ทำลายวิถีสวรรค์ รังสรรค์ทางตนเอง - บทที่ 398 การหลอมรวมกาลอวกา

โลกเสมือนจริง ผู้แข็งแกร่งสูงสุดเซี่ยฉินนั่งอยู่บนบัลลังก์ สีหน้าเคร่งขรึม

“เจ้าหมายความว่า ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนั้นมีเจ้าของแล้ว?”

In จักรวาลหลักที่ผ่านมาเป็นเวลานาน มักจะมีสิ่งของจากนอกจักรวาลบีบเข้ามาผ่านรอยแยกมิติถาวร สิ่งของจากนอกจักรวาลเหล่านี้ ส่วนใหญ่เป็น ‘สิ่งของที่ตายแล้ว’ เช่นออโรร่าจากนอกจักรวาลที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ แต่ก็มีส่วนน้อยที่เป็น ‘สิ่งมีชีวิต’

In ช่วงเวลาที่อารยธรรมมนุษย์ซุ่มซ่อนตัว สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดตัวหนึ่งได้บีบเข้ามาทางรอยแยกมิติถาวรบนสมรภูมิรบขนาดใหญ่ที่เผ่าพันธุ์แมลงและเผ่าพันธุ์ปีกสวรรค์เปิดขึ้น สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดตัวนี้นำหายนะที่ไม่อาจย้อนกลับมาสู่จักรวาล In ท้ายที่สุด ผู้แข็งแกร่งสูงสุดกว่าสิบคนร่วมมือกัน จึงสามารถขับไล่สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดตัวนั้นออกไปนอกจักรวาลได้

เมื่อเทียบกับ ‘สิ่งของที่ตายแล้ว’ ความไม่แน่นอนของ ‘สิ่งมีชีวิต’ นั้นยิ่งใหญ่กว่า ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดต้องระวัง หากสิ่งที่หลินหยวนพูดเป็นความจริง ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนั้นมีเจ้าของแล้ว และอยู่ใน ‘กระดาษเปล่า’ ดังนั้นสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดอย่างพวกเขาจะต้องตัดสินใจใหม่ว่าจะจัดการอย่างไร

“ไม่สามารถพูดได้ว่ามีเจ้าของ อย่างน้อยก็ได้ให้กำเนิด ‘จิตสำนึก’ ที่มีความตั้งใจของตนเองครับ” หลินหยวนบอกการคาดเดาของเขา

ตามที่ชายชราตัวเล็กกล่าว โโลกสองมิติตีใน ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้สร้างขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ที่ใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่สมบูรณ์แบบ และชายชราตัวเล็กเองก็ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่สมบูรณ์แบบ อย่างมากที่สุดก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตประเภท ‘จิตสำนึก’ หรือ ‘พ่อบ้าน’ ที่สิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่สมบูรณ์แบบสร้างขึ้น

“ตราบใดที่มีความตั้งใจของตนเอง ก็ถือว่าเป็น ‘สิ่งมีชีวิต’” เซี่ยฉินขมวดคิ้ว “มิน่าล่ะ ร้อยกว่าปีมานี้ พวกเราพยายามแปรสภาพมันหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผลเลย”

ด้วยวิธีการของสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุด หากมันเป็นสิ่งของที่ไม่มีเจ้าของจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงการแปรสภาพจนหมดสิ้น อย่างน้อยก็ควรจะเห็นความหวังบ้าง แต่ในความเป็นจริง วิธีการแปรสภาพ ‘กระดาษเปล่า’ ของพวกเขาไม่ได้ผลลัพธ์ใดๆ เลย

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งครับ” หลินหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ผู้วิวัฒนาการของอารยธรรมมนุษย์ในโลกสองมิติตีน่าจะออกไปไม่ได้แล้วครับ” จากนั้นหลินหยวนก็เล่าคำพูดของชายชราตัวเล็กซ้ำอีกครั้ง “สิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ที่ตกลงไปในโลกสองมิติตี ในท้ายที่สุดจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ออกไปได้” หลินหยวนพูดตามความจริง

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” เซี่ยฉินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยอมรับอย่างรวดเร็ว

