ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 405 ปฏิบัติการสุดแสบของหลินจือไป๋!
“โจวหานจิ้นตัวดี!”
ฉีเทียนเหวินไม่รู้เลยว่าตัวเองโดน “แกะ” ตัวอื่นๆ แกงเข้าให้แล้ว วิ่งหอบแฮกๆ พลางตะโกนชื่อ “โจวหานจิ้น” ด้วยความแค้นเคือง
“อย่าหนีนะ!”
“เรามาคุยกันเถอะ!”
หลี่เซียวไล่ตามมาติดๆ แต่พละกำลังของฉีเจียนเจียและหลี่เซียวที่เป็นผู้หญิง เทียบกับแขกรับเชิญชายอย่างฉีเทียนเหวินแล้ว สุดท้ายก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี
และในตอนที่ทั้งคู่เกือบจะถอดใจ…
ทันใดนั้น!
โจวหานจิ้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม เขาก็ถูกเสียงตะโกนดึงดูดให้มาทางนี้เหมือนกัน!
“ฉีเทียนเหวิน!?”
โจวหานจิ้นตื่นเต้นสุดขีด พุ่งเข้าหาฉีเทียนเหวินทันที
เขาออมแรงมาดีมาก
“เหล่าโจว?”
เมื่อเห็นโจวหานจิ้นโผล่มาจากทิศตรงข้าม หลี่เซียวก็ถึงกับขยี้ตา เกือบคิดว่าตัวเองตาฝาดไป
“เมื่อกี้เหล่าโจวไม่ได้บอกว่า เขาไปทางทิศตะวันตกเหรอ?”
ฉีเจียนเจียเองก็เริ่มมึนงง ต่อให้โจวหานจิ้นไม่ได้ไปทางทิศตะวันตกตามที่บอก ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไปโผล่ที่ฝั่งตรงข้ามได้นี่นา!
หมอนี่มีปีกบินไปหรือไง!?
ฉีเทียนเหวินถึงกับอึ้ง โจวหานจิ้นมาปรากฏตัวในจุดที่ไม่มีทางเป็นไปได้!
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?”
“ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?”
โจวหานจิ้นไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น เดินยิ้มกริ่มเข้าไปตบหลังฉีเทียนเหวินเบาๆ
“ฉีเทียนเหวิน ตกรอบ!”
ถูกกลุ่มสีแดงสามคนล้อมไว้ ฉีเทียนเหวินไม่มีทางหนีไปได้เลย
เมื่อได้ยินว่าตัวเองตกรอบ ฉีเทียนเหวินก็กัดฟันกรอด พลางเอ่ยว่า “ฉันจะล้างแค้นแน่ โจวหานจิ้น!”
นายหาเรื่องฉันเองนะ!
โจวหานจิ้นผงะอึ้ง ต้องขนาดนี้เลยเหรอเพื่อน?
แค่ฉันจับนายได้ ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนี้เลย หรือว่าเล่นแพ้แล้วพาล?
“เหล่าโจว”
หลังจากสามคนมารวมตัวกัน หลี่เซียวก็ถามด้วยความข้องใจว่า “นายไม่ได้อยู่ที่ถังขยะตรงนั้นหรอกเหรอ?”
“ถังขยะอะไร?”
“เมื่อกี้ก็นายยังอยู่ตรงนั้นกับเรา…”
ฉีเจียนเจียกำลังจะพูดต่อ แต่จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็น “แกะ” อีกตัวกำลังโดนกู้สิงไล่จับอยู่ จึงไม่สนใจเรื่องอื่นอีก รีบพุ่งออกไปทันที
“แกะอ้วน!”
หลี่เซียวและโจวหานจิ้นก็เลิกคุยกัน รีบไล่ตามไป
และแล้ว ศึกไล่ล่าที่ยาวนานครึ่งชั่วโมงก็สิ้นสุดลง กลุ่มสีแดงได้รางวัลเป็นกอบเป็นกำ จับแกะได้ทั้งหมดห้าตัว!
