ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1563 แยกส่วนทางสรีระ

บทที่ 1563 แยกส่วนทางสรีระ

เมื่อเห็นโลงศพสีดำครึ่งใบนั้น หัวใจของอันชิงอวี๋ก็กระตุกวูบ

เขาจ้องมองลูซิเฟอร์เงียบๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างยันตัว ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางปากปีศาจที่อ้าอยู่

ด้านหน้า

[คุณไปไม่ได้!] วิญญาณเจียงเอ่อร์ขวางหน้าอันชิงอวี๋ไว้พร้อมเอ่ยอย่างเด็ดขาด

“ไม่มีประโยชน์หรอก เจียงเอ่อร์” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ถึงมันจะไม่ใช้ร่างของเธอมาบีบบังคับฉัน พวกเราก็หนี

ออกจากที่นี่ไม่ได้อยู่ดี แทนที่จะเป็นแบบนั้น สู้ให้เรื่องมันง่ายกว่านี้ อาจยังมีทางรอดอยู่บ้าง”

ลูซิเฟอร์กับพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย หากเจอมิโกพันตัว อาจจะยังมีโอกาสใช้สติปัญญาหลบหนีได้

แต่เมื่อเจอพลังที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิง พวกเขาไม่มีทางชนะเลย

เขาได้แต่ลองใช้กลเก่า หรือไม่ก็ยอมจำนน

อันชิงอวี๋เดินผ่านร่างโปร่งแสงของเจียงเอ่อร์ ใช้มือทั้งสองออกแรงยัน ร่างก็ตกลงไปในปากของปีศาจสุญตา

เขารู้สึกเพียงว่าสายตาพร่ามัว รอบข้างหมุนติ้ว พลังอันแข็งแกร่งตรึงร่างเขาไว้แน่น พาลอยไปอยู่ตรงหน้าลูซิ

เฟอร์

ลูซิเฟอร์เห็นอันชิงอวี๋รู้กาลเทศะเช่นนั้น มุมปากก็ยกยิ้ม “ไม่เลว เจ้าฉลาดดี”

คลื่นความปั่นป่วนของมิติเวลาหลายสายพัดวนรอบตัวอันชิงอวี๋ เขาขมวดคิ้วจ้องลูซิเฟอร์พลางเอ่ยเสียงทุ้ม “ผม

จะไปกับคุณ คุณปล่อยเธอได้แล้ว”

ลูซิเฟอร์เลิกคิ้ว รอยยิ้มที่มุมปากชัดเจนขึ้น “ได้สิ”

มือซ้ายของมันคลายออก โลงศพสีดำครึ่งใบร่วงลงสู่พื้น สนามแม่เหล็กของเจียงเอ่อร์รับมันเอาไว้จากระยะไกล

กำลังจะบินออกห่างจากลูซิเฟอร์ แต่แล้วอากาศรอบข้างก็บิดเบี้ยวอย่างฉับพลัน!

ใบหน้าปีศาจอันน่าสยดสยองอ้าปากกว้าง กัดลงบนโลงศพครึ่งใบอย่างรุนแรง โลงศพที่แตกร้าวอยู่แล้วก็ระเบิด

แตกทันที!

เสียงฉีกขาดแหลมหูดังขึ้นกลางอากาศ ม่านตาของอันชิงอวี๋หดเกร็ง เศษโลงศพสีดำมากมายปนกับเลือดเนื้อ ถูก

ปีศาจเคี้ยวขยี้อย่างโหดร้าย ใบหน้าอันน่าสยดสยองบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังหัวเราะเงียบๆ

วิญญาณเจียงเอ่อร์ที่อยู่ไม่ไกลสั่นสะท้าน ก้มมองร่างของตัวเองที่ค่อยๆ จางหาย ริมฝีปากเม้มแน่น……

“รนหาที่ตายรึไง?!!!” เสียงเคี้ยวของปีศาจราวกับฉีกกระชากหัวใจของอันชิงอวี๋เป็นชิ้นๆ เขาหันขวับไปมองลูซิ

เฟอร์ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งและราบเรียบนั้น กลับปะทุด้วยความโกรธอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

“ข้าปล่อยนางแล้ว แต่นางหนีไม่พ้นเอง” ลูซิเฟอร์ดูเหมือนจะสนุกกับความเจ็บปวดและความโกรธแค้นของอันชิ

งอวี๋มาก เขาสูดหายอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ “เจ้าไม่รู้หรือว่าการต่อรองกับปีศาจ ไม่เคยมี

จุดจบที่ดีหรอก?”

