ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 457 เพลงแห่งตะวันรอนและบทเพลงนับพัน!
ตอนที่ 457 เพลงแห่งตะวันรอนและบทเพลงนับพัน!
บอกว่าไปดูรอบปฐมทัศน์ของ ‘เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว’ ความจริงแล้วหลินจือไป๋ก็แค่อยากจะดูปฏิกิริยาของผู้ชมอีโจวที่มีต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ และเนื่องจากเป็นภาพยนตร์ลงทุนต่ำ ในฉากเปิดเรื่องจึงไม่ได้มีโลโก้บริษัทปรากฏขึ้นมามากมาย มีเพียงไม่กี่เจ้าน้อยนิดเท่านั้น
เนื้อเรื่องช่วงแรกเป็นการปูบทแนะนำสถานะของตัวเอกเปาหลงซิง และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเขาในช่วงแรก เช่นเขาใช้เงินซื้อตำแหน่งนายอำเภอระดับล่าง เช่นหลังจากเขาได้เป็นข้าราชการแล้วก็ถูกคนติดสินบนจนตัดสินคดีมั่วซั่วเป็นที่ดูแคลนของชาวบ้าน หรืออย่างความสัมพันธ์ดั้งเดิมระหว่างตระกูลซีกับเปาหลงซิงเป็นต้น ซึ่งในระหว่างนั้นแน่นอนว่ามีมุกตลกโผล่มาไม่ขาดสาย
“ฮ่าๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างมีสาระและน่าสนใจนะ ท่านมหาเศรษฐีไม่ได้โกหกฉัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ตลกมากจริงๆ แถมไม่ฝืดด้วย”
“เปาหลงซิงน่าสนใจชะมัด!”
“ซือฉินชี่หน้าตาโคตรดี!”
เนื่องจากเนื้อเรื่องยังไม่ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ สิ่งที่ผู้ชมสัมผัสได้ในปัจจุบันจึงเป็นเพียงยอดเขาน้ำแข็งเสี้ยวหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้เท่านั้น จนกระทั่งเหลยเป้าปรากฏตัว!
ตัวละครเหลยเป่านี้หลินจือไป๋ตั้งใจหาตัวนักแสดงที่มีภาพลักษณ์ดิบเถื่อนอย่างถึงที่สุดมาแสดง น่าจะจัดอยู่ในประเภทเดียวกันกับสวีจินเจียง เหลยเป่าเป็นมือปราบจากเมืองหลวงไล่ตามจับกุมโจรบุกเข้ามาถึงในงานเลี้ยงแต่งงานของตระกูลซี ประจวบเหมาะกับที่เปาหลงซิงก็อยู่ในจวนเช่นกัน หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดผ่านไปหนึ่งระลอก เหลยเป่าก็สยบคนทั้งลานได้
เปาหลงซิงไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเจรจากับเหลยเป่า ในเมื่อทุกคนต่างก็เป็นข้าราชการเหมือนกัน งั้นได้ผลประโยชน์เท่าไหร่ก็นำมาแบ่งกันสองคน ตัวเองได้มากหน่อย อีกฝ่ายได้น้อยหน่อย
เหลยเป่ากำนิ้วทั้งห้าเป็นหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกขยับ เน้นทีละคำทีละประโยคว่า “ข้าจะเอาทั้งหมด!”
ในโรงภาพยนตร์พลันเกิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ดังลั่นขึ้นมาทันที ฉากนี้ถือเป็นหนึ่งในฉากระดับตำนานของ ‘เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว’ ถูกหลินจือไป๋นำมาทำซ้ำบนบลูสตาร์ ซึ่งผลลัพธ์ของมันก็ไม่ได้ลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย และก็ตั้งแตหลังจากช่วงนี้เป็นต้นไปเนื้อเรื่องก็อยู่ในช่วงพีคโดยตลอด
ฉากระดับตำนานคลาสสิกมากมายที่หลินจือไป๋คุ้นเคยดีในชาติก่อนถูกแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง เช่นเปาหลงซิงไปหาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่บิดาเคยช่วยเหลือไว้ในอดีต ผลลัพธ์คือถูกอีกฝ่ายกวาดขยะส่งออกนอกประตูแถมยังบังคับให้เขากินหมั่นโถว หรืออย่างเปาหลงซิงเข้าไปทำงานในหอนางโลม ผลลัพธ์คือได้เรียนรู้ทักษะการทะเลาะด่าทอจนสามารถพูดให้ท่อเหล็กตรงๆ คดงอลงมาได้ ผสานเข้ากับดนตรีที่เต็มไปด้วยจังหวะจะโคน กลิ่นอายความตลกแบบไร้แก่นสารพุ่งทะยานจนเต็มเปี่ยม!