หากไม่มีหลินหยวน ผู้วิวัฒนาการของอารยธรรมมนุษย์ก็จะไม่มีใครออกไปได้เช่นกันหากพัฒนาตามปกติ หากหลินหยวนไม่ตกลงไปในโลกสองมิติตี ที่นั่นน่าจะเป็นเวทีของสิ่งมีชีวิตพิเศษ และผู้ชนะคนสุดท้ายย่อมต้องเป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษในตำนานอย่างเทพจักรพรรดิสี่แขนอย่างแน่นอน การที่หลินหยวนกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายในโลกสองมิติตีทำให้เซี่ยฉินพอใจอย่างมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญกับการสูญเสียที่ร้ายแรง

และหลินหยวนก็พูดถึงว่าผู้ชนะคนสุดท้ายจะได้รับรางวัลที่สอดคล้องกัน แน่นอนว่าเซี่ยฉินไม่ได้ถามว่ารางวัลคืออะไร นี่เป็นโอกาสของหลินหยวนเอง

“ดีมากแล้ว อย่าแบกรับภาระ พวกเขาออกไปไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเจ้า” เซี่ยฉินปลอบหลินหยวนสองสามประโยค

In ความเป็นจริงมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ การปรากฏตัวของหลินหยวนยังช่วยกู้คืนการสูญเสียบางส่วน ท้ายที่สุดเขาก็นำสิ่งมหัศจรรย์มากมายออกมา แม้ว่าจะให้หลินหยวนแบ่งไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งที่เหลือก็ยังคงถูกอารยธรรมมนุษย์แบ่งไปบางส่วน In ท้ายที่สุด สิ่งที่ผู้วิวัฒนาการแต่ละคนของมนุษย์ได้รับก็ยังคงมีค่ามาก แม้ว่าจะไม่สามารถกู้คืนการสูญเสียที่ร้ายแรงของผู้วิวัฒนาการมนุษย์จำนวนมากได้ แต่มันก็สามารถชดเชยส่วนใหญ่ในด้านอื่นๆ ได้

“ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?” เซี่ยฉินถามขึ้นทันที

“น่าจะไม่มีครับ” หลินหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

แม้แต่ตัวเขาเองก็อนุมานเรื่องนี้จากการเปลี่ยนแปลงความยากในการเปิดประตูสวรรค์สองครั้ง และในที่สุดก็ยืนยันอย่างสมบูรณ์หลังจากเข้าไปในประตูสวรรค์และพบกับชายชราตัวเล็กคนนั้น ส่วนสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์อื่นๆ? พวกเขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสประตูสวรรค์เลย ไม่คิดที่จะคิดไปในทิศทางนี้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการรู้เรื่องนี้

โลกสองมิติ

หลินหยวนนั่งอย่างเชื่อฟังในมุม มองไปรอบๆ อย่างลับๆ

“เจ้ากำลังคิดว่าสิ่งมีชีวิตที่เดินเข้าประตูสวรรค์ในภาพวาดเหล่านั้นอยู่ที่ไหนในตอนนี้ใช่มั้ย?” ชายชราตัวเล็กเหลือบมองหลินหยวน พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ใช่ครับ ข้าแค่สงสัยนิดหน่อย” หลินหยวนกำลังคิดเรื่องนี้อยู่จริงๆ ประวัติศาสตร์ในโลกสองมิติตีนั้นยาวนานแค่ไหน? คาดว่าจะต้องคำนวณเป็นยุคจักรวาล ตามการเปิดประตูสวรรค์ทุก 10,000 ปี น่าจะมีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากออกจากโลกสองมิติตี

“ผู้สร้างมิติที่ต่ำกว่าแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ที่ใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่สมบูรณ์แบบนั้นมีเมตตา เขารู้สึกว่าแม้แต่สิ่งมีชีวิตในมิติต่ำเล็กๆ ก็ควรมีอิสระที่จะหลุดพ้นจากทุกสิ่ง ดังนั้นจึงมีการเปิดประตูสวรรค์ทุก 10,000 ปี สิ่งมีชีวิตใดๆ ที่เดินเข้าประตูสวรรค์สามารถกำจัดสาระสำคัญของสิ่งมีชีวิตในมิติต่ำได้ ข้ามักจะโยนพวกมันเข้าไปในจักรวาลใกล้เคียง โอ้ ข้าโยนเข้าไปในจักรวาลของพวกเจ้าไม่น้อย แต่ตอนนี้ส่วนใหญ่ตายไปแล้ว” ชายชราตัวเล็กพูดอย่างไม่ใส่ใจ

