นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 750

บทที่ 750

ทะเลสาบเครสเซนต์

“คุณกำลังพูดถึงภารกิจอะไรอยู่เหรอ?” เบลินดาถามด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“เจ้ายังพยายามหลอกลวงข้าอีกหรือ?” เสียงของเอ็กนิสสูงขึ้นอีกหนึ่งอ็อกเทฟ “อย่าลืมว่าในฐานะผู้นำกองกำลังรักษาเมืองศักดิ์สิทธิ์ ข้ามีอำนาจปกครองทั้งสมาคมนักผจญภัยและสมาคมทหารรับจ้าง!”

“ภารกิจยึดครองทะเลสาบเครสเซนต์นั้นยากมาก และมีระดับความอันตรายถึงระดับ 5! แม้แต่ผู้ที่มีระดับความอันตรายถึงระดับ 5 ก็ยังต้องเผชิญกับอันตรายบางอย่าง คุณคิดว่าคุณทำได้ไหม?”

เอจนิสพูดกับเธออย่างขมขื่นว่า “ถ้าเธอทำแบบนี้เพื่อคริสตัลแสงศักดิ์สิทธิ์นั้น ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!”

“ขอบคุณเอจนิส แต่ฉันมีเหตุผลส่วนตัว…”

เบลินดาฝืนยิ้มออกมา

“ฉันรู้แล้ว เป็นเพราะนิคใช่ไหม? ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ได้ไปหาเขามานานกว่าหนึ่งปีแล้ว แต่ฉันก็รู้เรื่องทั้งหมดที่คุณขอให้โซเฟียเอาของไปให้เขา”

“เป็นเพราะเขาหรือไงที่เจ้าถึงไม่ยอมรับข้า?” เอ็กนิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มืดมน

“มันไม่ใช่แบบที่คุณคิดหรอก!” เบลินดาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“ก็เพราะมันนั่นแหละ! ไอ้สารเลวนั่น ไม่ช้าก็เร็ว…” เอ็กนิสกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

“เอจนิส!”

“ฉันถือว่าเธอเป็นแค่เพื่อนที่ดีของฉันเท่านั้น ฉันให้คำเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนิค เธอจะต้องเสียใจแน่!” สีหน้าของเบลินดาเคร่งขรึมขึ้น

“เพื่อเขา… เธอทำตัวแบบนี้เพื่อผู้ชายสกปรกอย่างนั้นเหรอ! กล้าดียังไงมาเถียงกับฉัน?”

เอ็กนิสแผ่รัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา และเงาจำนวนมากรวมตัวกันที่ด้านหลังของเธอ กลายเป็นรูปร่างคล้ายงูเหลือมสามหัว

“แม่นยำ!”

แม้จะอยู่ภายใต้การกดขี่ข่มเหงโดยกำเนิดของเผ่าพันธุ์ตนเอง เบลินดาก็ยังคงจ้องมองเอ็กนิสอย่างแน่วแน่

เมื่อเห็นเบลินดาแสดงท่าทางเช่นนั้น อกของเอ็กนิสก็กระเพื่อมอย่างรุนแรง “ตามที่คุณปรารถนา!” เธอพูดออกมาอย่างหอบๆ

เสียงเกราะตกกระทบพื้นดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าของเอ็กนิสที่เดินจากไป

เมื่อเธอออกจากวิลล่าไปแล้ว สีหน้าของเอ็กนิสก็มืดมนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ปัง!” งูฟาดแส้ออกมาอย่างฉับพลัน กลีบดอกกุหลาบและกลีบดอกทิวลิปจำนวนมากปลิวว่อนไปในอากาศ

“นิค!” เอ็กนิสกัดฟันด้วยความหงุดหงิด แต่ไม่นานก็กลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย

“ฉันสัญญากับเบลินดาว่าจะไม่ทำร้ายเขา แต่โทมัสไม่ยอมตกลง อย่างไรก็ตาม ฉันควรทำเรื่องนี้อย่างลับๆ กว่านี้ไหม?”

……

“มันควรจะอยู่ที่นี่!”