และอย่างเช่น… เปาหลงซิงเกิดความรักความผูกพันกับหรูเยียน ผลลัพธ์คือดันไปเจอฮ่องเต้มาหาหรูเยียน แถมยังมีเป่าโถวมาหาหรูเยียนอีก สุดท้ายฉากที่ทั้งสามคนมาเจอกันใต้เตียง เป่าโถวยังร่วมอุทิศประโยคคลาสสิกว่า “ขำเล่นสนุกกับนางเสร็จแล้วไม่ให้เงิน ก็ไม่นับว่าเป็นการซื้อบริการสิ”
แน่นอนว่าส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ยังต้องยกให้ช่วงสุดท้าย ฉากที่เปาหลงซิงสอบสวนฉางเวยแล้วปะทะกับฟางถังจิง ช่วงนี้มีความยาวประมาณยี่สิบนาทีแต่เรียกได้ว่ามีฉากระดับตำนานโผล่ออกมาไม่หวาดไม่ไหว ฉากเกี่ยวกับฉางเวย ฉากเกี่ยวกับฟางถังจิง ฉากเกี่ยวกับขันทีที่เป็นปู่บุญธรรมของฉางเวยคนนั้น
“ข้าเข้าไปแล้ว ข้าก็ออกมาแล้ว ข้าเข้าไปอีกแล้ว ข้าก็ออกมาอีกแล้ว เจ้ตบข้าสิ!”
“ใต้เท้าเปามีบารมีข้าราชการยิ่งใหญ่เหลือเกิน!”
“พอข้าเข้าห้องมาก็เห็นฉางเวยกำลังตีไหลฝูอยู่เลย!”
เนื้อเรื่องแน่นอนว่าไม่อาจเข้มงวดได้ เปาหลงซิงยังกลืนดาบอาญาสิทธิ์ของราชวงศ์ก่อนลงท้องไปต่อหน้าต่อตาขันทีใหญ่เลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อฉางเวยถูกดาบฟันดับอนาถ ผู้ชมก็ยังรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง! นี่คือสไตล์ภาพยนตร์ของโจวซิงฉือ ตอนจบของหนังตลกไร้แก่นสารมักจะทำให้คนได้รับบทสรุปที่ฟินระเบิดระเบ้อ!
และหลินจือไป๋ก็รู้สึกค่อนข้างฟินมากเช่นกัน เพราะเขานั่งอยู่ในโรงภาพยนตร์ก็ได้ยินผู้ชมรอบๆ หัวเราะนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ชัดเจนว่าแค่ความสำเร็จจากความตลกขบขันของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็กำหนดไว้แล้วว่ายอดรายได้รวมสุดท้ายจะไม่มีทางแย่อย่างแน่นอน!
เป็นแบบนี้หลังจากดูภาพยนตร์จบ หลินจือไป๋เดินทางไปที่บริษัท ถือโอกาสเปิดไลฟ์สด หลักๆ คืออยากจะช่วยโปรโมตภาพยนตร์ให้ผู้ชมอีกสักรอบ ผลลัพธ์คือคิดไม่ถึงว่าพอเปิดมาคอมเมนต์ก็หนาแน่นเป็นแพทันที
‘เพิ่งดูหนังจบมาเลย!’
‘หนังที่ท่านมหาเศรษฐีแนะนำสนุกมาก!’
‘ปู่เยโหวโคตรเจ๋ง บทพูดตบตีทะเลาะกันในนั้นตลกดีชะมัด!’
‘ในโรงหนังคนขำลั่นกันทั้งโรงตั้งไม่รู้กี่ครั้ง ฉันรู้สึกว่าฉันขำจนซิกแพกจะขึ้นแล้ว’
‘หนังที่ผลิตโดยบริษัทของท่านมหาเศรษฐีไว้ใจได้จริงๆ!’