จุดประสงค์ดั้งเดิมของการสร้างมิติที่ต่ำกว่าแห่งนี้คือการสำรวจโลกมิติที่ต่ำกว่า ประการที่สองคือการค้นพบว่าการแยกจิตสำนึกออกไปเล็กน้อยสามารถแข่งขันความเข้าใจได้โดยเริ่มจากจุดเดียวกัน อย่างหลังค่อยๆ กลายเป็นจุดประสงค์หลักของมิติที่ต่ำกว่าแห่งนี้ และด้วยการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาอันยาวนาน มันได้ให้กำเนิดโลกมิติต่ำที่สมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตมิติต่ำนับไม่ถ้วนแพร่พันธุ์อยู่ภายใน

ต่อมาด้วยการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มิติที่ต่ำกว่าแห่งนี้ก็เงียบสงบลงในซากปรักหักพังไท่หยวน ยุคจักรวาลผ่านไปทีละยุค มันถูกพลังต่างๆ ในซากปรักหักพังไท่หยวนพ่นออกมาอีกครั้ง และเริ่มดูดซับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียงโดยอัตโนมัติ ดูดพวกมันเข้าไปในโลกสองมิติตี ตราบใดที่จำนวนสิ่งมีชีวิตที่ตกลงไปในโลกสองมิติตีนั้นเพียงพอ มิติที่ต่ำกว่าแห่งนี้ก็จะหยุดลงอย่างช้าๆ และเริ่ม ‘เกม’ รอบใหม่ สิ่งเหล่านี้เป็นเหมือน ‘โปรแกรม’ ที่ตายตัว สลักไว้ในส่วนลึกที่สุดของ ‘กระดาษเปล่า’ ชายชราตัวเล็กก็ต้องปฏิบัติตามเช่นกัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินหยวนก็เงียบไปชั่วครู่ In ความเป็นจริง การหลุดพ้นจากมิติที่ต่ำกว่าไม่ใช่เรื่องดีสำหรับสิ่งมีชีวิตในโลกสองมิติตี จักรพรรดิวิญญาณและบรรพบุรุษวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ในโลกสองมิติตี อาจกลายเป็นคนอ่อนแอมากในจักรวาลหลัก แม้ว่าขีดจำกัดจะสูงขึ้น แต่มีกี่คนที่สามารถบรรลุขีดจำกัดได้? ตามที่ชายชราตัวเล็กกล่าว สิ่งมีชีวิตมิติต่ำส่วนใหญ่ที่ถูกโยนเข้าไปในจักรวาลใกล้เคียงจะตายในเวลาอันสั้น ส่วนน้อยที่รอดชีวิตมาได้ระยะหนึ่งก็จะตายลงในที่สุด

“หืม?” หลินหยวนมองไปที่ภาพวาดขนาดใหญ่ในระยะไกล และรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของภาพวาดอย่างเลือนราง

“อัตราการไหลของเวลา?” หลินหยวนมีสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้สึกถึงความผันผวนของอัตราการไหลของเวลาในภาพวาด เริ่มรุนแรงขึ้น

“การที่จะนำ ‘ความเข้าใจกฎ’ ของผู้เล่นทุกคนไป ย่อมต้องให้พวกเขาทั้งหมดตาย” ชายชราตัวเล็กอธิบายอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “อัตราส่วนการไหลของเวลา 100 เท่า ช้าเกินไป ข้าจะเร่งมันขึ้น”

ทันทีที่ชายชราตัวเล็กพูดจบ หลินหยวนก็เห็นว่าอัตราส่วนการไหลของเวลาในภาพวาดได้ถึง 1 ล้านต่อ 1 ถึง 10,000 ล้านต่อ 1