คำพูดของลูซิเฟอร์แทงเข้าหัวใจอันชิงอวี๋ ดวงตาของเขาแดงก่ำ พอปีศาจสุญตากลืนกินโลงศพและร่างของเจียง

เอ่อร์จนหมด เปลวไฟโทสะที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ราวกับลุกโชนขึ้นในทรวงของเขา!

ดูเหมือนลูซิเฟอร์จะรู้สึกถึงสายตาที่อยากจะกลืนกินเลือดเนื้อเขาของอันชิงอวี๋ ในดวงตาผุดประกายเย้ยหยัน พูด

อย่างไม่รีบร้อน “ไม่ต้องมองข้าเช่นนั้นหรอก

เจ้าเป็นเครื่องมือสำคัญในการปลุก ‘ประตูและกุญแจ’ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า……แต่หากทำให้ข้าโกรธ ข้าจะทำให้เจ้า

ตายทั้งเป็น เจ้ามีพลังฟื้นฟู คงจินตนาการออกนะ ว่าข้าจะทำอะไรได้บ้าง”

ลูซิเฟอร์โบกมือเบาๆ ปีศาจสุญตาตนหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังอันชิงอวี๋ มันงับร่างเขาไว้ เขี้ยวแหลมคมราวหนาม

แทงทะลุร่างเขา ขบเขาไว้แน่นในปาก เหมือนสุนัขร้ายที่คาบเหยื่อ

ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างของอันชิงอวี๋ แขนขาและลำตัวถูกเขี้ยวแทงทะลุ ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย แต่เขากลับทำ

เหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวด จ้องเขม็งไปที่เงาหลังของลูซิเฟอร์

เลือดสีแดงฉานไหลจากมุมปากของอันชิงอวี๋ เขาคำรามเสียงแหบ “ลูซิเฟอร์!!!”

ฉึก!

เขี้ยวซี่หนึ่งแทงทะลุปอดของอันชิงอวี๋ ร่างทั้งร่างเหมือนเครื่องสูบลมที่ส่งเสียงอู้อี้ ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้อีก

ถ้าเป็นคนธรรมดาโดนขนาดนี้คงตายไปแล้ว แต่ด้วยพลังฟื้นฟูของอันชิงอวี๋เขาก็ยังไม่ถึงตาย

ลูซิเฟอร์สยายปีกสีดำ เหลียวมองอันชิงอวี๋แวบหนึ่ง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าประตูและกุญแจอยู่ที่นี่ ข้าก็ยอมรับ

เจ้าก็แค่สุนัขรับใช้ของประตูสัจธรรม สถานะก็ไม่ต่างจากข้า……เจ้าเป็นแค่มนุษย์อ่อนแอ มีสิทธิ์อะไรมาเอ่ยนามข้า?”

อันชิงอวี๋ถูกเขี้ยวปีศาจแทงทะลุ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขาเพียงจ้องมองลูซิเฟอร์เขม็ง ขณะที่สายตาค่อยๆ ถูก

ปกคลุมด้วยสีเลือด

[ชิงอวี๋!] เมื่อเจียงเอ่อร์เห็นภาพนั้น ดวงตาฉายแววสังหารไม่เคยมีมาก่อนออกมา เธอไม่สนใจพลังอันทรงพลังที่

แผ่ออกมาจากร่างของลูซิเฟอร์ พุ่งเข้าชนร่างของเขาอย่างรวดเร็ว!

“แค่สนามแม่เหล็กที่กำลังจะดับสูญ……คิดว่าข้าจะทำลายเจ้ามิได้หรือ?” ลูซิเฟอร์เห็นดังนั้น ดวงตาทั้งสองข้างก็

หรี่ลงเล็กน้อย ปลายนิ้วยกขึ้น ชี้ไปข้างหน้ากลางอากาศ

ตูม!!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวปะทุขึ้นกลางอากาศ จากนั้นคลื่นระลอกเล็กๆ รูปโค้งคล้ายเส้นด้ายก็กระจายออกไปอย่าง

รวดเร็ว ปลายนิ้วของลูซิเฟอร์ที่ยื่นออกไปได้เพียงครึ่งทางก็พลันหยุดชะงัก

เขาหันกลับไปมองอย่างฉับพลัน เห็นปีศาจสุญตาที่กัดร่างอันชิงอวี๋อยู่กลายเป็นละอองเลือดกระจายไปทั่วฟ้า

พลังงานที่บรรยายไม่ถูกแผ่ซ่านออกมา เหมือนคนป่าที่เพิ่งปีนออกมาจากถ้ำใต้ดินแล้วเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

มันคือความหวาดกลัวต่อความยิ่งใหญ่และสิ่งที่ไม่รู้จัก ในขณะนั้น เขารู้สึกว่าการดำรงอยู่ของตัวเองถูกย่อให้เล็กลงไม่มีที่

สิ้นสุด ราวกับเม็ดทราย

“ประตูสัจธรรม?” ลูซิเฟอร์ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

ท่ามกลางละอองเลือดที่ปลิวว่อน ร่างสีแดงค่อยๆ ทรงตัวยืนขึ้น มิติเวลาเบื้องหลังเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง ใน

ความพร่าเลือน มุมของประตูที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกจางๆ ปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง

บนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาของอันชิงอวี๋ค่อยๆ เปิดขึ้น ตาซ้ายกลายเป็นสีเทาไร้ชีวิต ทันทีที่เห็น

ดวงตาข้างซ้ายนั้น ศีรษะของลูซิเฟอร์ก็ปวดแปลบ ราวกับระบบสุริยะทั้งหมดถูกบีบอัดอยู่ในสายตานั้น กระหน่ำเข้าสู่สม

องของเขา พลังความรู้และสัจธรรมอันน่าสะพรึงกลัวเกือบจะฉีกสติของเขาให้แหลกละเอียด

ลูซิเฟอร์รีบหลบสายตา ไม่กล้ามองตาอันชิงอวี๋โดยตรงอีก เขาขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงเย็น

“แค่ดึงพลังส่วนหนึ่งของประตูสัจธรรมมาใช้……เจ้าคิดว่าแค่นี้จะชนะข้าได้หรือ?”

สีหน้าของอันชิงอวี๋ซีดขาว เขาไม่ตอบอะไร แต่ยกมือขวาขึ้นอย่างโซเซ กดลงกลางอากาศใส่ลูซิเฟอร์……

ในชั่วพริบตา ลวดลายซับซ้อนนับไม่ถ้วนแผ่กระจายจากฝ่ามือของอันชิงอวี๋ไปทั่วอากาศว่างเปล่า พร้อมกับการ

หมุนของลายฝ่ามือ พลังสิ่งลี้ลับก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ห่อหุ้มร่างของลูซิเฟอร์ในทันที!

ลูซิเฟอร์ขมวดคิ้ว กำลังจะขยับตัว โลกตรงหน้าก็พลิกคว่ำวุ่นวายอย่างประหลาด

ถ้าเขามองเห็นร่างของตัวเอง ก็จะพบว่าตอนนี้เขาเหมือนรูบิคที่ถูกสลับด้าน ศีรษะหมุนไปอยู่ที่หลังไหล่ซ้าย ขา

ขวาหมุนไปอยู่ตำแหน่งหัว ตาข้างหนึ่งหมุนไปอยู่ใต้เท้า อีกข้างหดหายเข้าไปในท้อง……

แขนทั้งสอง ขาทั้งสอง ปีกดำทั้งหก นิ้วทั้งสิบ อวัยวะภายใน……ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาจัดโครงสร้างร่างกาย

เดิมของเขาใหม่ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีนี้ เขาก็กลายเป็นก้อนเนื้อที่บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างสิ้นเชิง