ผู้กลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 49 เพื่อการฝึกปรือกำลังพล

บทที่ 49 เพื่อการฝึกปรือกำลังพล

การต่อสู้ครั้งนี้ ราวกับละครที่ถูกเรียบเรียงมาอย่างดี ได้เปิดฉากขึ้นอย่างช้าๆ ภายใต้การนำอย่างใกล้ชิดของฝ่ายทหาร ทุกรายละเอียดล้วนอยู่ในกำมือ

จำนวนของมนุษย์ ถึงแม้จะไม่สามารถเทียบกับจำนวนของอสูรปีศาจที่มากมายดุจมหาสมุทรได้ ในด้านพละกำลังทางกายภาพ ยิ่งไม่สามารถต่อกรกับร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของอสูรปีศาจได้ ทว่า ก็ในร่างกายที่ดูเหมือนจะอ่อนแอนี้เอง ที่แฝงไว้ด้วยแสงแห่งสติปัญญาที่ไม่มีอำนาจใดจะสามารถดูแคลนได้

ในระหว่างช่วงเวลาแห่งการปะทะที่ยาวนานและยากลำบากกับอสูรปีศาจ มนุษย์ได้เรียนรู้ที่จะหาหนทางรอดในสถานการณ์คับขัน และจุดประกายความหวังในความสิ้นหวังมานานแล้ว

ทุกครั้งที่อสูรปีศาจเริ่มเคลื่อนไหว พยายามที่จะใช้กองทัพขนาดใหญ่กดดันเพื่อทำลายแนวป้องกันชายแดนของมนุษย์ มนุษย์ก็จะสามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำเสมอ ราวกับมีพลังลึกลับที่สามารถหยั่งรู้อนาคตได้

นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ในตำนาน แต่เป็นผลึกแห่งสติปัญญาและเทคโนโลยีของมนุษย์

การรวมตัวของอสูรปีศาจ สำหรับมนุษย์แล้ว ไม่ใช่ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีกต่อไป แต่เป็นโอกาสอันล้ำค่าในการขัดเกลาจิตใจและฝึกฝนทักษะ

เงาร่างของกองกำลังแนวหน้าของอสูรปีศาจ ราวกับภูตผีแห่งรัตติกาล ชุมนุมกันอย่างเงียบๆ นอกเขตชายแดน ทว่า การเคลื่อนไหวของพวกมันกลับไม่อาจรอดพ้นจากตาข่ายฟ้าดินที่มนุษย์วางไว้ได้

ดวงตาเหยี่ยวของดาวเทียม ราวกับเทพผู้พิทักษ์บนฟากฟ้า คอยจับจ้องผืนดินอันกว้างใหญ่ไพศาลอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าลมจะพัดหญ้าไหวเพียงใดก็ไม่อาจรอดพ้นการรับรู้ที่เฉียบคมของมันไปได้ อุปกรณ์ giám sát ไฮเทค ยิ่งทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของอสูรปีศาจอยู่ในสายตา ทำให้พวกมันไม่อาจซ่อนเร้นกายภายใต้สายตาของมนุษย์ได้เลย

อสูรปีศาจกองกำลังแนวหน้าเหล่านี้ ถึงแม้ฝีมือจะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่การมีอยู่ของพวกมัน ก็เปรียบเสมือนหินลองทอง ที่สามารถใช้ทดสอบฝีมือของทหารมนุษย์ และยังสามารถเพิ่มพูนประสบการณ์การต่อสู้ของทหารได้อีกด้วย

กองกำลังแนวหน้าของอสูรปีศาจเหล่านี้ ย่อมต้องถูกกำจัดอยู่แล้ว หากปล่อยพวกมันไว้ ก็อาจจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ร้ายแรงยิ่งกว่า จะทำให้อสูรปีศาจฉวยโอกาสรวบรวมกำลังพลที่แข็งแกร่งกว่าเดิม แล้วเปิดฉากการโจมตีที่รุนแรงยิ่งขึ้นต่อมนุษย์ได้

ทว่า ฝ่ายทหารกลับไม่ได้เลือกที่จะใช้ปืนใหญ่ระยะไกลเพื่อกำจัดกองกำลังแนวหน้าเหล่านี้ให้สิ้นซากในคราวเดียว

ในสายตาของพวกเขา อสูรปีศาจระดับต่ำเหล่านี้ เป็นเพียงแค่คมดาบอันแหลมคมที่ใช้สำหรับขัดเกลาทหารมนุษย์เท่านั้น แทนที่จะสิ้นเปลืองงบประมาณมหาศาลและใช้อาวุธหนัก สู้เก็บประสบการณ์การรบอันล้ำค่าเหล่านี้ไว้ให้เหล่าทหารได้สะสมและเรียนรู้จะไม่ดีกว่ารึ?