In โลกสองมิติ เทพจักรพรรดิสี่แขนและผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์อื่นๆ เห็นหลินหยวนเข้าไปในประตูสวรรค์ จากนั้นประตูสวรรค์ก็หายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็ออกจากภูเขาเทียนซาน รอการเปิดประตูสวรรค์ครั้งต่อไป

In ฐานะสิ่งมีชีวิตระดับ 11 ความเข้าใจของพวกเขาย่อมเป็นเลิศ ในการใช้เวลาและพลังงานจำนวนมาก พวกเขาก็เข้าใจวิธีการยืดอายุขัยบางอย่าง รวมกับการยืดอายุขัยของขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณขั้นที่ 30 ถึง 40 การมีชีวิตอยู่ได้หลายหมื่นปีหรือแสนปีไม่ใช่เรื่องยาก

“การเปิดประตูสวรรค์ครั้งต่อไป ผู้ที่เข้าไปต้องเป็นข้า” เทพจักรพรรดิสี่แขนมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

In เวลายกนี้ สีหน้าของเทพจักรพรรดิสี่แขนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ด้วยความช่วยเหลือของ ‘พิกัด’ ของร่างจริงในโลกภายนอก เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของอัตราการไหลของเวลาในโลกสองมิติตีอย่างชัดเจน จาก 100 ต่อ 1 เดิม เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด

10 นาทีในจักรวาลหลัก 10,000 ปีผ่านไปในโลกสองมิติตี การเปิดประตูสวรรค์ครั้งที่ 3 มาถึง ในการเปิดประตูสวรรค์ครั้งนี้ เทพจักรพรรดิสี่แขนกวาดล้างทุกทิศทุกทาง ยืนอยู่หน้าประตูสวรรค์ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่รอเขาอยู่คือประตูสวรรค์ที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ 10,000 ปี 20,000 ปี 50,000 ปี 100,000 ปี เทพจักรพรรดิสี่แขนยืนอยู่หน้าประตูสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถเปิดประตูสวรรค์ได้ ในท้ายที่สุด เขาก็ได้แต่ตายอย่างไม่เต็มใจในโลกสองมิติตี

“เกิดอะไรขึ้น? ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้ทำไมถึงเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ อัตราการไหลของเวลาต่างกันมากขนาดนี้?”

In โโลกภายนอก สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดหลายคนโกรธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้แข็งแกร่งสูงสุดของพันธมิตรจักรวาลและผู้แข็งแกร่งสูงสุดของเผ่าพันธุ์ผู้ถูกจองจำ พวกเขาจ่ายไปมหาศาลเพื่อให้คนในเผ่าที่พวกเขาให้ความสำคัญรอดชีวิตจากเงื้อมมือของเซวี่ยหวี่ของมนุษย์ สุดท้ายก็ยังตายอยู่ข้างใน? แล้วราคาที่พวกเขาจ่ายไปก่อนหน้านี้ล่ะ?

“เซี่ยฉิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ผู้แข็งแกร่งสูงสุดของพันธมิตรจักรวาลมองไปที่เซี่ยฉินทันที การเปลี่ยนแปลงของอัตราการไหลของเวลาใน ‘กระดาษเปล่า’ เกิดขึ้นหลังจากที่เซวี่ยหวี่ของมนุษย์เข้าไป หากจะบอกว่าทั้งสองไม่มีความเกี่ยวข้องกัน สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดในที่เกิดเหตุคงไม่เชื่อ

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยฉินส่ายหัว “หลังจากที่ ‘เซวี่ยหวี่’ ของมนุษย์เข้าไปในประตูสวรรค์แล้ว ก็สูญเสียการควบคุมร่างแยกและประสบกับการสูญเสียที่ร้ายแรง” เซี่ยฉินพูดโกหก อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ เขาจะพูดอย่างไรก็ได้ “พวกเจ้าคงไม่คิดว่าสิ่งมีชีวิตระดับ 11 ตัวเล็กๆ จะสามารถควบคุม ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้ได้ใช่มั้ย?” เซี่ยฉินถามกลับ

สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดทุกคนสามารถมองเห็นได้ว่า ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้มีพลังงานมากมาย อย่างน้อยก็มากกว่าผู้แข็งแกร่งสูงสุดแต่ละคนมาก มิเช่นนั้นคงไม่ทำให้สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดหลายสิบคนจนปัญญามาร้อยกว่าปี

