสิน】

【พวกมันที่กระทำความผิดอย่างไม่น่าให้อภัย เช่นการสังหารคนบริสุทธิ์ ปล้นฆ่าชิงทรัพยากร พวกเราก็อาจ..】

ประโยคสุดท้ายถูกปล่อยค้างไว้ คล้ายใบมีดที่หยุดอยู่ตรงลำคอโดยไม่ฟันลง

หวงเยี่ยลืมตาขึ้นทันที นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้าง หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างรุนแรง

“จะให้ข้าสังหารมนุษย์ด้วยกัน?”

มือที่วางอยู่ขอบอ่างเกร็งแน่น เล็บจิกลงบนพื้นผิวหินอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกวิงเวียนแล่นผ่านประสาทสัมผัส ราวกับโลกทั้งใบเอียงไปด้านหนึ่ง เพราะถึงยังไง ตัวของหวงเยี่ยก็ไม่เคยทำเช่นนั้น ไม่เคยแม้แต่คิด

ในสายตาของเขา พลังที่ตนมีนั้นถูกปลุกขึ้นมาเพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์ เพื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรมังกร และต่อกรกับพวกเผ่าพันธุ์มังกรสารเลวที่รุกรานโลก เขาเชื่อเสมอว่าอำนาจไม่ควรถูกใช้กับผู้ที่มีสายเลือดเดียวกัน

แม้โลกจะโหดร้าย

แม้จะมีคนเลว

แต่เส้นแบ่งบางอย่างยังคงตั้งอยู่ในใจอย่างชัดเจน

ทว่าระบบกลืนกินมังกรกลับกล่าวออกมาอย่างเฉยชา

【เติบโตได้แล้วโฮสต์】

【ในช่วงอาทิตย์นี้ก่อนที่จะเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเทพอสูร พวกเราจะออกล่าอาชญากรภายในเมือง และทำการประหารมันซะ!】

“… คิดว่ามันง่ายนักหรือ แม้พวกมันจะทำความผิด แต่ก็ยังเป็นมนุษย์!”

คำพูดนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด ขณะที่ดวงตาของเขาฉายความสับสน

【โฮสต์คะ มนุษย์ที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ปล้นสะดม ทำลายชีวิตผู้อื่น เพียงเพราะความโลภและความกระหายอำนาจ เขายังควรถูกเรียกว่ามนุษย์ในความหมายเดียวกับโฮสต์หรือไม่】

หวงเยี่ยนิ่งงัน

หัวใจยังคงเต้นแรง

ภาพเหตุการณ์ที่เคยได้ยิน ข่าวคราวของผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม ทรัพยากรถูกชิงไปด้วยกำลัง เด็กและคนชราไร้ที่พึ่ง

ภาพเหล่านั้นแล่นผ่านจิตใจอย่างรวดเร็ว มันเคยเกิดขึ้นหลายครั้งนับตั้งแต่ที่ชายหนุ่มจำความได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไง สิ่งที่เกิดขึ้นก็เปรียบได้เป็นดั่งสัจธรรม นักล่ามังกรบางครั้งก็ไม่ได้ทำหน้าที่ในการปกป้องเผ่าพันธุ์ แต่กลับหันพลังอำนาจนั้นเข้าหาเผ่าพันธุ์เดียวกันกับตนเอง

จนตัวหวงเยี่ยก็พยักหน้ารับ แต่ก็ยังคงกล่าวความคิดของตนออกมา

“แต่นั่นไม่ใช่หน้าที่ของข้า!”

“มีหน่วยงาน มีนักล่ามังกรที่รับผิดชอบ”

【และถ้าพวกมันหลบหนีล่ะคะ】

【ถ้าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ก็ยังคงสร้างความเสียหายต่อไป โฮสต์จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นหรือ】

【การลังเลคือธรรมชาติของมนุษย์ การตัดสินใจคือสิ่งที่ทำให้โฮสต์ควรก้าวข้ามมันไป】