เบลินดาดูแผนที่ในมือและดูเหมือนจะระมัดระวังเป็นอย่างมาก

ขณะนั้น เธออยู่ในดินแดนรกร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและความเสื่อมโทรม ซึ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว

นับตั้งแต่เกิดภัยพิบัติแห่งความตะกละขึ้น ที่ราบงูทั้งผืนก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

สงคราม การต่อสู้ระยะประชิด และความตะกละแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้ที่ราบเต็มไปด้วยเลือด

แม้แต่รัศมีของพระนางพญางูก็ไม่อาจขยับเขยื้อนสัตว์ร้ายตะกละเหล่านั้นได้ เพราะพวกมันได้รับการคุ้มครองจากผู้ทรงคุณวุฒิอีกด้วย

ราชาแห่งความตะกละ – เบลเซบับ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปไม่ถึง 2 ปีนับตั้งแต่เบลเซบับลงมายังโลกนรก แต่ชื่อของเขาก็เป็นที่รู้จักของทุกคน ถึงขนาดที่สามารถทำให้เด็กงูตัวน้อยร้องไห้ได้ทันที

ในสถานการณ์เช่นนี้ เนื่องจากสัตว์ร้ายตะกละตะกลามอย่างน่าสะพรึงกลัว ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนอาหารในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ในอดีต เรื่องแบบนี้คงเป็นเรื่องตลก แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงแล้ว

อันที่จริงแล้ว สัตว์ร้ายจอมตะกละเหล่านั้นก็กำลังเผชิญกับภาวะขาดแคลนอาหารเช่นเดียวกัน ซึ่งร้ายแรงกว่าพวกมนุษย์งูเสียอีก พวกมันถึงขั้นฆ่ากันเองเพื่อแย่งอาหารแล้ว มิเช่นนั้นพวกมันคงบุกโจมตีเมืองศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว

มันแตกต่างจากภัยพิบัติครั้งก่อนๆ เบลินดาคิดว่าเมื่อสัตว์ร้ายจอมตะกละยึดครองดินแดนภายใต้การบัญชาการของราชาแห่งความตะกละได้แล้ว มันจะไม่ยอมให้ใครปล่อยไปง่ายๆ อีกต่อไป

การชำระล้างครั้งใหญ่ของพระนางซูสีไทเฮาที่เคยเกิดขึ้นในตอนต้นนั้น จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จิตใจของเบลินดาก็พลันมืดบอดลง

“เมื่อผมขับผ่านตรงนี้ไปแล้ว ผมก็จะอยู่ใกล้ทะเลสาบเครสเซนต์มากแล้ว!”

เบลินดาพึมพำกับตัวเอง แม้ว่าเธอจะปลอมตัวแล้ว แต่เธอก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่งในสถานที่แบบนี้

“ถ้าเบ็คเกอร์และคนอื่นๆ มาด้วย ฉันอาจจะรู้สึกผ่อนคลายได้ง่ายกว่านี้ก็เถอะ น่าเสียดายจริงๆ…”

เบลินดาอมยิ้มอย่างขมขื่น ในอาชีพทหารรับจ้างของเธอ เธอเคยมีลูกน้องและคนสนิทอยู่บ้าง แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าเธอรับภารกิจนี้ พวกเขาก็ปฏิเสธเธอไปทีละคน

ถ้าเบลินดาได้เวลามากกว่านี้อีกสักหน่อยและใช้กลยุทธ์ของเธอเอง การรวมลูกน้องที่ทรงอำนาจและภักดีเข้าด้วยกันคงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เวลาเพียงหนึ่งปีนั้นไม่เพียงพอที่จะผูกมัดพวกเขาด้วยความคุ้นเคย และแน่นอนว่าไม่เพียงพอที่จะโน้มน้าวให้พวกเขาร่วมเสี่ยงภัยไปกับเธอ

“อย่างไรก็ตาม ภารกิจของฉันในครั้งนี้คือการเก็บควอตซ์สีน้ำเงินภายในทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยวเท่านั้น หากฉันไม่ไปรบกวนสัตว์ร้ายที่ตะกละตะกลามเหล่านั้น อันตรายก็น่าจะต่ำมาก!”

เบลินดาครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ในใจเงียบๆ แล้วจึงเดินทางผ่านที่ราบไป

เมื่อผ่านทุ่งนาลาดเอียงไป ภาพเบื้องหน้าก็สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ นั่นคือทะเลสาบสีฟ้าที่มีรูปร่างคล้ายพระจันทร์เสี้ยวทอดยาวไปทั่วที่ราบสุดลูกหูลูกตา

แสงสว่างระยิบระยับและความเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากทะเลสาบเครสเซนต์

“ที่นี่เคยเป็นแหล่งทรัพยากรที่มีค่าที่สุดของเมืองศักดิ์สิทธิ์ แต่หลังจากตกเป็นเหยื่อของสัตว์ร้ายที่ตะกละตะกลาม ที่นี่ก็กลายเป็นป่ารกไปแล้ว หากเมืองศักดิ์สิทธิ์ไม่ขาดแคลนทรัพยากรที่จำเป็นต้องเติมเต็มอย่างเร่งด่วน บางทีพวกเขาอาจจะไม่ตั้งราคาภารกิจนี้สูงขนาดนี้…”

เบลินดาเม้มริมฝีปากด้วยความทุกข์ใจ

เมื่อมีเอ็กนิสอยู่ด้วย เธอจึงไม่จำเป็นต้องออกมาเสี่ยงอันตราย หากเธอยอมละทิ้งความหยิ่งผยองและอ้อนวอนเอ็กนิส ผลึกแสงศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งก็จะตกอยู่ในมือเธออย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม เบลินดาไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเธอมากขนาดนั้น และยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่เต็มใจที่จะเสียศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อทำเช่นนั้นด้วย

ด้วยเหตุนี้ เบลินดาจึงไม่ลังเลที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ

“ถ้าไม่มีสัตว์ร้ายตะกละพวกนี้ ฉันคงมีโอกาสมากกว่านี้” ดวงตาของเบลินดาเป็นประกาย รอยสักรูปดวงตาสีขาวปรากฏขึ้นและลอยขึ้นไปในระดับความสูง ภาพเหตุการณ์ถูกส่งมาให้เธอ

“คำราม…” “ฟ่อ…”

นับเป็นโชคร้ายที่มีสัตว์ร้ายตะกละหลายตัววนเวียนอยู่ใกล้ทะเลสาบพระจันทร์เสี้ยว คอยฉีกทึ้งซากศพของงูยักษ์อยู่

คลื่นพลังอันทรงพลังเทียบเท่าระดับ 5 พุ่งออกมาจากอสูรกายตะกละขนาดมหึมาเท่าภูเขาลูกเล็กๆ

“โอ้ แย่แล้ว! วันนี้ฉันโชคไม่ดีเลย!” เบลินดาบ่นในใจ

เบลินดาได้รับภาพเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิด ซึ่งส่งตรงเข้าสู่จิตสำนึกของเธอแล้ว ในบรรดาสัตว์ร้ายตะกละเหล่านั้น มีงูยักษ์ตัวหนึ่งที่มีหนวดมากมายซึ่งถูกผ่าออกตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากนี้ยังมีหนูยักษ์สองหัว หัวหนึ่งใหญ่กว่าอีกหัวหนึ่ง ซึ่งกำลังแทะเหยื่อด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ

สัตว์ร้ายตัวสุดท้ายดูเหมือนจะเป็นซากศพของสัตว์ต่าง ๆ ที่เย็บติดกันเป็นก้อนเนื้อขนาดยักษ์ มีรอยแตกขนาดใหญ่ตรงกลาง ลิ้นสีแดงเลียฟันสีขาวอย่างไม่หยุดหย่อน และมันก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่ามันจะไปถึงระดับสูงสุดของขั้นที่ 5 แล้ว

ซากศพของงูยักษ์บนพื้นนั้นเห็นได้ชัดว่ามีระดับ 5 เช่นกัน แต่แน่นอนว่ามันไม่สามารถเทียบได้กับสัตว์ร้ายตะกละทั้งสามตัวนี้ และกลายเป็นอาหารของพวกมันไปเสียแล้ว

“ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน…” เบลินดากำหมัดแน่น

งูยักษ์ระดับ 5 ตัวนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นลูกหลานของงูยักษ์แห่งทุ่งพันงู แต่มันก็หนีไม่พ้นชะตากรรมและกลายเป็นเหยื่อไปในที่สุด

แม้ว่าพระนางพญางูและนครศักดิ์สิทธิ์จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยเหลือและอพยพงูยักษ์เหล่านั้น แต่ทุ่งพันงูนั้นกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป และงูที่โชคร้ายเหล่านั้นก็มักจะโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำอยู่เสมอ

ถึงแม้เบลินดาจะโกรธจัด แต่เธอก็ยังมีสติมากพอที่จะไม่รีบวิ่งออกไปอย่างหุนหันพลันแล่นจนตาย

“สัตว์ตะกละต้องกินบ่อยๆ ดังนั้นไม่ช้าก็เร็วพวกมันก็จะจากไปหลังจากกินเสร็จที่นี่…”

เบลินดาอดทนรอและซ่อนตัวอย่างใจเย็น

สัตว์ร้ายตะกละเหล่านี้มีกำลังทหารที่น่าทึ่งและความสามารถในการกินที่น่าหวาดกลัว แต่สติปัญญาและการตรวจจับของพวกมันค่อนข้างอ่อนแอ นี่จึงเป็นโอกาสของเธอ

“คลิก! คลิก!”

สัตว์ร้ายตะกละทั้งสามตัวนี้กินอย่างรวดเร็วมาก แม้แต่กระดูกก็ยังไม่เหลือ แม้แต่หยดเลือดบนพื้นก็ถูกเลียกินอย่างตะกละตะกลามจนหมดสิ้น—เลือดของงูยักษ์ระดับ 5 เต็มไปด้วยพลังงานบำรุง และว่ากันว่าเพียงหยดเดียวก็ดีกว่าการกินสัตว์ร้ายระดับต่ำสิบตัว

เมื่ออาหารขาดแคลน สัตว์ร้ายจอมตะกละเหล่านั้นคงจะฆ่าฟันกันเอง! ในกรณีเช่นนั้น…”

ดวงตาของเบลินดาเป็นประกายเล็กน้อย ราวกับว่าเธอเป็นเสือชีตาห์ตัวเดียวดายที่กำลังรอโอกาสอยู่

“คำราม…” “ฟ่อ…” “คู! คู!”

หลังจากกินเหยื่อที่พวกมันจับได้ด้วยกันเสร็จแล้ว สัตว์ร้ายตะกละทั้งสามตัวก็ประเมินขนาดของกันและกัน แล้วส่งเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ

หลังจากทดสอบกันอย่างเห็นได้ชัดแล้ว สัตว์ประหลาดที่ถูกเย็บปิดและงูที่มีหนวดก็จากไปทีละตัวในทิศทางตรงกันข้าม

สัตว์ร้ายตะกละเหล่านี้ย่อยอาหารได้อย่างรวดเร็ว จึงแทบไม่มีเวลาพักผ่อน พวกมันต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในการต่อสู้และล่าหาอาหาร

หนูสองหัวตัวที่เหลืออยู่ดูเหมือนจะกระหายน้ำ มันเอนตัวพิงทะเลสาบเครสเซนต์ และเริ่มดื่มน้ำในทะเลสาบจนหมด ผิวน้ำในทะเลสาบดูเหมือนจะลดระดับลงอย่างต่อเนื่อง เผยให้เห็นพื้นทะเลสาบที่แห้งเหือด

ภายในก้นทะเลสาบ แสงสีฟ้าเล็กๆ เริ่มส่องประกายระยิบระยับ

มันเป็นแร่สีน้ำเงินที่ดูสว่างมากเมื่อกระทบกับแสงไฟ

“ควอตซ์สีน้ำเงิน!” หลังจากเห็นเป้าหมายของภารกิจ เบลินดาจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

อย่างไรก็ตาม การกระทำของหนูสองตัวนั้นทำให้เบลินดาเกิดความหงุดหงิดอย่างไม่รู้จบ

หลังจากหนูยักษ์สองหัวดื่มน้ำในทะเลสาบจนอิ่มแล้ว มันก็ไปนอนข้างทะเลสาบและหลับไปอย่างสนิทโดยไม่คาดคิด

ร่างกายของหนูปล่อยก๊าซสีดำออกมาเล็กน้อยสู่สิ่งแวดล้อม และมันก็สูดดมก๊าซนั้นเข้าไปอีก ในกระบวนการนี้ ร่างกายของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ โดยมีเนื้องอกงอกขึ้นที่คอ ออร่าของมันก็ทรงพลังยิ่งขึ้น และกำลังเข้าใกล้ระดับสูงสุดของขั้นที่ 5

“แย่แล้ว! ฉันไปเจอกับสัตว์ร้ายตะกละที่กำลังวิวัฒนาการโดยไม่คาดคิด!”

สีหน้าของเบลินดาเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดน่ากลัว สัตว์ร้ายตะกละมักไม่ค่อยได้พักผ่อน ยกเว้นก็แต่เมื่อพวกมันดูดซับพลังงานมากเกินไปและเริ่มวิวัฒนาการ!

หลังจากหลับใหลอย่างสนิท พลังของสัตว์ร้ายจอมตะกละจะแปรเปลี่ยนอย่างมหาศาล!