ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 435 ปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์?
ตอนที่ 436 จังหวะโด่งดังเป็นพลุแตก!
เมื่อคนในห้องไลฟ์สดมากขึ้น เรื่องที่ต้องรับมือก็มากขึ้นตามไปด้วย แต่หลินจือไป๋ควบคุมจังหวะได้ดีมาก
เรียกได้ว่าคุมเกมได้ตลอดทั้งช่วง เขาต่อกลอนคู่กับผู้ชม ร้องเพลงที่เขาเคย ‘แต่ง’ ไว้ก่อนหน้านี้ให้ชาวฉีโจวฟัง
แล้วยังนำบทกวีที่เขาเคยเขียนในอดีตมาอ่านให้ฟังในไลฟ์อีกด้วย
หลินจือไป๋แทบจะเปลี่ยนรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’ ให้กลายเป็นแพลตฟอร์มแนะนำตัวเอง
เพียงแค่เขาเล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในฉินโจว ก็ดึงดูดให้คนเข้ามาชมได้
พูดง่ายๆ คือการนั่งคุยสัพเพเหระกับผู้ชม แต่เนื่องจากเรื่องราวที่หลินจือไป๋เคยประสบพบเจอนั้นคนส่วนใหญ่ทั้งชีวิตก็ไม่มีทางได้สัมผัส ผู้ชมจึงรู้สึกแปลกใหม่และสนใจจนฟังกันอย่างหลงใหล
ยิ่งไปกว่านั้นพอเล่าไปเรื่อยๆ
หัวข้อของหลินจือไป๋ก็เริ่มกระจายไปด้านอื่น
“จริงๆ แล้วผมไม่ได้อยากแค่เอาเพลงของตัวเองมาที่ฉีโจวเท่านั้น แต่ยังหวังว่าจะนำผลงานนิยายดีๆ จำนวนมากมาที่ฉีโจวด้วย…”
คำพูดนี้ดูเหมือนจะมีความหมายกำกวม
หลินจือไป๋ตระหนักว่าตัวเองหลุดปากจนเกิดช่องโหว่
เขาจึงแก้ไขสถานการณ์อย่างแนบเนียนว่า
“เพราะผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เขาเป็นนักเขียนและนักเขียนบทที่ยอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าจะเป็นนิยายหรือบทละครของเขา ต่างก็ได้รับความนิยมอย่างมากในฉินโจว”
มีเพื่อนคนหนึ่ง?
เพื่อนที่นายพูดถึงเนี่ยไม่ใช่ตัวนายเองหรอกเหรอ?
เพื่อนคนนี้คือใคร?
ผู้ชมบางส่วนสงสัย บางส่วนก็แค่ล้อเล่นเป็นมุกตลก
แต่หลินจือไป๋กลับรู้สึกทอดถอนใจ ความจริงมักจะพลั้งออกมาโดยไม่ตั้งใจเสมอ
“เพื่อนคนนี้ของผมชื่อปู้เยี่ยโหวครับ”
หลินจือไป๋ขยายหัวข้อมาถึงตรงนี้ก็เพื่อช่วยโฆษณาตัวตนปู้เยี่ยโหว
“ผลงานของเขายอดเยี่ยมมาก ในอนาคตผมจะหาทางนำเข้ามาในฉีโจว เพราะตอนนี้ปู้เยี่ยโหวคือเสาหลักของสำนักพิมพ์เสินฮวาของผม”
‘ฉันอ่านแค่นิยายระทึกขวัญนะ’
‘ฉันรักแค่แนวสืบสวน ฉันชอบแนวสยองขวัญ’
‘เพื่อนของนายเขียนแนวไหนล่ะ?’
เมื่อเห็นว่าคอมเมนต์เริ่มถูกเข้าจงมาคุยเรื่องนิยาย
หลินจือไป๋ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ปู้เยี่ยโหวเขียนมาหลายแนวมาก ทั้งสยองขวัญ ระทึกขวัญ สืบสวน กำลังภายใน ถ้านับรวมบทละครด้วยก็ยังมีแนวความรัก จริยธรรม ตำรวจจับผู้ร้าย และอื่นๆ อีกมากมาย ผมคิดว่าในโลกนี้คงไม่มีแนวไหนที่เขาเขียนไม่ได้หรอกครับ”
‘ขี้โม้ล่ะนาย’
‘ฮาๆ เพื่อนของนายจะเก่งเท่าตัวนายเองได้เหรอ?’