“ข้าสงสัยว่า ‘กระดาษเปล่า’ ชิ้นนี้น่าจะเป็น ‘สิ่งมีชีวิต’ ที่มีความตั้งใจของตนเอง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ตกลงไป ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว” เซี่ยฉินกล่าว หลังจากได้ยินข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับ ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้จากหลินหยวนแล้ว เซี่ยฉินก็คิดหาข้ออ้างได้

“สิ่งมีชีวิต?” สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดหลายคนมองกัน การคาดเดี๋ยวนี้นี่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ อัตราการไหลของเวลาใน ‘กระดาษเปล่า’ เปลี่ยนไปเอง เห็นได้ชัดว่ามีเจตจำนงที่ผลักดันเรื่องนี้ และเจตจำนงนี้คือเซวี่ยหวี่ของอารยธรรมมนุษย์คนนั้น? เซวี่ยหวี่ของอารยธรรมมนุษย์เพิ่งเข้าไปในประตูสวรรค์ได้นานแค่ไหน? และด้วยระดับของสิ่งมีชีวิตระดับ 11 การที่จะแปรสภาพ ‘กระดาษเปล่า’ แผ่นนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้

In ‘กระดาษเปล่า’ หลินหยวนมองไปที่ภาพวาดขนาดใหญ่ที่เวลาผ่านไปหลายแสนปี แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดที่หลุดพ้นจากแม่น้ำแห่งกาลเวลาย่อมต้องจ่ายราคามหาศาลหากต้องการรักษาอัตราส่วนที่เกินจริงเช่นนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงที่ชายชราตัวเล็กรักษาอัตราส่วนเวลาไว้คือโลกสองมิติตีทั้งหมด

ซู่ๆ ชายชราตัวเล็กใช้มือทั้งสองข้างดีดบนภาพวาดขนาดใหญ่อย่างต่อเนื่อง แสงระยิบระยับปรากฏขึ้นจากภาพวาดและรวมตัวกันที่มือของชายชรา เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือน In เวลายกนี้ กลุ่มแสงขนาดเท่ากำปั้นได้ก่อตัวขึ้นบนมือของชายชราตัวเล็ก

หลินหยวนเพียงแค่เหลือบมองจากระยะไกล เขาก็รู้สึกถึงแก่นแท้ของกาลอวกาศที่ไหลเวียนอยู่บนนั้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“นั่นคือความเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศของผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์ทั้งหมดในภาพวาด?” จิตใจของหลินหยวนตื่นเต้นเล็กน้อย

การที่จะลอกความเข้าใจกฎบางอย่างออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลอกออกอย่างบังคับ ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ In ดาวเคราะห์สีดำ คำแนะนำกฎการหลอมรวมของพื้นที่ชี้นำทั้ง 12 แห่งมาจากสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุด และเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดที่แยกร่างออกมาด้วยความสมัครใจ และตอนนี้ ความเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศของผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์มากกว่า 100 ล้านคนได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มแสงระยิบระยับ หลินหยวนคาดเดาว่านี่เป็นการลดระดับแก่นแท้ของสิ่งมีชีวิตผ่านการลดมิติ จากนั้นจึงแยกมันออก วิธีการนี้ใช้ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับ 12 เท่านั้น สำหรับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในขอบเขตสูงสุด ระดับ 12 ล่ะ? พวกเขาสามารถต้านทานพลังแห่งการลดมิติได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเขาจะตกลงไปในมิติที่ต่ำกว่า การที่จะลอกความเข้าใจกฎของพวกเขาย่อมเป็นไปไม่ได้ แก่นแท้ของสิ่งมีชีวิตระดับ 12 อยู่ที่นั่น ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตระดับ 11 ที่สามารถจัดการได้ง่ายๆ