เพราะอย่างไรเสีย… ยอดนักรบที่แท้จริง ย่อมถูกหลอมขึ้นมาจากเปลวเพลิงแห่งสงคราม

การต่อสู้ครั้งนี้ จึงได้กลายเป็นการประลองพลังระหว่างมนุษย์กับอสูรปีศาจ… การปะทะกันระหว่างฝีมือ

ภายในห้องบัญชาการทหาร ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังชมภาพการต่อสู้ครั้งนี้ เป็นพวกเขาที่ออกคำสั่งให้เหออวิ๋นและคนอื่นๆ รวมพล และก็เป็นพวกเขาที่วางแผนการรบตามความเร็วและเส้นทางของอสูรปีศาจ ภายใต้การบัญชาการของพวกเขา ถึงแม้จำนวนของกองทัพอสูรปีศาจจะมีมาก แต่ภายใต้การโจมตีอย่างรุนแรงของทหารมนุษย์ ก็ได้เริ่มถอยร่นไปแล้ว

ยุทธการเช่นนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย ไม่ถือว่าเป็นภัยคุกคามแม้แต่น้อย

ในวิดีโอ ไม่นานนักก็มีคนสังเกตเห็นภาพหนึ่งขึ้นมา

“พวกเจ้าดูสิ ทหารคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ ราวกับวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยว สามารถฟันฝ่าเส้นทางโลหิตในกองทัพอสูรปีศาจได้ด้วยตัวคนเดียว ภาพนั้นมันน่าตกตะลึงจริงๆ!”

นายทหารคนหนึ่งชี้ไปยังร่างที่กล้าหาญในสนามรบ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความทึ่ง

“จริงด้วย ฝีมือขนาดนี้ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญแน่ ข้าเดาว่าเขาต้องเป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตทองคำอย่างไม่ต้องสงสัย มิฉะนั้น จะสามารถเคลื่อนไหวในกองทัพอสูรปีศาจระดับเงินที่มากมายดุจคลื่นทะเลได้ราวกับเดินอยู่ในดินแดนไร้ผู้คนได้อย่างไร?”

นายทหารอีกคนหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วย ในดวงตาสาดประกายแห่งความนับถือ

“มาๆๆ รีบดึงข้อมูลของเขาออกมา ให้พวกเราได้ยลโฉมทหารในตำนานผู้นี้สักหน่อย ดูซิว่าเขาเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของใคร ถึงได้มีความสามารถถึงเพียงนี้!”

นายทหารที่อยากรู้อยากเห็นคนหนึ่งรีบเร่งอย่างรอไม่ไหว

เมื่อข้อมูลค่อยๆ เปิดเผยออกมา สายตาของนายทหารหลายคนก็ถูกดึงดูดในทันที ทันใดนั้น เสียงประหลาดใจก็ดังขึ้นพร้อมกัน “เอ๊ะ?!”

“นี่… ทหารหนุ่มผู้นี้ กลับอายุน้อยถึงเพียงนี้! และเขายังเข้าร่วมกองทัพพิฆาตอสูรมาไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ!”

นายทหารคนหนึ่งขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับไม่เชื่อสายตาตนเอง

“ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่านั้นก็คือ ความเร็วในการบ่มเพาะของเขาราวกับนั่งจรวดชัดๆ”

“ข้อมูลแสดงว่า ฝีมือที่เขาเพิ่งจะวัดได้ในวันนี้ บรรลุถึงขอบเขตเงินสามดาวแล้ว ยศทหารก็พุ่งพรวดไปถึงสิบโท นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!”

นายทหารอีกคนหนึ่งเสริมขึ้น ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“และพลังต่อสู้ของเขายิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่ ด้วยขอบเขตพลังเพียงแค่ระดับเงินสามดาว กลับสามารถบุกทะลวงกำแพงทองแดงกำแพงเหล็กที่ประกอบขึ้นจากอสูรปีศาจขอบเขตเงินนับไม่ถ้วนได้ด้วยตัวคนเดียว นี่มันเรื่องเพ้อฝันชัดๆ!”

นายทหารคนหนึ่งมองข้อมูลของเขาอย่างตื่นเต้น ราวกับได้เห็นความยิ่งใหญ่นี้ด้วยตาของตนเอง

ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น หลังจากได้เห็นข้อมูลของเหออวิ๋นแล้ว ก็ตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง พวกเขามองหน้ากันไปมา ในดวงตาของแต่ละคนล้วนสาดประกายแห่งความประหลาดใจและตกตะลึงที่ยากจะบรรยาย

เงินสามดาว ก็มีพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ หากให้เวลาเขาเติบโตต่อไป ฝีมือของเขาจะไปถึงระดับที่น่าแหงนมองขนาดไหนกัน?

