นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 765
บทที่ 765
พลังที่สามารถเคลื่อนภูเขาได้
“แค่ได้มองดูทิวทัศน์สวยๆ ก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้มีความสุขได้เหมือนกัน!” ดวงตาของเลย์ลินดูเปลี่ยนไป
ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกคำสาปงูออลสเนคเล่นงานมาแล้ว และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้กับอำนาจของสวรรค์ เขายอมเสี่ยงเข้าสู่โลกแห่งนรกภูมิ เต้นรำอยู่บนคมดาบโดยไม่มีเวลาเหลือแม้แต่จะทำอะไรที่ธรรมดาอย่างการชื่นชมทิวทัศน์
แต่ตอนนี้ หลังจากที่เขากำจัดคำสาปในสายเลือดของตนได้อย่างสมบูรณ์แล้ว กฎเกณฑ์ต่างๆ ของเขาซึ่งอยู่ในระดับเกือบ 7 จะคงอยู่ได้นานกว่า 100,000 ปี
เมื่อมีเวลามากขึ้น เขาก็มีเวลาได้พักหายใจเสียที ปลดปล่อยจากตารางงานที่แน่นเอี้ยด นี่คือเหตุผลที่เขาพยายามอย่างมากในการจัดการการค้าทวิภาคีครั้งนี้
ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย แล้วจะไปสนใจดูแลคนอื่นทำไม? แต่ตอนนี้ เมื่อมีเวลาและอิสระมากขึ้น เลย์ลินจึงมีโอกาสได้พิจารณาถึงการพัฒนาของกลุ่มโอโรโบรอส ตระกูลฟาร์เลียร์ และอื่นๆ เสียที
“การดูแลรักษาผืนดินและผลกำไรจากที่นี่ น่าจะทำให้เหล่าพ่อมดแห่งตระกูลโอโรโบรอสดำรงชีวิตอย่างสุขสบายได้อีกหลายพันปี หากบริหารจัดการได้ดี… และยังมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ในทวีปตอนกลางอีกด้วย…” เลย์ลินลูบคางของเขา
เขาวางแผนที่จะใช้เวลาประมาณสิบปีในการจัดการเรื่องต่างๆ ในทวีปตอนกลาง และอาจรวมถึงพื้นผิวทั้งหมดของโลกแห่งเวทมนตร์ นอกจากจะทำให้ผู้คนของเขาประสบความสำเร็จในชีวิตแล้ว เขายังต้องการสร้างอำนาจของตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นด้วย
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม จากข้อตกลงปากเปล่ากับอิกน็อกซ์ เขาจะต้องดูแลดินแดนแห่งนี้อยู่ดี สิ่งมีชีวิตใต้ดินจะไม่สนใจการกระทำของเขาเลย
‘ในสายตาของพวกเขา พื้นผิวของโลกแห่งเวทมนตร์นั้นไม่เพียงแต่เล็กจิ๋วอย่างเหลือเชื่อเท่านั้น แต่ยังมีทรัพยากรน้อยมาก มันไม่มีทรัพยากรใดที่เป็นประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใต้กฎเกณฑ์เหล่านั้น ในหมู่นักเวท มีเพียงนักเวทระดับ 6 เพียงไม่กี่คนเท่านั้น และมันเป็นสถานที่ห่างไกลและรกร้าง พวกเขาไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลยหากยกมันให้ฉัน ท้ายที่สุดแล้ว อิกน็อกซ์ได้รับมอบหมายให้ดูแลชั้นใต้ดินระดับที่ 1 ถึง 4 และแต่ละระดับก็เทียบได้กับโลกเบื้องบน…’
แน่นอนว่า เหตุผลที่อิกน็อกซ์ทำเช่นนั้นก็เพราะเลย์ลินยังไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควร และเขาต้องการช่วยแบ่งเบาภาระงานของเลย์ลิน