“เอาล่ะ” ชายชราตัวเล็กมองไปที่กลุ่มแสงระยิบระยับในมือของเขา หันไปมองหลินหยวน

“ผู้อาวุโส” หลินหยวนลุกขึ้นทันที

“นี่เป็นของเจ้า” ชายชราตัวเล็กโยนเบาๆ กลุ่มแสงระยิบระยับก็บินไปที่หน้าหลินหยวน

“นี่?” หลินหยวนเพ่งมองดูจากระยะใกล้ ยังไม่ได้สัมผัส เขาก็จมลงไป ความเข้าใจมากมายเกี่ยวกับกฎการหลอมรวมกาลอวกาศหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ความเข้าใจท้าทายสวรรค์การสังเกตพลังต้นกำเนิดของการหลอมรวมของกฎแห่งกาลเวลาและกฎแห่งมิติทำให้ความเข้าใจเกี่ยวกับกฎการหลอมรวมกาลอวกาศเพิ่มขึ้นอย่างมาก
In ช่วงร้อยกว่าปีที่ผ่านมา นอกจากการเข้าใจกฎการหลอมรวมระหว่างกฎหลัก 12 กฎบนดาวเคราะห์สีดำแล้ว หลินหยวนยังเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศด้วย ท้ายที่สุด กฎการหลอมรวมกาลอวกาศมีความสัมพันธ์อย่างมากกับการก้าวสู่ขอบเขตสูงสุด และการเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศในผู้วิวัฒนาการระดับ 10 สามารถทำให้โลกภายในสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น In อนาคต เมื่อหลินหยวนก้าวเข้าสู่ระดับ 11 และได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังต้นกำเนิดของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ประโยชน์ที่เขาจะได้รับก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นการหล่อเลี้ยงจากพลังต้นกำเนิดของจักรวาลหรือการหล่อเลี้ยงจากพลังต้นกำเนิดของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล โดยพื้นฐานแล้วมันคือการเติมน้ำให้เต็มบ่อ ไม่ว่าบ่อน้ำนี้จะมีขนาดครึ่งเมตรหรือขนาดเท่าทะเลสาบ ในที่สุดมันก็จะเต็มไปด้วยพลังต้นกำเนิดที่หล่อเลี้ยงลงมาใน 333 วินาที ดังนั้น ยิ่งบ่อใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งจุน้ำได้มากขึ้นเท่านั้น และการเปลี่ยนแปลงที่ได้รับก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น ‘บ่อน้า’ ในที่นี้หมายถึงโลกภายใน และการเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศก็เหมือนกับการทำให้โลกภายในสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น เพื่อรองรับพลังต้นกำเนิดได้มากขึ้น

เดิมที หลินหยวนมีความคืบหน้าช้ามากในการเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศ และไม่มีแม้แต่ความหวังที่จะเข้าใจมันในระดับ 10 นี่เป็นเรื่องปกติ สิ่งมีชีวิตระดับ 10 ที่เข้าใจกฎแห่งกาลเวลาแทบจะเป็นไปไม่ได้ แล้วการเข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศล่ะ? จะไปเข้าใจได้อย่างไร In ยุคจักรวาลนี้ หรือแม้แต่ในยุคจักรวาลที่ผ่านมาสิบยุค ก็ไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น

และตอนนี้ เมื่อมองไปที่กลุ่มแสงระยิบระยับที่อยู่ตรงหน้า หลินหยวนรู้สึกว่าความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกฎการหลอมรวมกาลอวกาศกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมากในทุกๆ วินาที

ความเข้าใจท้าทายสวรรค์การสังเกตต้นกำเนิดการหลอมรวมของกฎแห่งกาลเวลาและกฎแห่งมิติทำให้ความเข้าใจเกี่ยวกับกฎการหลอมรวมกาลอวกาศเพิ่มขึ้นอย่างมาก
หลินหยวนจ้องมองไปที่กลุ่มแสงระยิบระยับที่อยู่ตรงหน้า In ขณะนี้ จิตใจทั้งหมดของเขารวมถึงร่างจริง ร่างแยกจันทรา และร่างแยกต่างๆ ล้วนละทิ้งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าและเริ่มเข้าใจกลุ่มแสงระยิบระยับ