และสิ่งที่แขกรับเชิญทุกคนไม่รู้เลยก็คือ ภายในศูนย์กิจกรรมตอนนี้ ทีมงานหลายคนที่เฝ้าดูสถานการณ์ของแขกรับเชิญทุกคนผ่านจอมอนิเตอร์ต่างพากันหัวเราะแทบบ้า แม้แต่ผู้กำกับเองยังตบหน้าขาฉาด!
“อะไรกันเนี่ย!”
“หลินจือไป๋คนนี้!”
“เขาปลอมเป็นโจวหานจิ้นตบตาผ่านไปได้จริงๆ ด้วย!”
“หมอนี่มันเหนือคนจริงๆ เขาเลียนเสียงโจวหานจิ้นได้เหมือนเป๊ะเลย!”
“ทำได้ยังไงกันแน่? ฟังจากเสียงเหมือนอย่างกับพิมพ์เดียวกัน ที่สำคัญกลุ่มสีแดงก็ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเขาโดนปั่นหัวแล้ว!”
เดิมทีเกือบโป๊ะแตกอยู่แล้วเชียว
ผลปรากฏว่ามีแกะอีกตัวโผล่มา ขัดจังหวะการสื่อสารของกลุ่มสีแดง ทำให้เรื่องที่หลินจือไป๋ปลอมเป็นโจวหานจิ้นยังไม่ถูกเปิดโปง!
“นี่แหละเทพดาราร้อยลักษณ์”
ผู้กำกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี เขาเคยดู King of Mask Singer มาก่อน รู้ถึงความสามารถของ “เทพดาราร้อยลักษณ์” หลินจือไป๋ดี!
เพียงแต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า!
ความสามารถนี้จะถูกหลินจือไป๋เอามาใช้ในช่วงเล่นเกม จนเกิดสีสันรายการที่สุดยอดขนาดนี้!
ตอนนี้ผู้กำกับหวงถิงไม่สงสัยเลยว่า ถ้ารายการตอนแรกถูกตัดต่อออกอากาศไป หลินจือไป๋ต้องดึงดูดความสนใจจากผู้ชมฉีโจวไปได้นับไม่ถ้วนแน่นอน!
เขาข่มความตื่นเต้นในใจลง
หวงถิงเปิดไมค์ในมือแล้วประกาศว่า “ตั้งแต่ตอนนี้ไป กลุ่มสีเหลืองเป็นหมาป่า!”
จากลำโพงกระจายเสียงหมู่บ้าน ทันทีที่คำประกาศของผู้กำกับลั่นออกไป สมาชิกกลุ่มสีเหลืองก็พลันส่งเสียงฮือฮา!
“เยส!”
เย่จวินจี๋ขยับหมุนคอไปมา “ตาเราแล้ว!”
เออิจิโร่ “จัดไป!”
หลานเหย่ถูหมัดถูฝ่ามือ “แยกย้ายกันไปเหนือ ใต้ ออก ตก!”
หนิงหลิง “ฉันจะพยายามจับพวกแกะตัวเมียดูแล้วกัน ส่วนแกะตัวผู้ที่วิ่งเร็วเกินไป พวกคุณจับเถอะ”
เกมรอบใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
รอบนี้ทีมที่ตกอยู่ในอันตรายมากที่สุดก็คือทีมสีแดง พวกเขาเพิ่งไล่จับคนเสร็จ ยังไม่ทันหาที่ซ่อน ฝ่ายรุกกับฝ่ายรับก็สลับตำแหน่งกันในพริบตา!
กลุ่มสีน้ำเงิน
หลินจือไป๋เอ่ยขึ้นว่า “ตำแหน่งของพวกคุณยังไม่ถูกเปิดเผย ซ่อนที่เดิมไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปจัดการธุระอะไรหน่อย”
“ไปไหน?”
เย่อิงทั้งประหม่าทั้งตื่นเต้น ใบหน้าเล็กๆ แดงเรื่อ
หลินจือไป๋พึ่งพาได้เกินไปแล้ว พอเขาไม่อยู่ก็รู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมา!
“จะไปเดินดูแถวๆ ศูนย์กิจกรรมหน่อย”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ถ้าไม่มีอะไรผิดแผน อีกสักพักพวกคุณก็ออกไปเดินเล่นกันได้อย่างอิสระแล้วละ”
“เดินเล่นได้อย่างอิสระ?”
อูซวงทำหน้ามึนงง แม้แต่หานเยว่ซวงที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่เข้าใจว่าหลินจือไป๋หมายความว่าอะไร
“บอกตอนนี้ก็ไม่สนุกสิครับ”
หลินจือไป๋หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ แล้ววิ่งไปยังศูนย์กิจกรรม รอบนี้เขากะจะใช้แผนการสุดแสบ
หมายความว่ายังไงกันแน่เหรอ?
เมื่อเห็นหลินจือไป๋วิ่งออกไป สาวๆ ทั้งสามคนก็งันงก
หลินจือไป๋ระวังตัวมาก พยายามหลบเลี่ยงสายตาของพวกหมาป่าตลอดทาง ใช้เวลาสิบนาทีในที่สุดก็เข้าไปถึงศูนย์กิจกรรม
“ห้ามเข้าไปข้างในตัวอาคารนะครับ”
ผู้กำกับหวงถิงที่เห็นหลินจือไป๋เดินมาผ่านจอมอนิเตอร์นานแล้ว รีบมาดักรอที่ประตูศูนย์กิจกรรม
“ผมไม่เข้าไปหรอกครับ”
หลินจือไป๋เดินเข้าไปหาผู้กำกับ “อยากจะขอยืมของจากคุณหน่อย”
“อะไรเหรอครับ?”
หวงถิงถอยหลังครึ่งก้าว หลินจือไป๋เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว เมื่อวานตรงทางเข้าแคบๆ แม้แต่ทีมงานเองก็ยังโดนเขาเอาเปรียบ
“คุณกลัวอะไร”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ขอยืมไมค์ของคุณหน่อยสิ”
“ยืมไมค์?”
หวงถิงผงะเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มออกมา
“ได้สิครับ”
พูดจบหวงถิงก็ส่งไมค์ให้หลินจือไป๋
หลินจือไป๋กระแอมในคอเล็กน้อย เปิดไมค์ของหวงถิงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า
“เย่อิง ตกรอบ”
หวงถิงพลันเบิกตาโพลง นี่หลินจือไป๋เลียนเสียงเขาประกาศว่าเย่อิงตกรอบ!?
ทีมงานที่อยู่ข้างๆ ก็นิ่งอึ้ง!
หมอนี่ ทำไมถึงเลียนเสียงผู้กำกับได้เหมือนขนาดนี้เนี่ย!
ไม่สิ!
นี่ไม่ใช่ประเด็น!
ประเด็นคือนายประกาศว่าเย่อิงตกรอบเนี่ย มันหมายความว่ายังไง!?
แต่แล้วหลินจือไป๋ก็ยังไม่จบแค่นั้น หลังจากรอสิบกว่าวินาที ก็ใช้เสียงของหวงถิงพูดอีกประโยคหนึ่งว่า “หานเยว่ซวง ตกรอบ”
พูดจบ หลินจือไป๋ก็ปิดไมค์ชั่วคราว แต่ยังไม่ยอมคืนให้หวงถิง
หวงถิงจ้องมองหลินจือไป๋แน่นิ่ง แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ทีมงานคนอื่นๆ ก็ขำกันจนตัวงอ!
แสบ!
แสบเกินไปแล้ว!
ทุกคนเริ่มจะเข้าใจแล้ว!
การประกาศว่าตกรอบของหลินจือไป๋ ทำให้เย่อิงและหานเยว่ซวงปลอดภัยในพริบตา
กลุ่มสีเหลืองจะไม่ไล่จับพวกเธอแล้ว เพราะ “ผู้กำกับ” ได้ประกาศไปแล้วว่าทั้งคู่ตกรอบ!
แต่ใครจะคาดคิดว่า… จริงๆ แล้วผู้กำกับคนนี้เป็นตัวปลอม?
นอกจากกลุ่มสีเหลืองจะหันมาสื่อสารกันเอง แต่ตอนนี้สมาชิกกลุ่มสีเหลืองต่างก็ยุ่งอยู่กับการไล่จับแกะ คงไม่มีใครมานั่งเช็กมือถือหอก!
“คุณนี่ร้ายเกินไปแล้ว!”
หวงถิงถึงกับยอมใจในระบบความคิดของหลินจือไป๋เลย แสบชะมัดยาด แม้แต่เขาเองก็ยังโดนหมอนี่ใช้เป็นเครื่องมือ!
“ยังไงผมก็ไม่ได้ทำผิดกฎนี่นา”
หลินจือไป๋ยักไหล่ รออีกสองสามนาทีถึงเปิดไมค์อีกครั้ง แล้วใช้เสียงของหวงถิงประกาศว่า
“อูซวง ตกรอบ!”
คราวนี้เพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนก็ “ตกรอบ” หมดแล้ว ต่อให้หมาป่ากลุ่มสีเหลืองเห็นพวกเธอก็ไม่คิดจะจับ เพราะจับไปก็ไม่ได้เหรียญดอกท้อ
ก็ยังคงเป็นคำเดิม นอกจากว่าภายในกลุ่มสีเหลืองจะสื่อสารกัน
และสิ่งที่หลินจือไป๋เดิมพันไว้ก็คือ พวกเขาจะไม่สื่อสารกันในกลุ่มอย่างจริงจัง นอกจากทั้งสี่คนจะรวมตัวกัน
แต่การไล่จับแกะล้วนแยกกันไป ทั้งสี่คนต้องแยกกันรับผิดชอบคนละทิศทาง เป็นไปได้ยากที่จะมารวมกลุ่มกัน
ถ้าเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายจริงๆ งั้นก็คงทำอะไรไม่ได้ ยังไงหลินจือไป๋ก็พยายามเต็มที่แล้ว เกมต้องเล่นไปขำไป ยิ่งเสี่ยงมากผลตอบแทนก็ยิ่งสูงนี่นะ
ใกล้ๆ กับถังขยะ
หลังจากเย่อิงได้ยินว่าตัวเองตกรอบ ก็พรวดพราดออกมาจากกองฟาง
“ฉันตกรอบได้ไงเนี่ย? ฉันถูกใครจับได้เหรอ? ยังไม่มีใครแตะต้องตัวฉันเลยนะ!”
“เหมือนฉันก็ตกรอบเหมือนกัน!?”
หานเยว่ซวงที่ตามออกมาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง พลันฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ หยิบมือถือออกมาดู ก็พบข้อความที่หลินจือไป๋ส่งมาในกลุ่มย่อย
“พวกคุณเดินเล่นได้อย่างอิสระแล้วนะ ไม่ต้องตื่นเต้น ทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด ผมเลียนเสียงประกาศของผู้กำกับเองแหละ”
“เจ้านายเลียนเสียงผู้กำกับ!”
หานเยว่ซวงถึงกับตะลึง แบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย!?
เย่อิงตะลึงงัน “จอมขูดรีดนี่เลียนเสียงผู้กำกับได้เลยเหรอ!?”
“แล้วฉันล่ะ?”
อูซวงที่ยังซ่อนตัวอยู่ทำหน้างุนงง จากนั้นก็ได้ยินเสียงประกาศว่าตัวเองตกรอบแล้ว
“ฉันก็โดนคัดออกแล้วเหมือนกัน!”
อูซวงมุดออกมาจากถุงพลาสติกอย่างตื่นเต้น ดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา!
กลุ่มสีเหลือง
เย่จวินจี๋กำลังไล่จับแกะตัวหนึ่ง หลังจากได้ยินเสียงผู้กำกับติดต่อกันก็ตกใจ “กลุ่มสีน้ำเงินโดนคัดออกสามคนแล้วเหรอ!?”
เขาหยิบมือถือออกมา ส่งข้อความเสียงเข้าไปในกลุ่มย่อย
“พวกนายคนไหนจับคนของกลุ่มสีน้ำเงินได้?”
“ไม่ใช่ฉัน” เออิจิโร่ตอบกลับมาในกลุ่มย่อย “อาจจะเป็นหลานเหย่หรือก็หนิงหลิง?”
“ใช้ได้เลยนี่!”
เย่จวินจี๋ตื่นเต้นขึ้นมา “พวกเราจับแกะได้สามตัวแล้ว จับอีกแค่สามตัวก็แซงกลุ่มสีแดงได้แล้ว!”
เออิจิโร่ก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน “กลุ่มสีน้ำเงินเหลือแค่หลินจือไป๋คนเดียวแล้ว!”
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที หนิงหลิงก็โผล่มาในกลุ่ม “ฉันก็ไม่ได้จับนะ ดูท่าจะเป็นพี่หลานจับได้”
ทั้งสามคนตกตะลึง!
หลานเหย่นี่ดุจริงๆ แฮะ จับคนกลุ่มสีน้ำเงินได้สามคนด้วยตัวคนเดียว นี่แทบจะกวาดพวกนั้นเกลี้ยงเลยนะ?
“ดูเหมือนพวกเราเองก็ต้องพยายามแล้วเหมือนกัน!”
หลังจากทั้งสามคุยกันในกลุ่มอีกสองสามประโยคก็เริ่มเร่งความเร็ว ผลปรากฏว่าพวกเขาจับแกะได้เพิ่มจริงๆ
อีกด้านหนึ่ง หลานเหย่ไม่ได้ดูโทรศัพท์ เพราะเขากำลังวิ่งไล่กวดหลินจือไป๋อย่างเอาเป็นเอาตาย!
“จับผมไม่ได้หรอกน่า!”
หลินจือไป๋จงใจหาหมาป่ากลุ่มสีเหลือง แกล้งเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวศูนย์กิจกรรมพักใหญ่ จากนั้นก็มาเจอหลานเหย่
เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหลานเหย่ ก็รู้ได้ทันทีว่าในหัวของหมอนี่มีแต่เรื่องไล่จับแกะ!
งั้นก็ต้องล่อลวงสักหน่อย
แม้ไม่รู้ว่าอีกสามคนจะสื่อสารกันไหม แต่ขอแค่ตนมั่นใจว่ามีคนหนึ่งในกลุ่มสีเหลืองไม่ได้ดูมือถือ ก็เพียงพอจะปั่นคนพวกนี้ได้แล้ว!
“ท้าฉันเหรอ!?”
เมื่อหลานเหย่เห็นหลินจือไป๋ทำตัวยโสขนาดนี้ ก็รีบเร่งฝีเท้าไล่กวดทันที ขับรถฉันอาจจะสู้นายไม่ได้ แต่เรื่องวิ่งจะยังสู้นายไม่ได้อีกเหรอ!?
“จอมขูดรีดสู้ๆ”
จู่ๆ เสียงของเย่อิงก็ดังมาจากด้านข้าง
หลินจือไป๋หันไปมองก็แทบกระอักเลือดออกมาตรงนั้น เย่อิง หานเยว่ซวง และอูซวง ทั้งสามคนกำลังนั่งโม้กันอย่างเมามันอยู่บนบันไดอย่างสบายใจเฉิบ
โดยเฉพาะเย่อิง ในมือยังถือโยเกิร์ตจากไหนไม่รู้ ไม่รู้ว่าแอบขโมยโยเกิร์ตที่เขาซื้อมาหรือเปล่า กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แถมยังเชียร์เขาแบบขอไปทีอีกต่างหาก
ให้พวกเธอออกมาเดินเล่นได้อิสระ พวกเธอก็เล่นกันสนุกเลยนะ!
เฮ้อ
ไหนเลยจะมีคืนวันที่สงบสุข หากแต่ใครบางคนแบกภาระหนักอึ้งแทนพวกเธออยู่ต่างหาก
หลินจือไป๋กัดฟันวิ่งหนีต่อไป
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าแผนการของหลินจือไป๋ประสบความสำเร็จอย่างมาก
เพราะยังไงหลานเหย่ก็ไม่ชายตามองพวกเย่อิงเลยสักนิด โลกทัศน์อันคับแคบของเขาตอนนี้ เชื่อว่าสามสาวที่กำลังนั่งวางท่าใหญ่โตอยู่นั้นถูกเพื่อนร่วมทีมของเขาจัดการคัดออกไปหมดแล้ว ต่อไปเขาแค่ต้องจับหลินจือไป๋ให้ได้ กลุ่มสีน้ำเงินก็จะล่มสลายยกทีม!