‘ฉันก็เคยดูหนังตลกมาไม่น้อยนะ แต่ไม่เคยดูประเภทนี้มาก่อนเลย รู้สึกว่ามั่วซั่วมากแถมบางอย่างยังดูเหนือจริงสุดๆ แต่ก็ตลกอย่างคาดไม่ถึง’
‘นี่เป็นสไตล์หนังตลกแบบใหม่เลยนะ!’
‘วิธีทำฉากตลกคล้ายๆ กับเรื่อง Unexpectedness เลย ก็แน่ละว่าเป็นผู้กำกับและคนเขียนบทคนเดียวกันจริงๆ!’
‘ฮ่าๆ ภาพยนตร์สนุกมาก ฉันเตรียมตัวไปดูรอบสองแล้ว!’
ดูจากปฏิกิริยาของคอมเมนต์แล้ว ดูเหมือนชาวเน็ตที่ไปดูภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์จะมีจำนวนไม่น้อยเลยจริงๆ
หลินจือไป๋ยิ้มแล้วกล่าวว่า “สไตล์ความตลกของหนังเรื่องนี้ความจริงแล้วไม่ค่อยเหมือนกับหนังตลกดั้งเดิมของฉีโจวเท่าไหร่ ทางฝั่งฉินโจวของพวกเราปกติจะเรียกสไตล์แบบนี้ว่าไร้แก่นสารครับ”
บนบลูสตาร์ แนวคิดเรื่องความไร้แก่นสารถูกนำเสนอโดยปู่เยโหว ตอนนี้ค่อนข้างหยั่งรากลึกในใจชาวฉินโจวและเริ่มมีผู้ลอกเลียนแบบสไตล์บางส่วนขึ้นมาแล้ว ทว่าในฉีโจวภาพยนตร์ตลกยังคงเป็นประเภทดั้งเดิมที่ค่อนข้างอิงความเป็นจริง จะไม่ปรากฏสิ่งที่เกินจริงมากเกินไป
ส่วน ‘เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว’ ของหลินจือไป๋ก็ได้ทำให้ผู้ชมทางด้านนี้ได้สัมผัสกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ต่อจากนี้ก็ต้องดูว่ายอดรายได้จะเป็นอย่างไรแล้ว หรือจะพูดว่าลองดูว่าชาวอีโจวจะยอมรับสไตล์ไร้แก่นสารแบบนี้มากแค่ไหน หลินจือไป๋ค่อนข้างคาดหวังกับเรื่องนี้มากทีเดียว
ในคืนวันนั้น ยอดรายได้รวมยังไม่ได้ประกาศออกมา หลินจือไป๋ทำได้เพียงดูจากคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดและคะแนนในเว็บไซต์วิจารณ์ภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้อง ก็เห็นได้ว่าผลลัพธ์รอบปฐมทัศน์ของ ‘เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว’ ดีมากเลยทีเดียว ทว่าในปัจจุบันกลับมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งโผล่มาแทน นั่นก็คือเมื่อ ‘เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว’ เข้าฉาย ปู่เยโหวก็เลื่อนจากแถวสามก้าวเข้าสู่ทำเนียบดาราแถวสองของฉีโจวอย่างเป็นทางการ!
พูดถึงดาราแถวสองของฉีโจว ช่วงนี้ค่อนข้างคึกคักมาก เพราะโจวหานจิ้นและจางซีหยางก็เพิ่งจะพุ่งเข้าสู่ทำเนียบดาราแถวสองในไม่กี่วันมานี้เช่นกัน! ถึงแม้ดาราแถวสองเมื่อนำไปเปรียบเทียบกับฐานะในวงการบันเทิงจินโจวของพวกเขาจะไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึง แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทั้งสองคนได้เห็นความเร็วในการก้าวหน้าของตัวเอง และได้เห็นความหวังในการเป็นดาราระดับทวีป!
โจวหานจิ้นและจางซีหยางรู้ดีมาก การที่พวกเขาสามารถพุ่งเข้าสู่แถวสองได้ในเวลาสั้นๆ หลังจากมาที่อีโจวแบบนี้ โดยพื้นฐานเป็นเพราะพึ่งพาความช่วยเหลือจากหลินจือไป๋ทั้งสิ้น แน่นอนเรื่องการแต่งเพลงนี้จะต้องกระจายความรักความเอาใจใส่ให้ทั่วถึง คนที่มาพัฒนาฝีมือที่ฉีโจวด้วยกันก่อนหน้านี้ยังมีฉินเลี่ยนกับหลี่เชียวอีก หลินจือไป๋เคยเอ่ยในห้องไลฟ์สดไว้ว่าเพลงที่ให้หลี่เชียวจะปล่อยในฤดูกาลนี้ คำพูดนี้ย่อมเป็นความจริง…
หลังจากหลินจือไป๋ปิดไลฟ์สดในตอนกลางคืน หลี่เชียวยังจงใจโทรศัพท์มาหาหลินจือไป๋เพื่อพูดถึงเรื่องนี้ “อาจารย์ไป๋ตี้ ฉันเตรียมจะปล่อยเพลงพรุ่งนี้ คุณว่าโอเคไหมคะ?”
“ได้ครับ” หลินจือไป๋เปิดปากกล่าว เพลงที่มอบให้หลี่เชียวคือ ‘ผู้หญิงเจ็บง่าย’
สำหรับคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยในชาติก่อน เพลงนี้ค่อนข้างมีอายุแล้ว แต่สำหรับคนในยุคหนึ่ง เพลงนี้คือความคลาสสิกตลอดกาลในความทรงจำช่วงเยาว์วัยของพวกเขา คลาสสิกขนาดไหนนะเหรอ? พูดแบบนี้แล้วกัน หวังเฟยมีแผ่นเสียงอยู่ชุดหนึ่งตอนที่เปิดตัวออกมาในปีนั้นก็ขาดตลาดอย่างรวดเร็วทันที ยอดขายทะลุระดับแผ่นเสียงทองคำขาว หนึ่งเพลงในแผ่นนั้นเรียกได้ว่ากวาดเรียบวงการดนตรีฮ่องกงทั้งหมด เพลงนี้ก็คือ ‘ผู้หญิงเจ็บง่าย’ นั่นเอง หลังจากนั้นเพลงนี้ยิ่งคว้าเพลงฮิตสีทองในพิธีมอบรางวัลทางดนตรีของสถานีโทรทัศน์ต่างๆ กระแสนิยมเรียกได้ว่าไม่มีใครเทียบเคียงได้ชั่วขณะหนึ่ง แม้กระทั่งเหมยเยี่ยนฟางยังนำไปร้องคัฟเวอร์! และเป็นเพราะเพลงนี้เช่นกัน หวังเฟยจึงก้าวกระโดดเข้าสู่ทำเนียบนักร้องหญิงแถวหน้าสุดของฮ่องกงในคราวเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการจะยึดสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงใหม่ฉีโจวมาให้ได้ หลินจือไป๋ก็คงทำใจสละเพลงนี้ออกมาไม่ลงจริงๆ ความจริงนี่ก็เป็นความจนปัญญาของหลินจือไป๋เช่นกัน ปัจจุบันเวลาเขาปล่อยเพลง มาตรฐานต่ำที่สุดก็ต้องแข็งแกร่งกว่าเพลง ‘ดวงตะวัน’ ของท่านเกา ไม่อย่างนั้นตัวเองจะไล่อีกฝ่าย รวมถึงท่านเจ็ดท่านแปดออกไปจากชาร์ตพร้อมกันได้อย่างไร?
“งั้นก็กำหนดเป็นวันพรุ่งนี้เลยนะคะ!” เมื่อได้รับคำตอบที่ยืนยันจากหลินจือไป๋ น้ำเสียงของหลี่เชียวก็ผ่อนคลายและเปี่ยมสุขขึ้นมาทันที เธอชอบเพลง ‘ผู้หญิงเจ็บง่าย’ นี้มากจริงๆ! หลังจากได้รับเพลงมาก็แทบอยากจะปล่อยออกมาในทันที เพียงแต่เพื่อที่จะให้ภาษาฉีของตัวเองได้มาตรฐานยิ่งขึ้น หลี่เชียวฝึกซ้อมอยู่เป็นเวลานาน ด้วยเหตุนี้จึงลากเวลามาตั้งหลายวัน จริงด้วยค่ะ!
