ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1560 คำนับ
บทที่ 1560 คำนับ
เจียงเอ่อร์หลับตาลง สัมผัสอย่างระมัดระวังชั่วขณะ แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
[ไม่ได้… แม้ว่าความแรงของสัญญาณของฉันจะเพิ่มขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่สามารถทะลุผ่านหมอกหนาขนาดนี้ได้ ไม่รู้
ว่าวิทยุสื่อสารพิกเซลของประธานจี้เนี่ยนใช้ยังไงถึงส่งสัญญาณได้แรงขนาดนั้น]
หลังจากเจียงเอ่อร์ทะลวงขั้นอนันต์ ความสามารถต่างๆ ของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก หากเธอสามารถส่งสัญญาณ
ทะลุหมอกเชื่อมต่อกับต้าเซี่ยได้ ก็จะดีที่สุด แต่ในเมื่อเส้นทางนี้ใช้การไม่ได้ ก็ต้องหาวิธีอื่น
อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วมองรอบด้าน หยิบก้อนหินชิ้นหนึ่งขึ้นมาขีดเขียนบนพื้นอย่างง่ายๆ
เขาสามารถระบุได้คร่าวๆ ว่าตนเองอยู่ในทวีปใดของโลก แต่เมืองดั้งเดิมในแอฟริกามีมากมาย การระบุตำแหน่ง
ที่แน่ชัดทำได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่สามารถใช้ [ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว] ได้ จึงต้องอาศัยเพียงความรู้สึกและ
แสงอาทิตย์ที่ส่องมาเลือนราง เพื่อกำหนดทิศทางของต้าเซี่ย
“ระยะทางนี้……การกลับต้าเซี่ยคงเป็นไปไม่ได้แล้ว” อันชิงอวี๋วางก้อนหินลง ถอนหายใจอย่างไร้ทางเลือก
พวกเขาไม่มีเมฆพลิกกาย ตอนนี้อันชิงอวี๋นั่งรถเข็น และเจียงเอ่อร์ก็ควบคุมโลงศพของตนเองได้ไม่นาน การเดิน
ทางกลับต้าเซี่ยท่ามกลางความยากลำบาก ไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานเพียงใด
[แล้วเราจะทำอย่างไรล่ะ?]
อันชิงอวี๋ครุ่นคิดชั่วขณะ “หลังจากพบว่าเราหายไป เหล่าเทพต้าเซี่ยจะต้องค้นหาเราอย่างเต็มกำลังในหมอกนี้…
ตอนนี้มีวิธีเดียวคือต้องหาวิธีสร้างความวุ่นวาย ถ้ามีเทพต้าเซี่ยมาแถวนี้ ก็จะสามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้
ทันที”
“เจียงเอ่อร์ ฉันต้องการวัสดุบางอย่าง”
[เข้าใจแล้ว]
เจียงเอ่อร์ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า มือทั้งสองค่อยๆ กางออก สนามแม่เหล็กอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น สิ่งของนับพันๆ ชิ้นลอยขึ้นจากซากปรักหักพังของเมือง นาฬิกาที่เป็นสนิม ซากยานพาหนะ กล่องโลหะที่ถูก
ปิดผนึกเศษผ้าที่เน่าเปื่อย……
ภายใต้การควบคุมของเจียงเอ่อร์ สิ่งของเหล่านี้แขวนลอยอยู่กลางอากาศราวกับสินค้าในร้าน อันชิงอวี๋มองผ่าน
สิ่งของเหล่านั้น รีบเลือกบางชิ้น
[พวกนี้พอใช่ไหม? ทำได้หรือเปล่า?] เจียงเอ่อร์นำสิ่งของเหล่านั้นมาวางตรงหน้าอันชิงอวี๋แล้วถามด้วยความ
สงสัย
อันชิงอวี๋พยักหน้า “ถ้าเป็นแค่พลุสัญญาณ เพียงแค่ผสมตัวออกซิไดส์บางชนิดเฉพาะ แล้วฉันถ่ายเทพลังจิต
เข้าไป น่าจะได้ผล”
แม้อันชิงอวี๋จะไม่สามารถใช้ [ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว] ได้ แต่ก็สามารถผลิตพลุสัญญาณพิเศษได้หลายลูก
ภายในไม่กี่นาที
อันชิงอวี๋จุดพลุสัญญาณยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสว่างอันเจิดจ้าปรากฏเหนือหมอก ย้อมเมฆให้เป็นสีขาวจ้า หลังจาก
นั้นไม่กี่สิบวินาที แสงก็ค่อยๆ หรี่ลงจนตกลงสู่ซากปรักหักพัง
[แบบนี้จะได้ผลเหรอ?]
“ไม่รู้สิ……แต่นี่คือสิ่งเดียวที่เราทำได้” อันชิงอวี๋มองลงที่ขาของตัวเอง ถอนหายใจอย่างไร้เรี่ยวแรง “ต่อจากนี้
ก็ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา…”
…
ในหมอก
“เกือบสองวันแล้ว……ยังหาตำแหน่งของสรวงสวรรค์ไม่เจอเหรอ?” เฉาเยวียนนอนหงายบนเมฆพลิกกาย ถาม
ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง
หลินชีเยี่ยขยี้ตาที่เหนื่อยล้า มองดูกิ่งไม้ที่ปกคลุมด้วยขอบเขตสีทองอยู่ข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“แปลก ปาฏิหาริย์หมดฤทธิ์แล้วเหรอ? ไม่น่านะ…” หลินชีเยี่ยพึมพำกับตัวเอง “บางทีอาจเป็นเพราะสรวง
สวรรค์เคลื่อนที่ในหมอกเร็วเกินไป ถึงแม้จะคำนวณตำแหน่งได้ แต่ก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จนไม่สามารถระบุ
ตำแหน่งได้”
“แล้วจะทำอย่างไรดี?”
หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ลมพายุพัดมาอย่างรุนแรงจากที่ไกล พัดกิ่งไม้ที่ปลายเมฆ
พลิกกายหมุนวนบนชั้นเมฆแล้วหยุดลงในทิศทางหนึ่ง
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หลินชีเยี่ยก็ตกตะลึงเล็กน้อย
“นี่คือ……”
“ลมพัดนี่ ดูเหมือนจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?” เฉาเยวียนเห็นกิ่งไม้เบนไปเช่นกัน เอ่ยถามด้วยความสงสัย
หลินชีเยี่ยมองลงที่ [พิภพเทพ] ใต้ตัว ดวงตาสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว “ไปเลย! ตามทิศทางนี้ ลองอีกครั้ง!”
หลินชีเยี่ยกระตุ้นเมฆพลิกกายอย่างเต็มกำลัง พุ่งทะลุนภากาศอย่างรวดเร็ว หายไปที่ขอบฟ้า
……
“เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?”
อันชิงอวี๋ลืมตาขึ้นในซากปรักหักพัง ถามด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ
เจียงเอ่อร์ตอบเสียงดังที่ข้างหู [สามชั่วโมงแล้ว]
อันชิงอวี๋เม้มริมฝีปากเล็กน้อย หยิบพลุสัญญาณที่ทำเองออกมาอีกครั้ง แล้วยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า
พลุสัญญาณลุกไหม้เหนือชั้นเมฆ ปล่อยแสงและความร้อนน่าสะพรึงกลัว หลังจากไม่กี่สิบวินาที ก็ตกลงสู่ท้องฟ้า
สิ้นสุดลงด้วยความสงบ
นับตั้งแต่ปรากฏตัวในซากปรักหักพังนี้ อันชิงอวี๋ยิงพลุสัญญาณทุกชั่วโมง แต่น่าเสียดาย จนถึงตอนนี้ยังไม่มีผล
อะไรเลย
และเมื่อเวลาผ่านไป อันชิงอวี๋เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ
นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่มิโกปรากฏตัว เวลาได้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว และจากความถี่ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง การ
ปรากฏตัวครั้งต่อไปคงไม่ห่างออกไปนาน……
“เรายังเหลือพลุสัญญาณกี่นัด” เขาถาม
[สี่นัด……ต้องทำเพิ่มอีกไหม?]
อันชิงอวี๋ลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วส่ายหน้า “ตอนนี้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พลุสัญญาณแล้ว เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสู้ได้ถึงตอนนั้น
หรือเปล่า……เอาสี่นัดที่เหลือมาให้ฉัน ฉันจะเตรียมการล่วงหน้า”
อันชิงอวี๋รับพลุสัญญาณทั้งสี่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ กำลังจะทำอะไรสักอย่าง แต่ม่านตาพลันหดเกร็ง!
ความเจ็บปวดอันอึดอัดท่วมท้นในสมอง เขาใช้มือทั้งสองกุมศีรษะ ร้องตะโกนออกมาเสียงดัง “แย่แล้ว พวกมัน
มาอีกแล้ว!”
ใบหน้าของเจียงเอ่อร์พลันเปลี่ยนสี ร่างกายลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามซากปรักหักพังในระยะไกล ช่องว่างของมิติ
ค่อยๆ แผ่กว้าง เสียงร้องครางของมิโกดังก้องมาจากทุกทิศทาง!
“หนีเร็ว!” อันชิงอวี๋ข่มความปวดศีรษะเอาไว้ ใช้มือหนึ่งสัมผัสที่พนักรถเข็น ล้อทั้งสองหมุนด้วยความเร็วน่าตกใจ
พาร่างของเขาพุ่งออกไปในทิศทางหนึ่ง!
เจียงเอ่อร์ยื่นมือลงมา โลงศพสีดำหนักหน่วงลอยขึ้น พุ่งตามหลังอันชิงอวี๋อย่างรวดเร็ว
หลังจากประสบการณ์การปรากฏตัวของมิโกหลายครั้ง อันชิงอวี๋สังเกตเห็นว่าอาการปวดศีรษะแต่ละครั้งเบาลง
เรื่อยๆ วิญญาณของเขาดูเหมือนจะกำลังปรับตัวให้เข้ากับอิทธิพลที่มิโกนำมา
รถเข็นพิเศษคันนี้มีความเร็วสูงมากนัก แต่เขาพุ่งไปได้ไม่ถึงสิบวินาทีก็ต้องหยุดตัวลง
เบื้องหน้าของเขา มีเหล่ามิโกหลายร้อยตัวกำลังกระพือปีกเยื่อบางๆ ทยอยกันโถมเข้ามาอย่างหนาแน่น
[คุณ… ชิงอวี๋…] เจียงเอ่อร์ชี้ไปที่ด้านบนหัว เสียงแหบพร่า
อันชิงอวี๋เงยหน้ามอง เห็นท้องฟ้ากลายเป็นทะเลสีชมพู เหล่ามิโกเคลื่อนไหวรวมกันเป็นกลุ่ม ปิดล้อมเส้นทางหนี
ทั้งหมด ราวกับตาข่ายยักษ์ที่ค่อยๆ ลดระดับลงมาจากฟ้า……
“บ้าเอ๊ย……นี่มันมีเป็นพันตัวแล้วมั้ง?” สีหน้าอันชิงอวี๋ดูแย่ยิ่งนัก
เหล่ามิโกทยอยลงมาจากฟ้า หยุดอยู่รอบๆ ซากปรักหักพังของอันชิงอวี๋ กระพือปีกบางเบา เสียงหึ่งๆ ดังกึกก้อง
ลมพัดปลิวเศษหินทราย เหล่ามิโกนับพันตัวล้อมรอบตัวเขา ปุ่มเนื้อบนผิวหนังกระดิกไปมา ค่อยๆ แนบติด
พื้น……
ราวกับกำลังคำนับเทพเจ้าของพวกมัน