ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 402 เชฟหลินออนไลน์! (1)
ตอนที่ 402 เชฟหลินออนไลน์! (1)
การถ่ายทำรายการเพิ่งเริ่มต้น คนส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยรู้จักนิสัยใจคอกันดีนัก เพราะไม่เคยคลุกคลีกันมาก่อน แต่วันนี้ทุกคนต่างมีภาพจำของหลินจือไป๋ฝังในใจอย่างลึกซึ้ง วันแรกของการถ่ายทำ หมอนี่ก็ตัดหน้าแย่งธุรกิจใหญ่ของทีมงานไปแล้ว ตอนนี้ยังมาเห็นหลินจือไป๋ขูดรีดเพื่อนร่วมทีมแบบนี้อีก จะไม่ใช่จอมขูดรีดได้ยังไง?
“เฮอะๆ”
เย่อิงแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยว่า “งั้นคุณคงคำนวณผิดแล้วล่ะ ช่วงนี้ฉันกำลังลดน้ำหนัก แค่ต้มอกไก่กับผักกาดขาวก็ได้มื้อเย็นแล้ว วิธีทำง่ายกว่าต้มบะหมี่ซะอีก อีกอย่างคุณมีฝีมือทำกับข้าวเหรอ ดูไม่ค่อยเหมือนคนที่ทำอาหารเป็นเลยนะ”
โต้กลับ!
ต้องโต้กลับ!
เย่อิงมองหลินจือไป๋อย่างผู้ชนะ คุณหนูอย่างฉันจะถูกคุณปั่นหัวได้ทุกครั้งเลยหรือไง?
คำพูดนี้เตือนสติทุกคนขึ้นมา ใช่แล้ว ทุกคนต่างก็เป็นดารา ปกติเพื่อรักษาหุ่นก็กินอาหารลดน้ำหนักบ่อยๆ อยู่แล้ว วิธีนี้แหละประหยัดเงินที่สุด
และใครๆ ต่างก็รู้
วิธีทำอาหารลดน้ำหนักนั้นง่ายที่สุด แค่ต้มอกไก่กับผักกาดขาวโรยเกลือนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว ถ้าจืดเกินไปก็แค่เติมน้ำสลัดลงไปสักหน่อย
“ตามใจคุณครับ”
หลินจือไป๋หันไปถามหานเยว่ซวงและฉูฉู่ “พวกคุณสองคนก็ไม่ต้องการเชฟเหมือนกันเหรอ?”
ทั้งสองส่ายหน้าราวกับดอกไม้ไหว ของทุกอย่างในซูเปอร์มาร์เก็ตต้องใช้เงินซื้อทั้งนั้น เรื่องนี้ทำให้ทุกคนเริ่มตระหนักได้ว่าเหรียญดอกท้อล้ำค่าเพียงใด!
“โอเคครับ”
หลินจือไป๋ไม่ได้บังคับ เขาควักเงินอีกสิบเหรียญดอกท้อ ซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องลดน้ำหนัก เพราะเป็นพวกกินยังไงก็ไม่อ้วน ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับสภาพร่างกายของแต่ละคน ดังนั้นจึงจัดเต็มทั้งเนื้อและผัก
“ล้างผลาญจริงๆ!”
“หาใหม่ได้ครับ”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “เงินมีไว้ใช้ไม่ใช่เหรอครับ?”
ผู้กำกับพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวลเรื่องรายได้นะครับ ต่อไปเราจะมีงานหลากหลายประเภทให้ชาวบ้านทำ ซึ่งงานเหล่านี้สามารถแลกเป็นเหรียญดอกท้อได้ ดังนั้นตามทฤษฎีแล้ว ขอแค่ทุกคนขยัน ก็ไม่ถึงขั้นอดตายหรอกครับ”
เย่จวินจี๋ถาม “มีงานอะไรบ้างครับ?”
ผู้กำกับยิ้มกริ่ม “มีเยอะเลยครับ อย่างเช่นทางทิศตะวันตกมีคอกแกะ ทุกคนสามารถไปให้อาหารแกะ หรือทำความสะอาดคอกแกะได้ ล้างเสร็จแล้วเราจะคำนวณค่าจ้างให้ตามน้ำหนักของมูลแกะครับ”
ทุกคน : “…”
งานแบบนั้นไม่มีใครยินดีทำหรอก!
เห็นทีประหยัดเงินไว้หน่อยน่าจะดีกว่า!
ทุกคนต่างคำนวณและซื้ออาหารเย็นของตัวเอง ส่วนใหญ่เลือกที่จะประหยัด แต่ก็มีบางคนที่ค่อนข้างอิสระยึดถือลัทธิสุขนิยม ซื้อพวกซี่โครงหมู อย่างหลานเหย่และฉีเทียนเหวิน ซึ่งต่างก็เป็นพวกลูกเศรษฐีและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานมาตลอด ทนใช้ชีวิตลำบากไม่ได้
และแล้ว
ทุกคนก็ซื้อวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อยและเริ่มแยกย้ายกลับบ้านพักของตัวเอง
บ้านสีน้ำเงินอยู่ใกล้ที่สุด หลินจือไป๋เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว บ้านสีขาวที่อยู่ติดกันก็ยังดี เดินเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่บ้านสีเหลืองและบ้านสีแดงอยู่คนละฝั่งแม่น้ำ ต้องเดินอ้อมสะพานไปไกลประมาณห้าร้อยเมตร
“โหย!”
ทางฝั่งกลุ่มสีแดง
โจวหานจิ้นมองไปยังทิศทางของบ้านสีแดง “นี่มันเป็นกิโลเลยไม่ใช่เหรอ?”
หลี่เซียวเองก็เพิ่งรู้สึกตัว “สรุปคือ ต่อไปถ้าพวกเราจะซื้อของ ก็ต้องวิ่งกันเป็นกิโลเลยเหรอ?”
เย่เจิ้นยิ้มขื่น “ไปกลับหนึ่งกิโลเมตรเลย เจียนเจียต่อไปคุณอยากซื้ออะไร เดี๋ยวผมซื้อมาฝากแล้วกัน”
ฉีเจียนเจียไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
กลุ่มสีเหลือง
เย่จวินจี๋เองก็อึ้งไปเหมือนกัน “กลุ่มสีเหลืองของพวกเราก็อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเหมือนกัน!”
เออิจิโร่มองไปที่แม่น้ำ “ทีมงานไม่คิดจะเตรียมเรือให้เราเลยเหรอ?”
หลานเหย่เอ่ยอย่างเซ็งๆ “รู้อย่างนี้ผมเลือกกลุ่มสีน้ำเงินไปแล้ว พวกคุณ กลุ่มน้ำเงินกลุ่มขาว คงรู้แต่แรกแล้วสินะว่ากลุ่มสีน้ำเงินอยู่ใกล้ศูนย์กิจกรรมที่สุด?”
หนิงหลิงยังอารมณ์ดีไม่เลว “ถือซะว่าเป็นการออกกำลังกายแล้วกัน”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ตอนเลือกบ้าน พวกคุณไม่ได้เล็งทำเลหรือสภาพแวดล้อมรอบๆ กันเลยเหรอครับ?”
“นี่คุณวางแผนไว้แต่แรกแล้วเหรอว่าบ้านสีน้ำเงินอยู่ใกล้ที่สุด!?”
เย่อิงจ้องหลินจือไป๋ตาเขม็ง เมื่อกี้เธอแอบดูกระดาษใบเล็กของใครบางคน ถึงได้เลือกบ้านสีน้ำเงินตาม นึกไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะเริ่มวางแผนตั้งแต่ตอนเลือกบ้านแล้วน่ะ!?
สมกับเป็นจอมขูดรีดจริงๆ!
เลือกตามหมอนี่ไม่มีผิดหวังจริงๆ ด้วย!
คนกลุ่มสีแดงและสีเหลืองได้ยินแบบนี้ก็ถึงกับยอมสยบ!
ทำไมหลินจือไป๋นี่ถึงเจ้าเล่ห์ขนาดนี้นะ!
ตอนแรกทุกคนนึกว่าเลือกบ้านหลังไหนก็เหมือนกันหมด เลยเขียนสีลงไปแบบส่งๆ ไม่ได้เอะใจเรื่องทำเลเลยสักนิด กระทั่งแทบไม่มีใครจำได้เลยว่าบ้านสีอะไรตั้งอยู่ทิศไหน
“อ่อนหัด!”
เย่อิงระริกระรี้ โดยเฉพาะพอเห็นฉีเจียนเจียอยู่กลุ่มสีแดง ต่อไปต้องใช้ชีวิตลำบากกว่า ตัวเธอก็ยิ่งสะใจมีความสุข
ฉีเจียนเจียเหลือบมองหลินจือไป๋
ในวงการนี้กว่าครึ่งเป็นพวกทารกยักษ์ หลินจือไป๋ที่เจ้าเล่ห์ฉลาดแกมโกงแบบนี้จึงถือว่าหาได้ยากจริงๆ ต่อไปคงต้องคอยระวังไว้หน่อยแล้ว โดยเฉพาะหลังจากเย่อิงเข้าไปพัวพันกับอีกฝ่าย
…
บ้านสีน้ำเงินเป็นบ้านสองชั้น ชั้นบนและชั้นล่างมีห้องนอนอย่างละสองห้อง รูปแบบห้องคล้ายๆ กันหมด ต่างกันแค่สีการตกแต่ง ทุกคนจึงเลือกห้องตามสไตล์ที่ตัวเองชอบ
สุภาพสตรีมาก่อน
หลินจือไป๋เป็นคนเลือกคนสุดท้าย ในที่สุดก็ได้อยู่ห้องหนึ่งของชั้นล่าง โดยมีหานเยว่ซวงพักอยู่ที่ชั้นล่างเหมือนกัน
“พวกเราทำกับข้าวกัน”
เย่อิงกับฉูฉู่ซื้ออกไก่กับผักกาดหอมมา ตั้งใจจะทำอาหารลดน้ำหนัก ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตาศึกษาวิธีต้มจากมือถืออย่างขะมักเขม้น
“ฉันค่อยกินทีหลังค่ะ”
หานเยว่ซวงซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาแค่ซองเดียว คืนนี้เธอตั้งใจจะกินแบบง่ายๆ ไปก่อน
หลินจือไป๋เดินเข้าห้องครัวไปเช่นกัน ยังไงก็มีเตาสองหัว ต่างคนต่างทำของตัวเองไป
แต่ทว่า…
เมื่อมองดูซี่โครงหมูและเนื้อวัวที่ซื้อมา หลินจือไป๋ก็เริ่มลำบากใจ เขาไม่เคยทำอาหารมาก่อน แล้วไอ้ของพวกนี้มันต้องจัดการยังไงล่ะเนี่ย?
“อาจารย์หลินทำอาหารเป็นเหรอคะ?”
เมื่อเห็นหลินจือไป๋จ้องซี่โครงหมูกับเนื้อวัวนิ่งงันเหมือนกำลังใช้ความคิด ฉูฉู่ที่อยู่ข้างๆ ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ “ลองหาข้อมูลในเน็ตดูไหมคะ?”
“ไหวไหมเนี่ยคุณ”
เย่อิงเห็นหลินจือไป๋ยืนนิ่งอยู่นานก็หลุดยิ้มออกมา “จริงๆ แล้วคุณทำไม่เป็นเลยใช่ไหมล่ะ แกล้งทำเป็นเชฟอะไรกัน?”
“ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะทำรสชาติไหนดี”
หลินจือไป๋เหลือบมองเย่อิงแวบหนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจเรียกใช้งานระบบอย่างรวดเร็ว เขาเปิดร้านค้าแล้วแลก ‘หนังสือทักษะการทำอาหารระดับสูง’ มาใช้งานในทันที
ซี้ด!
หนังศีรษะเริ่มคันยิบๆ!
สมองจะงอกแล้ว!
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที หลินจือไป๋ก็รู้สึกว่าตนเองบรรลุแล้ว ในหัวพลันปรากฏสารพัดวิธีทำซี่โครงหมูและเนื้อวัวขึ้นมานับไม่ถ้วน ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับเชฟระดับห้าดาวเลย!
เอาล่ะ
วันนี้ทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานกับเนื้อผัดพริกหยวกก่อนแล้วกัน วัตถุดิบซื้อมาไม่น้อย แถมเครื่องปรุงพื้นฐานก็เตรียมไว้หมดแล้ว
ลงมือได้!
เริ่มจากหุงข้าว จากนั้นก็นำเนื้อไปหมัก ส่วนซี่โครงหมูก็เอาไปลวกน้ำทิ้ง ระหว่างรอก็เตรียมเครื่องปรุง หั่นต้นหอม ขิง กระเทียมไว้ หลินจือไป๋วางแผนทุกขั้นตอนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
ด้านข้าง
ฉูฉู่และเย่อิงมองดูหลินจือไป๋ลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ถึงไม่รู้ว่าฝีมือจะระดับไหน แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่เลวเลย
ช่างเถอะ
ไม่สนใจแล้ว
แม้จะเป็นเมนูที่ง่ายที่สุดอย่างอกไก่ต้ม ทั้งสองก็ยังต้องเปิดหาวิธีไปพลางทำไปพลาง ถึงอย่างนั้นก็ยังดูเก้ๆ กังๆ อย่างขั้นตอนการหมักช่วงแรก ทั้งคู่ยังเถียงกันสารพัดว่า “เกลือหนึ่งช้อนนี่มันแค่ไหนล่ะ ที่นี่เรามีช้อนตั้งสามขนาด ใหญ่ กลาง เล็ก…”
ยังดีที่
วิธีทำอกไก่นั้นง่ายจริงๆ แม้ทั้งสองจะทุลักทุเลไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ทำจนเสร็จ หน้าตาอาหารก็ไม่ได้ดูเลวร้าย เพียงแต่กว่าจะเสร็จก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ประสิทธิภาพถือว่าต่ำทีเดียว ส่วนอาหารของหลินจือไป๋ที่ทำยากกว่าสองอย่าง กลับใกล้ถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว
“ทิ้งไว้ให้เย็นก่อนนะ”
“แล้วค่อยฉีกเป็นเส้นๆ”
ทั้งคู่นั่งสวมถุงมือวุ่นวายกันอยู่ที่ห้องอาหารชั้นหนึ่ง ส่วนหานเยว่ซวงที่อยู่ข้างๆ กำลังต้มน้ำเตรียมทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เธออาสาเข้าไปช่วย พร้อมกับถามคำหนึ่ง
“อาจารย์ไป๋ตี้ล่ะคะ?”
“ยุ่งอยู่ในครัวน่ะ”
เย่อิงถามอย่างสงสัย “ทำไมเธอถึงเรียกเขาว่าไป๋ตี้ล่ะ?”
หานเยว่ซวงตอบ “เป็นชื่อในวงการของหลินจือไป๋ค่ะ ฉันเรียกจนชินแล้ว เขาถือเป็นหนึ่งในเจ้านายของฉันน่ะค่ะ”
หลินจือไป๋มีหุ้นอยู่ในบริษัทร่วมทุนเสินฮว่าคุนเผิง ดังนั้นจึงนับว่าเป็นเจ้านายของหานเยว่ซวงจริงๆ
ฉูฉู่หัวเราะ “คำว่าตี้ที่แปลว่าจักรพรรดิเหรอ? ชื่อในวงการเท่ชะมัด”
เย่อิงพยักหน้าเห็นด้วย “ตอนนั้นฉันน่าจะใช้ชื่อว่าหนู่ว์ตี้(จักรพรรดินี)นะ ดูน่าเกรงขามดี!”
หานเยว่ซวงหลุดขำ
คุยไปทำไป ในที่สุดอกไก่ก็ถูกฉีกเป็นเส้นจนเสร็จ
เย่อิงพูดขึ้น “หานเยว่ซวง เธอจะกินบะหมี่เหรอ มากินกับพวกเราสิ ใส่ไก่ฉีกเพิ่มเข้าไปหน่อย”
“ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ!”
“งั้นพวกเราเริ่มกินกันเถอะ ให้จอมขูดรีดในนั้นหิวตายไปเลย” เย่อิงยิ้มกริ่ม “รสชาติไม่เลวเลยนะเนี่ย!”
ไก่ฉีกเข้าปาก
เย่อิงพอใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองมาก!
ฉูฉู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทำจานนี้เป็นแล้ว ต่อไปสามมื้อก็สบายใจได้!”
หานเยว่ซวงพยักหน้ายิ้ม เธอกินคู่ไปกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป รู้สึกฟินสุดๆ
และตอนนี้เอง
อาหารของหลินจือไป๋ก็เสร็จพอดี เขาสวมถุงมือกันความร้อน ยกข้าวสวยและกับข้าวสองอย่างออกมา
ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานสีแดงมันวาว กลิ่นหอมของเนื้อโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องอาหาร แม้แต่น้ำซอสข้นก้นจานก็ดูเหนียวข้นกำลังดี โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยสีเขียว ทำให้รสชาติน่ากินยิ่งขึ้น
ข้างๆ กันคือเนื้อเส้นผัดพริกหยวก
เส้นเนื้อมีความหนากำลังดี พริกหยวกก็ถูกหั่นขนาดเท่าๆ กัน สีของซีอิ๊วที่เคลือบเส้นเนื้อให้ความรู้สึกว่านุ่มมาก มองปราดเดียวก็เห็นความฉ่ำของน้ำซอส กลิ่นหอมเฉพาะตัวของพริกพุ่งเข้าจมูก ทำเอาต่อมรับรสตื่นตัวขึ้นมาทันที
ดูท่าทางจะรสชาติไม่เลวเลย
หลินจือไป๋ถ่ายรูปเก็บไว้หนึ่งใบ เป็นที่ระลึกสำหรับการเข้าครัวครั้งแรกของเขา จากนั้นก็ชิมเนื้อเส้นหนึ่งคำ ทันใดนั้นรสชาติเค็มมันกลมกล่อมก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก สัมผัสนุ่มละมุนที่ถูกเคลือบด้วยแป้งมัน ทำให้การเคี้ยวกลายเป็นความเพลิดเพลินระดับสูงสุด
“อื้ม”
เขาส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ
หลินจือไป๋คีบซี่โครงหมูชิ้นโตขึ้นมาอีกชิ้น
เพราะเวลาจำกัด จึงใช้หม้ออัดแรงดันช่วย ซี่โครงหมูจึงเปื่อยนุ่ม แค่สะกิดเบาๆ เนื้อก็หลุดออกจากกระดูก รสชาติเปรี้ยวหวานที่เข้าปาก แทบไม่ต่างจากรสชาติที่หลินจือไป๋เคยกินในโรงแรมห้าดาวเลยสักนิด
“หอมจนเคลิ้มเลย!”
หลินจือไป๋ประเมินฝีมือตัวเองแบบนั้น
รสชาติช่างเย้ายวนใจจริงๆ
ฉูฉู่มองดูจานซี่โครงหมูที่มันวาวน่ากินของหลินจือไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง หมอนี่ทำอาหารเป็นจริงๆ แถมฝีมือยังดูสูงส่งเอาการเลย!
แค่ดูจากกับข้าวสองอย่างนี้
ไม่ว่าจะดูจากหน้าตา หรือกลิ่นหอมที่โชยมา ก็ล้วนแต่เป็นฝีมือระดับเชฟใหญ่ เย่อิงยังไม่ได้ชิม ก็รู้สึกได้เลยว่ารสชาติมันต้องสุดยอดแน่!
………………………………………………