‘นั่นดีกว่าสำหรับฉันอยู่แล้ว ฉันจะลงไปสู่ส่วนลึกของแกนกลางอย่างแน่นอน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ นอกจากนี้ ฉันสามารถทำอะไรได้มากมายกับโลกบนพื้นผิวเมื่อมันอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันอย่างสมบูรณ์…’
……
สามวันต่อมา ณ หน้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ธันเดอร์เบิร์ด
สมาชิกหลายคนในครอบครัวไลแอส นำโดยอีแอมและอาร์เธอร์ ต่างจ้องมองร่างตรงหน้าด้วยความเคารพ
เลย์ลินชินกับเรื่องนี้มานานแล้ว และยังคงพูดคุยเรื่องต่างๆ กับเอ็กนิสต่อไป “ความคืบหน้าในการสร้างองค์กรเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” เอจนิสเหน็บผมยาวของเธอไว้ด้านหลังหู เธอเปลี่ยนมาสวมชุดที่ดูอ่อนหวาน ทำให้รูปร่างของเธอดูอ่อนช้อยยิ่งขึ้น ราวกับว่าเธอกำลังพยายามอวดเสน่ห์ความเป็นหญิงของเธอ
“ในแง่ของกำลังคน ตระกูลไลแอสและจักรวรรดิอาร์เธอร์ได้มอบอำนาจและความช่วยเหลือให้ผมมากมายแล้ว แน่นอน ผมหวังที่จะใช้คนของผมเองด้วย”
เอจนิสดูมีความสามารถและประสบการณ์มากทีเดียว เธอกล่าวว่า “อย่างเช่น ไทรซิส เขาเป็นรองหัวหน้าขององค์กรใต้ดินชาโดว์ โทโร เขาเพิ่งกำจัดหัวหน้าและนำองค์กรทั้งหมดมาให้เรา เวทมนตร์ธาตุดินของเขาไม่ธรรมดาเลย และเขามีประสบการณ์ในการบัญชาการองค์กร เขาช่วยเหลือเราได้มาก!”
“โอ้?” พลังวิญญาณที่แท้จริงของเลย์ลินแผ่กระจายออกไปในทันที และรายละเอียดทั้งหมดของไทรซิสที่เอ็กนิสชี้ให้เห็นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา
“เขารู้ถึงอำนาจของฝ่ายเราเร็วมาก และการกระทำของเขาก็อุกอาจเหลือเกิน… เขามีวิสัยทัศน์ที่ดีทีเดียว…” น่าเสียดายที่เรื่องราวมีแค่นี้ ไม่ว่าเขาจะฉลาดแค่ไหน เขาก็แทบจะไม่อยู่ในสายตาของเลย์ลินและเอ็กนิสเลย เมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด แผนการต่างๆ ก็ไร้ผล
“คุณไปปรึกษาเบลินดาเรื่องนั้นได้เลย ฉันให้คุณจัดการได้เต็มที่ ตอนนี้ให้ฉันปรับปรุงซากปรักหักพังทั้งหมดก่อน สถานที่ปัจจุบันไม่เหมาะที่จะเป็นฐานการค้า” เลย์ลินลอยขึ้นไปในอากาศราวกับเทพเจ้า พลังอันน่าเกรงขามดุจเทพเจ้าแผ่ลงมาในทันที ทำให้เหล่าจอมเวทระดับล่างหลายคนเป็นลมหมดสติ
ทาร์แกเรียนตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมเสียงคำรามโหยหวน ปีกขนาดมหึมาคู่หนึ่ง เขาสัตว์ชั่วร้ายหนึ่งอัน และกรงเล็บแหลมคมคู่หนึ่งงอกออกมาจากท้องของมัน คลื่นพลังวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ถูกส่งไปยังเหล่าจอมเวททุกคนในบริเวณโดยรอบ “ฮึ่ม… ข้าคือราชาแห่งการกลืนกิน ผู้ปกครองแห่งความโกลาหลและความว่างเปล่า!”
“กลืนกิน…ราชาแห่งการกลืนกิน? นี่คือพลังที่ท่านลอร์ดครอบครองอยู่หรือ?” กษัตริย์อาเธอร์พึมพำกับตัวเองพลางคุกเข่าลง นี่คือความปรารถนา เป้าหมายที่เขาต้องการในเส้นทางของเขา เหล่าจอมเวทที่อยู่ข้างหลังเขาก็คุกเข่าลงทีละคนตามไปด้วย
ทันทีหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเลย์ลินพูดเบาๆ กลางอากาศว่า “ทักษะติดตัว: กลืนกิน!”
*โครม!* ราวกับว่ามีปากที่มองไม่เห็นอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านท้องฟ้า ใหญ่โตจนเมื่อปากนั้นผ่านไป ซากปรักหักพังทั้งหมดก็หายไป ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบคาถาป้องกันของซากปรักหักพัง หรือผนึกและกำลังเสริมที่ตระกูลไลแอสเพิ่มเข้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย
ไม่มีฟ้าผ่า ไม่มีเปลวไฟ และไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ จากกลไกในซากปรักหักพัง ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีอยู่มาก่อน พื้นที่กว้างใหญ่ได้เปิดออกบนพื้นดิน หากมองจากมุมสูงจะเห็นว่าซากปรักหักพังหายไปหมดแล้ว ถูกแทนที่ด้วยหลุมลึกที่น่ากลัวซึ่งดูเหมือนว่ามีบางสิ่งบางอย่างกัดเซาะมันอยู่
เหล่าจอมเวทหลายคนต่างงุนงง แต่บางคนในกลุ่มที่อายุน้อยกว่ากลับเกิดความกระตือรือร้นและตะโกนออกมาว่า “จ้าวแห่งการกลืนกิน!” “ผู้ปกครองแห่งการกลืนกิน!”
“สิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่จำเป็นทั้งหมดถูกทำลายไปแล้ว เหลือเพียงทางเดินที่ถูกปิดผนึกไว้เท่านั้น” ประตูสีดำที่ส่องแสงสว่างจ้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นลึกเข้าไปในหลุมที่ดูรกร้างว่างเปล่า
“จงมีดิน!” เลย์ลินกล่าวอย่างแผ่วเบา และแผ่นดินก็คำรามกึกก้อง พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และดินจำนวนมหาศาลก็ผุดขึ้นมาเติมเต็มหลุมลึก พลังของสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจกฎเกณฑ์นั้นศักดิ์สิทธิ์ น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะเชื่อได้
“เคลื่อนย้ายภูเขาและระงับทะเลด้วยความคิดเพียงครั้งเดียว! นี่คือความสามารถของจอมเวทแห่งกฎหมายระดับ 7 หรือ?”
เลย์ลินรู้สึกพึงพอใจมากกับการควบคุมกฎหมายของเขาในปัจจุบัน ด้วยความเข้าใจและการใช้กฎหมายของเขา เขาถึงกับเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองเป็นโลกทั้งใบ
“ทุกสิ่งในโลกล้วนประกอบขึ้นและได้รับผลกระทบจากกฎต่างๆ ด้วยการควบคุมและอิทธิพลของข้าโดยใช้กฎแห่งการกลืนกิน แม้ว่าข้าจะมีอำนาจควบคุมกฎอื่นๆ น้อยกว่า 0.01% ก็เพียงพอที่จะรวมกฎเหล่านั้นเข้าด้วยกันเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงพื้นฐานในทุกสิ่ง…”
เลย์ลินดูเหมือนจะเคลิบเคลิ้มไปกับเรื่องนี้
จอมเวทระดับ 1 ถึง 3 อาจทรงพลังกว่ามนุษย์ทั่วไป ส่วนจอมเวทระดับ 4 ขึ้นไป เช่น ดวงดาวแห่งรุ่งอรุณ ดวงจันทร์อันเจิดจรัส และรุ่งอรุณที่แตกสลาย ต่างก็ครอบครองพลังที่จะสังหารหมู่และทำลายล้างประเทศต่างๆ ขณะที่จอมเวทระดับ 7 ขึ้นไปในอาณาจักรแห่งกฎหมายนั้น ดำรงชีวิตและหายใจร่วมกับโลกต่างๆ ราวกับเทพเจ้าที่เฝ้ามองชีวิตทั้งหมดจากที่สูง
รัศมีแห่งความเป็นนิรันดร์เริ่มปรากฏขึ้นต่อหน้าเลย์ลินแล้ว
“ขอให้ทุกสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้ดำรงอยู่ตลอดไปเป็นนิจ!”
เสียงของเลย์นีดูเหมือนจะแฝงไว้ซึ่งแสงศักดิ์สิทธิ์ แผ่กระจายไปทั่วพื้นผิวโลกที่สวยงาม
*ครืน! สิ่งก่อสร้างใหม่เอี่ยมที่มีอาคารหลายหลังผุดขึ้นมา ล้อมรอบทางเดินกลาง และสร้างเป็นซุ้มประตูชัยขนาดมหึมา*
ก้อนหินสีเขียวจำนวนมากส่องประกายระยิบระยับบนสิ่งก่อสร้างนั้น
“นี่คือ… คาถาเสริมความแข็งแกร่งชั่วนิรันดร์ รูนเสริมพลัง รูนแห่งสติสัมปชัญญะ… ผลจากการผสมผสานนี้เพียงพอที่จะทำให้สิ่งก่อสร้างทั้งหมดคงอยู่ได้โดยปราศจากการกัดกร่อนนานกว่าหมื่นปี นั่นคือผลจากประโยคเดียวของท่านลอร์ด…”
จอมเวทผมขาวสวมแว่นสายตาหนากระตุกราวกับเป็นโรคลมชัก ดวงตาเป็นประกายด้วยน้ำตาแห่งความสุข “นี่คือจุดสูงสุดของเวทมนตร์แล้วหรือ—การที่สามารถใช้พลังของกฎดั้งเดิมได้โดยตรง?”
“ตราประทับทั้งหมดจะผุกร่อนไป เหลือไว้เพียงทางผ่านระหว่างสองดินแดนเท่านั้นที่จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์!”
*ฮวาลาลา!* ประตูโค้งแห่งแสงเปล่งประกายงดงามทันที ชั้นต่างๆ บนตราประทับแตกสลายไปทีละชั้น และประตูแห่งแสงก็ขยายตัวอย่างไม่หยุดยั้งจนรวมเข้ากับซุ้มประตูชัยทั้งหมด เปล่งประกายแสงเจิดจ้า
“ทางผ่านอวกาศที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งด้วยกฎของผม ควรจะสามารถคงอยู่ได้เป็นพันๆ ปี แม้ว่ามันจะทำงานอย่างหนักทุกวันก็ตาม”
แสงสีฟ้าวาบเข้าตาของเลย์ลิน ทำให้เขารู้ข้อมูลนี้ในทันที
หลังจากที่เขาเข้าใจถึงพลังแห่งกฎเกณฑ์แล้ว ความคิดของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าสมองอันชาญฉลาดในชาติก่อนของเขาเลย และบางทีอาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ
มีเพียงชิป AI ที่อยู่กับเลย์ลินมาตลอดและผสานเข้ากับร่างกายของเขาเท่านั้นที่ได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล และจึงสามารถเหนือกว่าความคิดของเลย์ลินในด้านการคำนวณได้
พื้นดินยังคงสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง และอาคารจำนวนมากก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ในชั่วพริบตาเดียว เมืองแห่งจอมเวทก็ถูกสร้างขึ้นมาจนสมบูรณ์
“พื้นที่นี้จะเป็นฐานที่มั่นขององค์กรของคุณ และชื่อ… เรามาเรียกมันว่า ‘เมืองหินอ่อน’ กันเถอะ!”
เลย์ลินยิ้มให้เบลินดาขณะที่พูด และเห็นประกายในดวงตาของเธอ
ภายใต้คำสั่งของเอ็กนิส เหล่าจอมเวทจำนวนมากที่อยู่ก่อนหน้านั้นได้หลั่งไหลเข้ามาในเมือง เริ่มดำเนินการปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงอย่างพิถีพิถัน รวมถึงการเคลื่อนย้ายสิ่งของที่จำเป็นต่างๆ
เลย์ลินเดินทางไปพร้อมกับเบลินดาและเอ็กนิส และมาถึงใจกลางประตูมิติ
“คุณจะไม่กลับไปกับฉันเหรอ?”
เลย์ลินเหลือบมองเบลินดา ทั้งสองคนนี้ยอมรับเขามานานแล้ว และแม้แต่เอ็กนิสก็ดูเหมือนจะมีแนวโน้มที่จะยอมรับเขาเช่นกัน มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
“ไม่ ฉันไม่ไป! คุณไม่มีภรรยาอยู่ที่นั่นเหรอ?”
เบลินดาเม้มริมฝีปากอย่างดื้อรั้น “ฉันอยากอยู่ที่นี่ในเมืองที่คุณสร้างให้ฉัน เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่เป็นของคุณ!”
เลย์ลินเดาความคิดของเบลินดาได้แล้ว ซึ่งตรงกับความปรารถนาของเขาพอดี
“ตามที่คุณปรารถนา! สถานที่แห่งนี้จะเป็นของคุณ แม้แต่องค์กรภายนอกก็จะต้องเชื่อฟังคำพูดของคุณหลังจากมาที่นี่”
เลย์ลินพยักหน้าขณะก้าวเข้าไปในประตูมิติ