หน้าภาพวาดขนาดใหญ่ หลังจากที่ชายชราตัวเล็กโยนกลุ่มแสงระยิบระยับให้หลินหยวนแล้ว เขาก็พบว่าความสนใจของอีกฝ่ายจมดิ่งลงไปในนั้น

“เข้าสู่สภาวะหยั่งรู้แล้ว?” ชายชราตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

สำหรับผู้แข็งแกร่งทุกคน การหยั่งรู้เป็นโอกาสที่หายาก ในระหว่างนั้นความเข้าใจของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับ 12 ก็ยากที่จะเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้ได้ แต่หลินหยวน? ชายชราตัวเล็กรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าก่อนที่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับ 12 ความเข้าใจของเขาก็แข็งแกร่งกว่าสิ่งมีชีวิตระดับ 12 ส่วนใหญ่ และยังแข็งแกร่งกว่ามากโดยไม่มีเหตุผลใดๆ หลินหยวนเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้ ชายชราตัวเล็กรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก

“ไม่รู้ว่าการหยั่งรู้ครั้งนี้จะทำให้เขาพัฒนาขึ้นมากแค่ไหน? ในแง่ของกฎการหลอมรวมกาลอวกาศ เขาน่าจะก้าวหน้าไปอีกระดับ?” ชายชราตัวเล็กคาดเดาด้วยความสนใจ

แม้ว่าจะมีความเข้าใจกฎโดยตรงอย่างกลุ่มแสงระยิบระยับ การที่จะดูดซับมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เช่นเดียวกับคนที่หิวมาก มีซาลาเปาวางอยู่ตรงหน้าหนึ่งคันรถ แม้ว่าจะกินเท่าไหร่ก็ได้ ไม่มีข้อจำกัดใดๆ การที่จะกินจนอิ่ม ตั้งแต่การใส่เข้าปาก การกลืนลงไป จนถึงการย่อย ก็ต้องใช้เวลา แน่นอน เวลานี้เทียบกับการเข้าใจตามปกติ ก็เหมือนกับการสร้างซาลาเปาขึ้นมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่การปลูกเมล็ดข้าวสาลี การเติบโตเป็นข้าวสาลี การทำเป็นแป้ง จนถึงการทำเป็นซาลาเปา ง่ายกว่ามาก แต่ถึงจะง่ายกว่า ก็ยังต้องใช้เวลา

ความเข้าใจท้าทายสวรรค์การสังเกตต้นกำเนิดการหลอมรวมของกฎแห่งกาลเวลาและกฎแห่งมิติทำให้เข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศ
บนดาวเคราะห์หลักแห่งทางช้างเผือก หลินหยวนนั่งขัดสมาธิ ความคิดมากมายเกี่ยวกับกฎการหลอมรวมกาลอวกาศที่ผุดขึ้นมาในใจของเขาก็มาถึงการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ In ขณะนี้ กาลเวลาและมิติได้สูญเสียขอบเขตไปอย่างสิ้นเชิงต่อหน้าหลินหยวน ทั้งสองสามารถหลอมรวมกันได้อย่างง่ายดาย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” หลินหยวนมีสีหน้าเข้าใจ พลังของกฎแห่งกาลเวลาและกฎแห่งมิติขนาดเล็ก กำลังหลอมรวมกันที่ปลายนิ้วของเขา รวมตัวกันเป็นพลังใหม่ พลังนี้มีทั้งกาลเวลาและมิติ แต่ก็ไม่ใช่แค่กาลเวลาและมิติ นี่คือพลังของกฎการหลอมรวมกาลอวกาศ

In บรรดากฎการหลอมรวมมากมาย กฎการหลอมรวมกาลอวกาศเป็นหนึ่งในกฎที่ทรงพลังที่สุดอย่างแน่นอน

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง” In ‘กระดาษเปล่า’ หลินหยวนมีสีหน้าเข้าใจเช่นเดียวกัน ยกมือขวาขึ้น พลังแห่งกาลเวลาและมิติก็เหมือนของเล่น สานกันและหลอมรวมกันที่ปลายนิ้วของเขา

“หืม?”

“เข้าใจกฎการหลอมรวมกาลอวกาศแล้ว?”

ไม่ไกลออกไป ชายชราตัวเล็กที่กำลังสังเกตหลินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึง