นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 748

บทที่ 748

ความเข้าใจโดยปริยาย

ในตอนท้าย เสียงของเบลินดาแตกพร่าด้วยความสะอื้นไห้

เลย์ลินมองดูเบลินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยน้ำตา แล้วก็พูดไม่ออก “เอาล่ะ ฉันไม่คิดว่าการแสดงของฉันจะได้ผลมากขนาดนี้ การควบคุมจิตใจนั้นส่งผลกระทบต่อเธอมากเกินไปหรือเปล่า?”

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการเก็บตัวเงียบๆ และเขาไม่สามารถอยู่กับเบลินดาแล้วนำปัญหามาสู่ตัวเองได้ ความงามของสองพี่น้องจะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายได้ทุกที่

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว เลย์ลินจะเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร?

“จะไปเป็นทหารรับจ้างเหรอ? ฮ่า แล้วเราจะจ่ายค่าเช่าและค่าใช้จ่ายต่างๆ ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง? โดยเฉพาะกับตระกูลสจ๊วต คุณจะแยกตัวออกมาได้ง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก ตระกูลนี้แผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วทุกมุมเมืองศักดิ์สิทธิ์ คุณจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?”

เลย์ลินทำได้เพียงสวมบทบาทเป็นคนที่มีเหตุผล และกำจัดเบลินดาอย่างเลือดเย็น

“นิค นายเปลี่ยนไปเลย! เมื่อก่อนนายไม่เคยเป็นแบบนี้!” คำพูดที่ไร้ความรู้สึกนั้นทำให้เบลินดารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย และเธอมองเลย์ลินด้วยสีหน้างุนงง

“ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป ฉันแค่ยอมรับความจริง! ไปได้แล้ว!” เลย์ลินดูเหมือนจะโบกมืออย่างใจร้อน พร้อมกับไออย่างรุนแรงไปด้วย

“ไม่นะ!” เบลินดาเดินเข้าไปใกล้และปัดฝ่ามือของเลย์ลินออกทันที จนเห็นเลือดที่เลย์ลินไอออกมา

“พลังชีวิตของคุณ! ทำไมมันถึงอ่อนแอขนาดนี้ และทำไมคุณถึงมีอาการเหล่านี้? ความแข็งแกร่งของคุณหายไปไหน? มันหายไปแล้วหรือ?”

พลังชีวิตของเลย์ลินเสื่อมถอยลงอย่างต่อเนื่อง แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนเดิม แต่พลังชีวิตกลับค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้แล้ว เปรียบได้กับความแตกต่างระหว่างเทียนเล่มเล็กกับคบเพลิงเลยทีเดียว

“มันเป็นบาดแผลเก่าจากเรื่องราวในอดีต ไม่มีอะไรหรอก!” สำหรับเรื่องนี้ เลย์ลินไม่ได้พยายามปกปิด และก็ไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไปแล้ว

นี่คือเหตุผลที่เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง เมื่อกำลังของเขาลดลง การยั่วยุอำนาจที่แข็งแกร่งอย่างไม่สำนึกผิดจึงเป็นเรื่องที่โง่เขลาอย่างยิ่ง

“ฉันรู้แล้ว! เธอหวาดกลัว! กลัวว่าจะเป็นภาระให้ฉันกับโซเฟีย!” ในทางกลับกัน อาการของเลย์ลินกลับทำให้เบลินดาดูเหมือนจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้

“กลัวจะเป็นภาระให้ฉันหรือไง? ไม่เป็นไรหรอก ฉันรักษาเธอได้แน่นอน!” เบลินดามองลึกเข้าไปในดวงตาของเลย์ลิน ร่างของเธอค่อยๆ หายไปในแสงจันทร์

เลย์ลินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างพูดไม่ออก: “เธอนึกอะไรออกจริงๆ เหรอ? ถึงแม้ว่าความจริงจะไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียวก็ตาม…”

อย่างไรก็ตาม หากเบลินดาอยากคิดแบบนั้น ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอันตรายต่อเขาแต่อย่างใด เลย์ลินคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเปิดเผยตัวเอง

“ตอนนี้… บางทีหลังจากที่จักรพรรดิแห่งความตะกละปรากฏตัวในวันนี้ โครงสร้างของเมืองศักดิ์สิทธิ์อาจเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก…” หลังจากเบลินดาจากไป เลย์ลินก็หยิบกระบอกน้ำขึ้นมาอีกครั้งและดูแลต้นอ่อนที่กำลังผลิใบในแปลงดอกไม้ของเขาอย่างเอาใจใส่ สีหน้าของเขาสงบและเยือกเย็น ราวกับว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโลกภายนอกเลย

อันที่จริงแล้ว เรื่องนี้เป็นความจริง ในวันที่สอง ขณะที่เอ็กนิสที่บาดเจ็บสาหัสกำลังเดินทางกลับบ้าน ข่าวร้ายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็มาถึง—สัตว์ร้ายคลั่งที่ปนเปื้อนด้วยความตะกละได้ปรากฏตัวขึ้นใกล้เมืองศักดิ์สิทธิ์!

ถึงแม้ว่าพระนางพญางูจะทรงค้นพบเรื่องนี้และทรงทำการชำระล้างไปแล้วก็ตาม แต่ด้วยการขัดขวางของเบลเซบับ แผนการของพระนางก็ย่อมไม่สามารถสำเร็จได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม การชำระล้างก่อนหน้านี้ของเธอยังคงส่งผลอยู่บ้าง อย่างน้อยที่สุด เอ็กนิสก็ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งทำให้เหล่าองครักษ์งูจำนวนมากหวาดกลัวอย่างสุดขีด

จากรายงานของเอ็กนิส กลุ่มงูยักษ์ที่ติดพิษแห่งความตะกละได้บุกเข้ามาในเมืองศักดิ์สิทธิ์แล้ว เผ่าพันธุ์ครึ่งงูที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงได้รับความเสียหายอย่างหนัก

สมาชิกในหน่วยที่อยู่กับเธอเสียชีวิตไปทั้งหมดอย่างน่าเศร้า และแม้แต่ศพของพวกเขาก็ถูกสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักอิ่มเหล่านั้นกลืนกินจนไม่เหลืออะไรเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับอาหารทั่วไป เนื้อของงูสายพันธุ์ชั้นสูงนั้นมีพลังงานมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกงูที่มีฐานะสูง พวกเขาจึงตกเป็นเป้าหมายของสัตว์ร้ายที่ตะกละได้ง่ายยิ่งขึ้น!

สัตว์ร้ายตะกละ! คำบรรยายนี้มาจากเอ็กนิส และถูกนำไปใช้กันอย่างแพร่หลายอย่างรวดเร็วเพื่อแยกแยะพวกมันออกจากงูยักษ์สายพันธุ์อื่น ๆ

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใดก็ตาม เมื่อมันถูกครอบงำด้วยพลังแห่งความตะกละ มันจะเข้าสู่สภาวะหิวโหยอันน่าสยดสยองโดยไม่สนใจว่ามันจะกินอะไร พวกมันทั้งหมดถูกเรียกว่าสัตว์ร้ายตะกละ

เมืองศักดิ์สิทธิ์และตระกูลสจ๊วตให้ความสำคัญกับรายงานฉบับนี้เป็นอย่างมาก พวกเขาเตรียมทั้งทหารป้องกันเมืองและกำลังสำรองจำนวนมาก พวกเขาประกาศว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์กำลังใช้กฎอัยการศึก และยังมอบภารกิจมากมายให้แก่ทหารรับจ้างและนักผจญภัยเพื่อกำจัดสัตว์ร้ายที่ตะกละตะกลามที่บุกรุกเมืองศักดิ์สิทธิ์

ในชั่วเวลาไม่นาน ที่ราบงูทั้งหมดก็ดูเหมือนจะเกิดความปั่นป่วนอย่างคาดเดาไม่ได้ และฉากที่วุ่นวายนี้ก็ดูเหมือนจะแพร่กระจายอย่างไม่หยุดยั้งไปยังทวีปลูกเห็บ

สิ่งที่พลเมืองทั่วไปของเมืองศักดิ์สิทธิ์ไม่รู้ก็คือ สถานการณ์นี้จะดำเนินต่อไปอีกนานมาก ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาอันสั้น สัตว์ร้ายตะกละเหล่านี้จะเข้ามาแทนที่ภัยพิบัติทางธรรมชาติและที่มนุษย์สร้างขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมด กลายเป็นภัยคุกคามหลักต่อการอยู่รอดของพวกเขา

……

เวลาผ่านไปราวกับพริบตา และหนึ่งปีก็ผ่านไปโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว

“พี่นิค! โซเฟียมาหาพี่ค่ะ!” โซเฟียที่หน้าตาคล้ายเบลินดาในวัยสาวผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้ามา เธอสวมชุดล่าสัตว์ ดูร่าเริงและกล้าหาญ เปี่ยมล้นด้วยพลังแห่งวัยเยาว์ เมื่อมองดูเธอ เลย์ลินก็รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

“เธอมาแล้ว โซเฟีย!” เลย์ลินยิ้มและทักทายเธอพลางส่ายหัวในใจ

ถึงแม้เขาจะเข้าใจกันโดยปริยายกับเบลินดาแล้ว แต่โซเฟียก็ยังไม่รู้อะไรมากนัก ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งเลย์ลินและเบลินดาก็คงไม่สามารถบอกรายละเอียดทั้งหมดให้เธอฟังได้ เพราะด้วยสติปัญญาของเธอแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเก็บความลับได้

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเบลินดาจะมาบ้านเลย์ลินน้อยลง แต่โซเฟียก็ยังคงคิดถึงนิคพี่ชายของเธอ และมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว

“พี่นิค ท่านยังไม่หายป่วยอีกเหรอคะ?” โซเฟียเดินเข้าไปใกล้เลย์ลินมากขึ้น ดวงตาของเธอแสดงออกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เห็นได้ชัดแล้วว่าเลย์ลินอาการหนักเกินกว่าจะช่วยได้แล้ว แม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเขาจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่ก็มีริ้วรอยปรากฏขึ้นบนหน้าผากและหลังมือของเขา พลังชีวิตในร่างกายของเขาลดลงอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นว่าเขาอ่อนแอมากแค่ไหน

“*ไอ*… ไม่เป็นไร! *ไอ*…” เลย์ลินหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาปิดริมฝีปาก หลังที่เคยยืนตัวตรงอย่างสง่างามดูเหมือนจะงอเล็กน้อย

“มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว คุณจะบอกว่ามันโอเคได้ยังไง? บ่อน้ำแห่งชีวิตที่พี่เบลินดาขอให้ฉันเอามาครั้งที่แล้ว คุณยังใช้มันอยู่อีกเหรอ?”

“ผมมี!” เลย์ลินยิ้มพลางหยิบเครื่องพ่นน้ำขึ้นมา

น้ำพุสีขาวขุ่นที่มีกลิ่นหอมเข้มข้นถูกเทลงสู่ผืนดิน

หน่ออ่อนในแปลงดอกไม้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เติบโตเป็นต้นไม้เล็กแล้ว ใบไม้สีเขียวชอุ่มเป็นประกายดูมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้นหลังจากได้รับการรดน้ำ

“โอ้! ต้นไม้เล็กๆ ต้นนี้กลับสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อเลยเหรอ?”

โซเฟียรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: “แต่… พี่นิค ทำไมพี่ถึงให้ยาต้นไม้เล็กด้วยล่ะคะ ต้นไม้เล็กก็ป่วยด้วยเหรอ?”

“ไม่ครับ พูดตามตรง มันต้องการสิ่งนี้มากกว่าผมเสียอีก…” เลย์ลินมีสีหน้าครุ่นคิด แต่ก็ไม่ได้อธิบายต่อ เขาหยิบจอบทำสวนขนาดเล็กขึ้นมา แล้วค่อยๆ พรวนดินและถอนวัชพืชอย่างตั้งใจ เหมือนกับคนสวนที่มุ่งมั่น

โซเฟียดูเหมือนจะคุ้นเคยกับพฤติกรรมของเลย์ลินเป็นอย่างดี เธอจึงนั่งลงข้างๆ เขาและเริ่มพูดกับตัวเองทันที:

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ ภัยพิบัติแห่งความตะกละทวีความรุนแรงขึ้นอีก! ซิสเตอร์เอ็กนิสกล่าวว่าหน่วยทหารรักษาการณ์จำนวนมากได้รับความเสียหายอย่างหนัก และแนวหน้าได้รุกคืบมาถึงริมทะเลสาบจันทร์เสี้ยวแล้ว ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองศักดิ์สิทธิ์เลย ยังมีงูยักษ์ที่ปนเปื้อนอยู่มากมาย และแม้แต่ตระกูลงูระดับ 6 ก็หนีไม่พ้น กว่าครึ่งหนึ่งของที่ราบงูถูกยึดครองโดยสัตว์ร้ายแห่งความตะกละแล้ว…”

“ทุ่งงูทั้งผืนนั้นแทบไม่มีที่อยู่อาศัยเหลืออยู่แล้ว และเมื่อไม่นานมานี้ แม้แต่ชาวเมืองศักดิ์สิทธิ์หลายคนก็เริ่มอพยพหนีออกไป ซึ่งทำให้สถานการณ์ของซิสเตอร์เอ็กนิสยุ่งยากขึ้นไปอีก…”

“ส่วนซิสเตอร์เบลินดา ช่วงนี้เธอรับภารกิจอยู่เรื่อยๆ ว่ากันว่าเธอกำลังคิดจะแลกมันกับคริสตัลแสงศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด และเพื่อให้ได้มา เธอจึงรับภารกิจที่อันตรายมาก และจะออกเดินทางพรุ่งนี้…”

“โอ้!” มือของเลย์ลินชะงักไปเล็กน้อย แต่แล้วก็ขยับต่อ เขาพอจะเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของเบลินดาได้บ้าง เธอเหมือนจะรับภารกิจของเมืองศักดิ์สิทธิ์โดยไม่ลังเล และแลกเปลี่ยนสิ่งที่เธอทำเพื่อแลกกับวัสดุที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต จากนั้นก็แอบส่งมาให้เขา

สิ่งเหล่านี้แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย มิเช่นนั้น ด้วยวิธีการของเลย์ลิน เขาคงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่ต่อไป

“ผลึกแสงศักดิ์สิทธิ์?” เลย์ลินส่ายหัว ผลึกแห่งชีวิตชนิดนี้เต็มไปด้วยพลังชีวิต และมีผลดีในการชำระล้างและระงับคำสาปต่างๆ ว่ากันว่าเป็นวัสดุระดับสูงสุดของทวีปลูกเห็บ และถึงแม้เบลินดาจะมีระดับ 4 การได้มาซึ่งผลึกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ประเด็นที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ วัสดุนี้คงไม่มีประโยชน์มากนักในสภาพปัจจุบันของเขา แต่กลับอาจส่งผลดีต่อเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญาได้มากกว่า

*ปัง! ปัง!* ในขณะนั้นเอง เสียงดังครึกครักก็ดังขึ้น “พวกเราคือผู้ตรวจสอบ!”

“อ่า…” เลย์ลินถอนหายใจด้วยความจำได้ แล้วเดินมาที่ประตู “เชิญเข้ามาค่ะ ท่าน!”

เมื่อเห็นกลุ่มทหารจำนวนมากวิ่งเข้ามาอย่างไม่สุภาพ โซเฟียจึงแลบลิ้นออกมาพลางพูดว่า “คนเยอะจัง โซเฟียไม่ชอบพวกนั้นหรอก ลาก่อนนะ พี่นิค!”

หญิงสาวเตรียมกล่าวคำอำลาและจากไป และไม่นานหลังจากนั้น เหล่าทหารยามก็ทำเช่นเดียวกัน โดยอธิบายอย่างละเอียดว่าพวกเขาไม่ได้มาเพื่อตรวจสอบแต่อย่างใด แต่มาเพื่อเป็นการเตือนและย้ำเตือนเท่านั้น

เลย์ลินทำได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่น

แม้ว่าการยืมชื่อของตระกูลสจ๊วตและโทมัสมาใช้จะช่วยให้เขาพ้นจากปัญหาไปได้มากในช่วงปีนี้ แต่โซเฟียก็ยังคงเป็นปัญหาใหญ่ เลย์ลินรู้สึกแล้วว่ายิ่งโซเฟียมาเยี่ยมเขาบ่อยขึ้น โทมัสก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะใจร้อนมากขึ้น

“อ่า… เบลินดาจัดการกับน้องสาวของเธอยังไงเนี่ย?” เลย์ลินนวดขมับอย่างหมดหวัง

เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีนักว่า หากความรู้สึกแอบชอบของโซเฟียที่มีต่อเขาถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ที่ดีที่เขามีกับโทมัสจะพังทลายไปตลอดกาล เขาพยายามหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกนั้นได้

เขากลัวว่าในสายตาของโทมัส สถานะของเขาจะเปลี่ยนจากเครื่องมือที่ใช้เป็นเครื่องมือไปเป็นคู่แข่งหรือคู่ปรับทางความรัก