ในตอนที่หลินจือไป๋เตรียมจะวางสาย หลี่เชียวพลันถามขึ้นมาว่า “อาจารย์ไป๋ตี้น่าจะเตรียมเพลงไว้ให้พี่ฉินเพลงหนึ่งเหมือนกันใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ มีอะไรเหรอครับ?”
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่อยากรู้ว่าเพลงที่พี่ฉินได้รับคือเพลงอะไรน่ะค่ะ”
หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อยไม่ได้ตอบอะไร เขาเลือกผลงานชิ้นเอกของเจ้าแม่เพลงใสซื่ออย่างโจวฮุยหมิ่นมาให้ฉินเลี่ยนเพลงหนึ่ง น่าจะไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าแม่เพลงใสซื่อโจวฮุยหมิ่นหรอกใช่ไหม? และเมื่อเอ่ยถึงโจวฮุยหมิ่นก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยถึงเพลงภาษากวางตุ้งสุดคลาสสิกของเธออย่างเพลง ‘รักที่สุด’ เพลงนี้ฉินเลี่ยนรับมือได้ไม่มีปัญหาแน่นอน คาดว่าเธอจะปล่อยเพลงช้ากว่านี้สักสองสามวัน
แต่วานี่ไม่ใช่จุดสำคัญของปัญหา ความจริงแล้วเรื่องที่หลินจือไป๋ปวดหัวที่สุดในตอนนี้ ความจริงคือจะจัดสรรผลงานของสองราชินีเพลงอย่างไรต่างหาก หลินจือไป๋ไม่ได้ลืมหรอกนะ ก่อนหน้านี้ในรายการเพื่อที่จะแย่งชิงเพลงเพลงหนึ่ง ฉีเจียนเจียและเยอิงถึงกับปะทะคารมกันต่อหน้าผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนตรงๆ และช่วงนี้หลินจือไป๋ก็รับปากสองราชินีเพลงแยกกันไว้แล้วว่าจะให้เพลงพวกเธอคนละหนึ่งเพลง ปัญหาก็มาถึงแล้ว น้ำชามนี้ควรจะถือให้เสมอกันอย่างไร?
หลินจือไป๋กำลังพิจารณาปัญหาเรื่องการถือชามน้ำ ผลลัพธ์คือคิดอยู่ทั้งคืนก็ยังคิดไม่ออกว่าควรจะให้เพลงอะไรกับฉีเจียนเจียและเยอิงแยกกันถึงจะเหมาะสมดี น้ำชามนี้มันถือให้เสมอกันได้ยากจริงๆ
ทว่าในวันต่อมาเยอิงกลับยอมให้สัมภาษณ์สื่อแห่งหนึ่ง เธอถูกถามว่ามีความคิดเห็นอย่างไรที่ตกจากสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงใหม่ “ปกติมากค่ะ เพราะยังไงทุกคนก็ชอบเพลงภาษาฉีมากกว่านี่นา”
เยอิงยิ้มเผชิญหน้ากับกล้องแล้วเอ่ยว่า “ถึงแม้เพลง ‘วันฝนตก’ ของฉันจะตกจากสิบอันดับแรกแล้ว แต่หลินจือไป๋รับปากฉันไว้แล้วว่าจะแต่งเพลงให้ฉันอีกหนึ่งเพลง รอเขาส่งเพลงมาให้ฉัน ฉันก็น่าจะปล่อยออกมาอย่างรวดเร็วเลยค่ะ หวังว่าถึงเวลานั้นทุกคนยังจะช่วยสนับสนุนกันมากๆ นะคะ”
ช่วงนี้หลินจือไป๋ฮอตเกินไปแล้ว ประกอบกับท่าทีของเยอิงที่มีต่อหลินจือไป๋ชัดเจนว่ามีความคลุมเครืออยู่บ้าง ทำเอาสื่อมวลชนตื่นเต้นขึ้นมาในทันทีทันใด คนที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าก็คือแฟนคลับของเยอิง
‘ยอดเยี่ยมไปเลย! ที่แท้ท่านมหาเศรษฐีก็ยังไม่ได้ลืมอิงอิงของพวกเรา! กำลังจะแต่งเพลงให้อิงอิงของพวกเราอีกแล้ว!’
‘ถ้าท่านมหาเศรษฐีร่วมมือกับอิงอิงทำเพลงภาษาฉีละก็ ต้องคว้าแชมป์เพลงใหม่แน่นอน!’
‘เดี๋ยวก่อนนะ ท่านมหาเศรษฐีไม่ใช่บอกว่าในฤดูกาลนี้ถูกสูบจนแห้งเหือดแล้ว เพลงที่ให้หลี่เชียวเพลงนั้นคือของสะสมชิ้นสุดท้ายของเขาหรอกเหรอ?’
‘งั้นก็น่าจะหมายถึงหลังจากฤดูกาลนี้ค่อยแต่งเพลงให้อิงอิงแหละ’
‘ท่านมหาเศรษฐีก็ต้องการการพักผ่อนเหมือนกันนะ ลองดูชาร์ตเพลงใหม่สิ เขาปล่อยเพลงออกมาตั้งเยอะแยะขนาดนั้นแล้ว ลาของทีมผลิตยังไม่สามารถสู้ตายขนาดนี้ได้เลยนะ’
‘ท่านมหาเศรษฐีกับอิงอิงคงไม่ได้กำลังแอบคบกันอยู่หรอกใช่ไหม?’
‘แฟนคลับของเยอิงนี่มโนเก่งจริงๆ เลยนะ มีหลักฐานคาหนังคาเขาไหมว่าหลินจือไป๋คบกับเจ้านายของพวกเธอ ท่านมหาเศรษฐีชอบเจียนเจียต่างหาก!’
‘หึๆ ท่านมหาเศรษฐีชอบเจียนเจียแล้วทำไมไม่เห็นเขาแต่งเพลงให้เจียนเจียอีกสักเพลงล่ะ?’
พูดมาก็ตลกดีนะ ตอนที่เพิ่งรู้จักหลินจือไป๋ผ่านรายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ ไม่ว่าแฟนคลับของฉีเจียนเจียหรือแฟนคลับของเยอิงต่างก็ไม่ยอมรับให้ไอดอลของบ้านตัวเองมีความรัก ตอนนั้นพอเห็นในรายการว่าหลินจือไป๋กับทั้งสองคนมีความคลุมเครืออยู่บ้าง แฟนคลับทั้งสองฝั่งต่างก็ตาโตขึ้นมาทันที กลุ่มแฟนคลับเกิดความวุ่นวายไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
แต่ทว่าในตอนนี้ แฟนคลับของทั้งสองฝั่งไม่เพียงแต่ไม่โวยวาย แต่กลับฝันกลางวันอยากจะให้หลินจือไป๋ได้คบกับราชินีเพลงที่ตัวเองสนับสนุนใจจะขาด ถึงขนาดที่ว่า… แฟนคลับของฉีเจียนเจียและเยอิงมีนัยๆ แย่งชิงหลินจือไป๋อยู่บ้าง ทำเอาคนผ่านทางดูแล้วขำกันจนแย่ ไม่ใช่เหรอพวกคุณ ไม่ใช่ประกาศตัวว่าเป็นเหล่าแฟนคลับที่รับเรื่องไอดอลมีความรักไม่ได้ที่สุดหรอกเหรอ? ทำไมเปลี่ยนนิสัยกันหมดแล้วล่ะ? ที่แท้คือสองมาตรฐานสินะ? คนอื่นไม่ได้แต่หลินจือไป๋ได้งั้นเหรอ?
ดูเรื่องราวในปัจจุบันนี้สิ ขนาดเรื่องที่หลินจือไป๋เตรียมแต่งเพลงให้เยอิง แฟนคลับอิงอิงยังเอามาโอ้อวดได้ ทว่าดันทำให้แฟนคลับของฉีเจียนเจียเกิดอาการตาร้อนผ่าวขึ้นมาจริงๆ แต่อีกด้านหนึ่งไม่รู้ว่าเป็นการตอกกลับอย่างจงใจไหม ฉีเจียนเจียก็ให้สัมภาษณ์เช่นกัน นักข่าวถามเธอว่ามีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องที่หลินจือไป๋จะแต่งเพลงให้เยอิง
ฉีเจียนเจียตอบกลับด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า “เรื่องนี้มีอะไรน่าแปลกใจเหรอคะ หลินจือไป๋ก็รับปากจะแต่งเพลงให้ฉันเพลงหนึ่งเหมือนกันค่ะ แต่ฉันจะไม่คิดหรอกนะว่าเป็นเพราะเขาแอบชอบฉัน”
ให้ตายสิ ยังคงต้องเป็นเธอจริงๆ นี่เป็นการเหน็บแนมเยอิงตรงๆ ว่าคิดไปเอง คิดว่าหลินจือไป๋แต่งเพลงให้เธอสักเพลงก็คือมีความหมายอื่นแฝงอยู่ ทว่าเยอิงไม่เคยพูดคำพวกนี้ออกมาเลยสักครั้ง เป็นแฟนคลับของเยอิงต่างหากที่นำเรื่องนี้มาโอ้อวด แต่พฤติกรรมของแฟนคลับไอดอลต้องเป็นคนรับผิดชอบ คำพูดเหน็บแนมประชดประชันของฉีเจียนเจียทำเอาเยอิงรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาจริงๆ ส่วนแฟนคลับของฉีเจียนเจียต่างก็แสดงออกว่าสะใจเป็นอย่างยิ่ง!
‘ฮ่าๆๆ เธอทำตัวเด่นดีนัก ก็แค่ท่านมหาเศรษฐีช่วยแต่งเพลงให้ ถึงกับต้องเที่ยวไปโอ้อวดขนาดนั้นเลยเหรอ?’
‘ท่านมหาเศรษฐีก็รับปากจะช่วยแต่งเพลงให้เจียนเจียเหมือนกัน ดูเจียนเจียของพวกเราสิ ไม่เห็นโอ้อวดเลย!’
‘ฉันคาดว่าท่านมหาเศรษฐีต้องจริงจังกับการแต่งเพลงให้เจียนเจียมากแน่นอน เหมือนอย่างเพลง ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’ ที่เคยแต่งให้เจียนเจียก่อนหน้านี้ไง ส่วนเพลงที่แต่งให้เยอิงคาดว่าทำส่งๆ ไปก็คงพอละมั้ง’
‘ฮ่าๆๆ เห็นด้วย เพลง ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’ เพลงนั้นท่านมหาเศรษฐีตั้งใจทำจริงๆ ไม่เหมือนเพลงที่ให้เยอิง เพลงนั้นก็แค่วันฝนตกแล้วเกิดแรงบันดาลใจเลยแต่งขึ้นมาส่งเดช’
‘พวกคุณก็มโนเก่งเหมือนกันนั่นแหละนะ’
‘อ้าวเฮ้ย แฟนคลับเยอิงไม่ยอมรับงั้นเหรอ?’
‘งั้นครั้งนี้พวกเรามาเปรียบเทียบกันให้ดีๆ เลยแล้วกัน! มาดูว่าท่านมหาเศรษฐีจะเก็บเพลงที่ดีกว่าไว้ให้ใคร!’
ระหว่างการทะเลาะกันเป็นกิจวัตรของทั้งสองฝั่ง หัวข้อก็ได้ดำเนินไปถึงส่วนของ ‘หลินจือไป๋จะลำเอียงไปทางใคร’ แล้ว และเนื่องจากพลังการต่อสู้ของแฟนคลับทั้งสองฝั่งแข็งแกร่งเกินไป กระทั่งหัวข้อนี้ถึงกับพุ่งทะยานขึ้นสู่ฮอตเสิร์ช ทำเอาคนทั้งอินเทอร์เน็ตของฉีโจวต่างก็กำลังจับตาดูหลินจือไป๋ ราวกับว่าด้วยเพลงที่หลินจือไป๋มอบให้สองราชินีเพลงก็จะสามารถมองความคิดที่แท้จริงของเขาที่มีต่อทั้งสองคนออกได้อย่างไรอย่างนั้น
ผลลัพธ์คือคนที่อึดอัดใจมีเพียงหลินจือไป๋คนเดียว! เดิมทีก็กลุ้มใจเรื่องจะถือชามน้ำอย่างไรอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกลุ้มใจเข้าไปใหญ่ ถึงขนาดเริ่มนึกเสียใจในภายหลังแล้วว่าทำไมตอนนั้นต้องรับปากช่วยแต่งเพลงให้ทั้งสองฝั่งพร้อมกันด้วยนะ? แยกกันทำก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?
เดี๋ยวก่อนนะ! ในระหว่างความกลัดกลุ้ม ในสมองของหลินจือไป๋พลันมีแสงสว่างวาบผ่านเข้ามาสายหนึ่ง เขานึกถึงวิธีการแก้ไขปัญหาที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้!
“ช่วยเรียกผมว่าปรมาจารย์แห่งการถือชามน้ำด้วยนะครับ” ในขณะที่พึมพำกับตัวเอง หลินจือไป๋ก็เปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มต้นเขียนเพลง แต่งเพลงหนึ่งเพลงในขณะเดียวกันก็เป็นเพลงสองเพลงด้วย พูดให้ถูกต้องก็คือ ทำนองเดียวกันแต่เนื้อเพลงต่างกันทั้งหมด ล้วนต้องใช้ภาษาฉีในการขับร้อง…
เหมยเยี่ยนฟาง ‘เพลงแห่งตะวันรอน’
เฉินฮุยเซียน ‘บทเพลงนับพัน’
ทำนองเพลงเดียวกัน คำร้องของเพลง ‘เพลงแห่งตะวันรอน’ นี้แต่งโดยเฉินเส้าฉี ขับร้องคือราชินีเพลงเหมยเยี่ยนฟางผู้คู่ควรอย่างแท้จริง ส่วนคำร้องของเพลง ‘บทเพลงนับพัน’ แต่งโดยหลินเจิ้นเฉียง ผู้ขับร้องคือเฉินฮุยเซียนที่มีภาพลักษณ์เป็นน้องสาวคนเล็กในปีนั้น
การแข่งขันเพลงนี้ของเหมยเยี่ยนฟางและเฉินฮุยเซียนในปี 1989 เท่ากับการประลองฝีมือการร้องเพลงแบบอ้อมๆ เพราะทํานองของทั้งสองเพลงมันเหมือนกันเป๊ะจริงๆ ในตอนสิ้นปีนั้นทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือดดุจมังกรฟัดเสือ! ทั้งสองเพลงนี้ต่างก็ได้รับเลือกให้เข้าสู่สิบอันดับเพลงฮิตทองคำในเวลาเดียวกัน สุดท้าย ‘เพลงแห่งตะวันรอน’ ควารางวัลทองคำเพลงฮิตชิ้นเอกไปครอง ส่วน ‘บทเพลงนับพัน’ ได้รับรางวัลเพลงที่ได้รับความนิยมมาก ส่วนรางวัลนักร้องหญิงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดที่มีน้ำหนักมากที่สุดตกเป็นของเหมยเยี่ยนฟาง ในขณะเดียวกันแผ่นเสียงยอดขายสูงสุดตลอดทั้งปีกลับเป็นครั้งแรกที่เหมยเยี่ยนฟางพลาดไป เนื่องจากยอดขายที่สูงกว่าของ ‘บทเพลงนับพัน’
ที่น่าตลกยิ่งกว่านั้นก็คือ… หลังจากศึกชิงชัยระหว่างเฉินและเหมยในปี 89 ผ่านพ้นไป เฉินฮุยเซียนเดินทางไกลไปเรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เหมยก็ประกาศถอนตัวจากการแข่งขันชิงรางวัล ด้วยเหตุนี้เช่นกันผลลัพธ์คือบาดเจ็บล้มตายด้วยกันทั้งสองฝ่าย
ตอนนี้หลินจือไป๋ต้องการมอบเพลงสองเพลงที่มีทำนองเดียวกันแต่เนื้อเพลงต่างกันให้กับเยอิงและฉีเจียนเจีย ใครชนะใครแพ้ ใครจะเป็นคนตัดสินล่ะ?
หลินจือไป๋พอใจในสติปัญญาของตัวเองมาก ไม่มีพละกำลังในการถือชามน้ำในระดับหนึ่งก็คิดวิธีการแก้ไขปัญหาแบบนี้ไม่ออกหรอก
==================