‘ท่านมหาเศรษฐีอวยเพื่อนสุดตัว ดูออกเลยว่าปู้เยี่ยโหวคนนั้นต้องเป็นพี่น้องที่ดีของเขาแน่ๆ’
ผู้ชมต่างคิดว่าหลินจือไป๋กำลังคุยโวสนุกปาก ไม่เคยได้ยินว่ามีนักเขียนที่เก่งรอบด้านขนาดนี้
เขียนได้ทุกแนว มันดูจะเกินจริงไปหน่อยนะ
หลินจือไป๋ยักคิ้วแล้วกล่าวว่า
“ก็เหมือนกับที่ผมเล่นดนตรีได้ทุกแนวแหละครับ จริงๆ มันไม่ได้ยากขนาดนั้น ของหลายอย่างในโลกนี้ถ้าเข้าใจแก่นหนึ่งอย่าง อย่างอื่นก็เข้าใจตามได้หมด”
‘อย่าขี้โม้น่า!’
‘เล่นดนตรีได้ทุกแนวนี้ก็พอไหว’
‘แล้วดนตรีบรรเลงเคยเล่นไหมล่ะ?’
หลินจือไป๋เอ่ย
“รอคืนนี้ทุกคนก็น่าจะได้ฟังเพลงหลายประเภทแล้วครับ แน่นอนว่ารวมถึงดนตรีบรรเลงด้วย มีผลงานชิ้นหนึ่งที่ผมเล่นให้ฟังเดี๋ยวนี้ได้เลย”
พูดจบ
หลินจือไป๋ก็บรรเลงเพลง ‘Canon’ ที่เคยสร้างความฮือฮาในวงการดนตรีฉินโจวด้วยเปียโนทันที
“เพลงนี้ถ้าเล่นด้วยไวโอลินจะไพเราะกว่านี้ครับ เพราะสไตล์มันเข้ากันมากกว่า”
ผู้ชมรู้สึกมหัศจรรย์มาก!
ห้องไลฟ์สดของดาราคนอื่นมักจะเจาะจงเฉพาะกลุ่มแฟนคลับ ดูไปนานๆ ก็จะเบื่อ แต่ห้องไลฟ์สดของหลินจือไป๋นั้นบรรยากาศกลับเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตลอด
วินาทีก่อนเขายังคุยเรื่องกลอนคู่กับผู้ชมพร้อมโชว์ระดับความสามารถของตนเป็นระยะ
ต่อมาเขาก็คุยเรื่องศิลปะกวี เล่าเรื่องราวในอดีต และตอนนี้ก็เริ่มบรรเลงเพลงที่ไพเราะมากอย่าง ‘Canon’
เรียกได้ว่าดูได้ตลอดไม่มีช่วงให้เบื่อเลย ดูแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก!
หลายคนถึงขั้นรู้สึกว่าห้องไลฟ์ของหลินจือไป๋ทำให้ได้รับความรู้เพิ่มขึ้น เพราะเขามีกลิ่นอายของคนที่ ‘รู้กว้างขวางตั้งแต่ดาราศาสตร์บนฟ้าลงมายังภูมิศาสตร์บนดิน’
ยิ่งไปกว่านั้นคือหลินจือไป๋ไม่วางท่า
คนอื่นอาจจะมีมาดไอดอลอยู่บ้าง
แต่หลินจือไป๋ไม่มีเลยจริงๆ ทว่าความรู้ที่มีอยู่เต็มพุงทำให้เขามีราศีดูสง่างาม ประกอบกับชาติกำเนิดที่สูงส่งทำให้มีรัศมีบางอย่างที่บอกไม่ถูกติดตัวมาแต่เกิด
ดังนั้นต่อให้เขาไม่มีมาดหรือจะปล่อยมุกตลกก็ไม่มีใครรู้สึกว่าเขาดูด้อยค่าหรือเสียระดับแน่นอน
ก็มีบางคนบอกว่าภาพรวมไลฟ์ของหลินจือไป๋มันซับซ้อนเกินไปจนดูเหมือนไม่มีหัวข้อหลัก แต่ความอิสระของรายการ ‘เยือนเขาหลีซาน’ นั้นมีเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว
สิ่งที่ผู้ชมส่วนใหญ่ชื่นชอบก็คือจินตนาการที่ไร้ขอบเขตของหลินจือไป๋นั่นเอง
และทันทีที่การไลฟ์สดวันนี้สิ้นสุดลง
เลขาตัวน้อยอู๋เสวียนก็รีบวิ่งมารายงานเรื่องหนึ่งทันที
“ท่านตัวแทนคะ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนทางเราได้รับโทรศัพท์ สมาคมนักเขียนฉีโจวอยากเชิญคุณเข้าร่วมค่ะ โดยจะให้คุณดำรงตำแหน่งกรรมการกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจว”
กรรมการกิตติมศักดิ์?
ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งอะไร ถ้าเติมคำว่ากิตติมศักดิ์ลงไปส่วนใหญ่ก็แค่แขวนชื่อไว้เฉยๆ ไม่ต้องทำงาน
หลินจือไป๋ไม่สนใจเท่าไหร่ เขาจึงส่ายศีรษะแล้วพูดว่า
“ผมเป็นชาวฉินโจว เข้าสมาคมนักเขียนฉีโจวไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ”
เหนือตำแหน่งกรรมการยังมีรองประธานและประธานอีกเป็นแถว หลินจือไป๋รู้สึกว่าตำแหน่งระดับกลางๆ แบบนี้เขาไม่จำเป็นต้องแขวนไว้หรอก ยังไงเขาก็ไม่ขาดแคลนตำแหน่งต่างๆ อยู่แล้ว
“ฉันก็ตอบไปแบบนั้นค่ะ”
อู๋เสวียนยิ้มแล้วพูดต่อ
“พวกเขาบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ บอกว่าถ้าคุณจะปฏิเสธจริงๆ ก็ขอความกรุณาให้เกียรติไปร่วมงาน ‘งานชุมนุมกวีเทศกาลไหว้พระจันทร์’ ในวันมะรืนนี้ด้วยค่ะ”
“งานชุมนุมกวีเทศกาลไหว้พระจันทร์?”
หลินจือไป๋ยิ้มออกมา
งานชุมนุมกวีที่ฉินโจวถูกเขาถล่มจนเละเทะขนาดนั้น สมาคมนักเขียนฉีโจวยังกล้ามาชวนเขาไปงานประเภทเดียวกันอีกเหรอ?
แต่พอลองคิดดูดีๆ ชาวฉีโจวน่าจะไม่เหมือนพวกปัญญาชนในฉินโจวที่คอยจ้องเล่นงานเขา ที่สำคัญที่สุดคือหลินจือไป๋รู้สึกว่าการไลฟ์สดไปงานกวีก็น่าจะมีอะไรให้ดูเหมือนกัน
ถึงตอนนั้นเขาค่อยโชว์การ ‘สร้างสรรค์’ ผลงานต่อหน้าเหล่าปรมาจารย์วงการวรรณกรรมฉีโจวเสียหน่อย ผลลัพธ์ของรายการต้องออกมาดีแน่ๆ เขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า
“งั้นก็จัดแจงได้เลยครับ”
ถือเสียว่าไปสัมผัสบรรยากาศวงการกวีของฉีโจวดู
ยังคงเป็นประโยคเดิม บทกวีคลาสสิกจากโลกก่อนมีมากมายขนาดนั้น ต่อให้หลินจือไป๋ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง เขาก็ควรให้ผลงานเหล่านั้นได้เผยแพร่ในบลูสตาร์
ยิ่งไปกว่านั้น การเผยแพร่บทกวีก็ช่วยเขาได้จริงๆ แล้วทำไมถึงจะไม่ทำล่ะ
สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือการควบคุมจำนวนผลงาน
ถึงตอนนั้นก็ทำตัวเงียบๆ หน่อย เขียนบทกวีให้น้อยลงหน่อยแล้วกัน
และเมื่อเทียบกับงานชุมนุมกวีในวันมะรืน หลินจือไป๋ให้ความสำคัญกับคืนนี้มากกว่า ว่าหลังจากผลงานเก่าๆ ของเขาถูกนำเข้ามาในฉีโจวแล้วจะเกิดผลลัพธ์อย่างไร
เวลาสองทุ่มตรง
หลินจือไป๋ที่ทานมื้อค่ำเสร็จแล้วลองรีเฟรชแอปพลิเคชันฟังเพลงของฉีโจวที่ชื่อ ‘เฉียนเฉียนจิ้งทิง’ ในมือถือดู
พริบตา หลินจือไป๋เห็นหน้าโปรไฟล์ของตัวเองมีผลงานโผล่ขึ้นมามากมาย
มีเพลง ‘ดับทุกข์’ มีเพลง ‘ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้า’ มีเพลง ‘แสงจันทรา’ มีเพลง ‘รัก’ มีเพลง ‘เจ้าปลาใหญ่’ กระทั่งมีเพลง ‘แอปเปิลน้อย’ และเพลงอื่นๆ อีกมากมาย
เพลงเก่าทั้งหมดของหลินจือไป๋ ไม่ว่าเขาร้องเองหรือไม่ ล้วนถูกนำเข้ามาในฉีโจวได้สำเร็จ และขึ้นระบบในแอปเพลงหลักๆ ของฉีโจวทั้งหมดแล้ว!
หลินจือไป๋ยังค้นพบอีกว่า ที่แท้นอกจากเพลง ‘รักแม่จริงๆ’ แล้วเขายังมีเพลงภาษาฉีอีกเพลง?
หลินจือไป๋ลืมไปแล้วว่าเขาเคยเขียนเพลง ‘เทพเจ้าแห่งโชคลาภมาแล้ว’ ซึ่งเป็นเพลงฉลองตรุษจีนที่ร้องเป็นภาษาฉี
ในขณะเดียวกัน
กลุ่มแฟนคลับต่างๆ ของหลินจือไป๋ก็ระเบิดขึ้น!
หลินจือไป๋สร้างชื่อในฉีโจวได้รวดเร็วมาก!
ตอนนี้มีกลุ่มแฟนคลับไม่ต่ำกว่าร้อยกลุ่ม!
ในแต่ละกลุ่ม แฟนคลับนับไม่ถ้วนต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
‘ฉันชอบเพลง ‘เจ้าปลาใหญ่’ ที่ท่านมหาเศรษฐีร้องมากเลยค่ะ ท่อนฮัมเพลงตอนท้ายมันเพราะสุดๆ!’
‘ที่แท้ท่านมหาเศรษฐีกับจางซีหยางเคยร่วมงานกันหลายเพลงขนาดนี้เลยเหรอ โดยเฉพาะเพลงร็อกอย่าง ‘ดอกไม้ไฟ’ มันโดนใจฉันมากจริงๆ!’
‘ฉันยังฟังไม่จบเลย ตอนนี้ชอบเพลง ‘Canon’ ที่สุด’
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Aileen Novel
‘มีแค่ฉันเหรอที่รู้สึกว่าเพลง ‘ควงต้นหอม’ มันล้างสมอง ท่านมหาเศรษฐีถึงกับเคยเขียนเพลงแบบนี้ด้วย ฮาๆๆๆ’
‘เพลงนี้มันปีศาจชัดๆ ผมแนะนำเพลง ‘แอปเปิลน้อย’ มากกว่านะ จริงๆ แล้ว’
‘เพลงในนี้สนุกๆ ทั้งนั้นเลย ‘บทเพลงหมู’ ที่ท่านมหาเศรษฐีเคยพูดถึงในรายการ ในที่สุดก็ได้ฟังแล้ว เพราะดีนะ!’
‘ฉันฟัง ‘รักแม่จริงๆ’ วนไปค่ะ’
‘เพลงที่เพราะที่สุดไม่ใช่ ‘ขอยืมเวลาอีกห้าร้อยปีจากฟ้า’ หรอกเหรอ เป็นเพลงที่มีพลังมากเลยนะ!’
‘ขอแนะนำเพลง ‘โชคดีจงมา’ สุดตัวเลย!’
ไม่ใช่แค่แฟนคลับของหลินจือไป๋เท่านั้น แต่ยังมีคนทั่วไปที่ช่างสงสัยนับไม่ถ้วนกดเข้ามาดูด้วย
แอปพลิเคชันฟังเพลงต่างๆ ล้วนรู้ดีว่าตอนนี้หลินจือไป๋คือรหัสผ่านสู่ยอดเข้าชม จึงจัดตำแหน่งแนะนำบนหน้าแรกให้เขา!
ต้องรู้ก่อนว่าตอนที่หลินจือไป๋ปล่อยเพลงภาษาฉีใหม่ๆ ไม่กี่เพลงก่อนหน้านี้ แอปเหล่านี้ยังให้แค่ตำแหน่งแนะนำระดับสองเท่านั้น จะเห็นได้ว่าตอนนี้หลินจือไป๋ได้รับการปฏิบัติระดับดาราบิ๊กๆ ในฉีโจวแล้วจริงๆ
และชาวฉีโจวเกือบทุกคนที่กดเข้ามา ต่างก็สามารถหาเพลงที่ตัวเองถูกใจได้จากลิสต์เพลงของหลินจือไป๋!
ยกตัวอย่างเช่นอู๋อู วันนี้อู๋อูไลฟ์สดจนดึก สองทุ่มกว่ายังไม่จบ และเธอยังตั้งใจช่วยโปรโมตให้หลินจือไป๋เป็นพิเศษด้วย
“เพลงเก่าๆ ของพี่ไป๋ของฉันวันนี้ถูกนำเข้ามาในฉีโจวแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาทุกคนไปลองฟังดูว่าเพลงเก่าๆ ของเขาเป็นยังไงบ้าง”
พูดจบ อู๋อูค้นหาเพลงที่ดูน่าสนใจจากชื่อเพลงจนได้เพลง ‘หมอกทรายครึ่งเมือง’ มา เพราะรู้สึกว่ามันดูมีระดับดี ท่ามกลางท่วงทำนอง เสียงร้องของหลินจือไป๋ก็ดังขึ้นในห้องไลฟ์
อู๋อูเอ่ยยิ้มๆ
“น้ำเสียงพี่ไป๋ของฉันเพราะจริงๆ เลย และเพลงนี้ก็ดีมากด้วย เป็นผลงานชั้นยอดในแนวโบราณ เพื่อนๆ ที่ชอบแนวนี้ดาวน์โหลดได้เลยนะคะ มาลองฟังเพลงอื่นกันต่อ เพลง ‘คุณพ่อ’ นี้แล้วกัน”
ระหว่างที่พูดอู๋อูก็กดเล่นเพลง
ไม่กี่นาทีต่อมา อู๋อูก็ตาแดงก่ำแล้วพูดว่า
“เพลงนี้ฉันฟังแล้วรู้สึกสะท้อนใจจังเลยค่ะ…”
‘ฉันฟังแล้วร้องไห้เลย!’
‘อู๋อูโปรโมตเพลงสำเร็จ!’
‘ผมดาวน์โหลดเรียบร้อยแล้ว’
‘อู๋อูรีบหาจังหวะขอเพลงจากท่านมหาเศรษฐีเร็วเข้า!’
‘ฉันมีลางสังหรณ์ว่าต่อไปท่านมหาเศรษฐีจะเป็นที่ต้องการตัวอย่างมากในวงการเพลงฉีโจว!’
‘ถึงตอนนั้นจะขอเพลงคงยากแล้ว!’
คำพูดของแฟนคลับพุ่งเข้าสู่ใจของอู๋อูทันที เธอพลันรู้สึกว่าควรคว้าโอกาสนี้ขอเพลงจากหลินจือไป๋
เพียงแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตกลงหรือไม่
แม้ความสัมพันธ์ของทุกคนจะดีมาก แต่อย่างไรก็เป็นแค่รูมเมตในรายการวาไรตี้ จะให้แสดงท่าทีเย็นชาต่อหน้ากล้องก็คงไม่ได้ละมั้ง
แล้วถ้าหลุดพ้นจากรายการวาไรตี้ไปแล้ว ท่านมหาเศรษฐีจะยังคงเป็น ‘พี่ไป๋’ ของเธออยู่หรือเปล่า?
อู๋อูรู้สึกกังวลเล็กน้อย จนกระทั่งปิดไลฟ์เธอก็ยังไม่ได้โทรหาหลินจือไป๋
ให้ความรู้สึกเหมือนตอนจะไปขอยืมเงินคนอื่น กลัวการถูกปฏิเสธมาก เพราะถ้าถึงตอนที่ต้องเจอกันอีกครั้งก็จะทำตัวลำบาก
แต่ไม่นานนักอู๋อูก็ตัดสินใจแน่วแน่
เรื่องการขอเพลง ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ อู๋อูก็กล้าขึ้นมา แต่มันเป็นเพราะอนาคตที่รู้เห็นตรงหน้านั้นเย้ายวนเกินไป!
อู๋อูเห็นกับตาว่า ในแอปฟังเพลงหลักๆ ของฉีโจว หลายเพลงของหลินจือไป๋มียอดดาวน์โหลดพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งในระดับที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
นี่มันคือ…
จังหวะโด่งดังเป็นพลุแตก!
===================