เกรงว่า ในอนาคตเขาไม่เพียงแต่จะกลายเป็นบุคคลในตำนานเช่นเดียวกับเหลิ่งเสวี่ยเท่านั้น หรือถึงขั้น อาจจะก้าวข้ามเหลิ่งเสวี่ย กลายเป็นดวงดาวที่เจิดจ้ายิ่งกว่า!

ไม่สิ… พูดให้ถูกก็คือ… ตอนนี้เขาได้แสดงศักยภาพและฝีมือที่เหนือกว่าเหลิ่งเสวี่ยในวัยเดียวกันออกมาแล้ว เหลิ่งเสวี่ยในวัยเดียวกับเหออวิ๋น ยังไม่สามารถแสดงพลังต่อสู้ที่น่าทึ่งเช่นนี้ออกมาได้เลย เรื่องนี้ทำให้ผู้คนเต็มไปด้วยความคาดหวังในอนาคตของเหออวิ๋นอย่างไม่สิ้นสุด

“เขากลับเป็นทหารในกองทัพพิฆาตอสูร แต่ว่า เขายอดเยี่ยมขนาดนี้ ก็เป็นเรื่องปกติ”

สายตาของผู้บัญชาการคนหนึ่งพลันหยุดนิ่งขณะที่พลิกดูแฟ้มข้อมูล บนใบหน้าปรากฏความตกตะลึงและจนใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ราวกับเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ความคิดที่จะไปทาบทามตัวเขามานั้นช่างน่าเสียดายเพียงใด

“เขาไม่เพียงแต่จะเป็นสมาชิกในกองทัพพิฆาตอสูร แต่ยังเป็นหน่วยรบพิเศษใน [กองทัพเหมันต์พิฆาต] นั้นอีกด้วย”

นายทหารอีกคนหนึ่งพูดเสริมขึ้นมา

“เฮ้อ! ตอนแรกนึกว่าอาศัยสวัสดิการที่ดีของค่ายเรา บางทีอาจจะสามารถโน้มน้าวใจของนักรบผู้กล้าหาญผู้นี้ ให้มาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราได้”

ผู้บัญชาการถอนหายใจเบาๆ ในน้ำเสียงมีทั้งความเสียดายและปลงตก เขารู้ดีว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าอย่างกองทัพพิฆาตอสูรแล้ว ความพยายามที่จะไปทาบทามตัวใครมาล้วนดูซีดเผือดไร้พลัง

“ตอนนี้ดูท่าแล้ว ความคิดนี้ก็เหมือนกับพยายามที่จะละลายน้ำแข็งหมื่นปีในฤดูหนาว… ไม่เป็นจริงเอาเสียเลย”

นายทหารคนอื่นๆ โดยรอบก็พากันพยักหน้า ในดวงตาสาดประกายซับซ้อน ในบรรดาพวกเขาไม่ขาดผู้ที่มีสายตาแหลมคมในการมองคน ปกติแล้วเรื่องการชักชวนทหารที่แข็งแกร่งมักจะเป็นเรื่องที่พวกเขาสนุกสนานอยู่เสมอ แต่ในตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพพิฆาตอสูร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเบื้องหลังของ [กองทัพเหมันต์พิฆาต] แล้ว ทุกคนต่างก็เลือกที่จะเงียบไปโดยพร้อมเพรียงกัน

“ใช่แล้ว หากเป็นค่ายทหารธรรมดา พวกเราอาจจะยังสามารถอาศัยความจริงใจและ ลองพยายามกันดูสักตั้งได้”

“แต่กองทัพพิฆาตอสูร นั่นคือกองทัพที่ดีที่สุดในชายแดนทั้งหมด พวกเขาเองก็คือดาบที่คมที่สุดและโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่แล้ว พวกเราจะไปทำตัวเป็นตั๊กแตนตำขวานทำไมกัน?”

นายทหารหนุ่มคนหนึ่งพูดเสริมขึ้น แต่แล้วก็ส่ายหน้าทันที ในรอยยิ้มขมขื่นเจือปนด้วยการเยาะเย้ยตนเองอยู่บ้าง

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนต่างยิ้มขมขื่น ในใจเต็มไปด้วยความจนใจที่ถักทอเป็นตาข่ายอารมณ์ที่ซับซ้อน พวกเขาเข้าใจดีว่า ทหารของกองทัพพิฆาตอสูร ทุกคนล้วนเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ

พวกเขายังคงดูการต่อสู้อื่นๆ ต่อไป หวังว่าจะสามารถเห็นทหารที่โดดเด่นขึ้นมาบ้าง น่าเสียดายที่ในบรรดาทหารเหล่านี้ ถึงแม้บางคนจะทำผลงานได้ไม่เลว แต่ก็ไม่มีใครสามารถทิ้งความประทับใจที่ยิ่งใหญ่ไว้ในใจของพวกเขาได้เลย