จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 82 น่าทึ่ง!

การล่าข้ามขั้นให้รางวัล 200 แต้ม ภารกิจเสริมให้รางวัลพิเศษอีก 100 แต้ม ซึ่งแตกต่างอย่างมากจากที่เล่ยถิงคาดการณ์ไว้ ต้องรู้ว่าตอนที่เขาล่าผู้รับใช้ผีของมู่หรงเฉานั้น ได้รับรางวัล 200 แต้มโชคชะตา แต่ฆ่าฝ่ายที่อยู่สูงกว่าผู้รับใช้ผีหลายระดับ กลับได้รับแค่นี้ ช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน

แต่เล่ยถิงก็ปล่อยวางได้อย่างรวดเร็ว เพราะระดับของเขาสูงขึ้นแล้ว

เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด เล่ยถิงบังคับให้พลังของตนเพิ่มขึ้นถึงขีดสุดของขั้นหลังฟ้า ทำให้ความยากในการข้ามขั้นลดลง การลดลงของรางวัลจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เล่ยถิงที่เริ่มรู้สึกเสียใจมองร่างของฝ่ายอย่างหงุดหงิด ได้แต่ยิ้มขื่น

แต่ความผิดพลาดได้เกิดขึ้นแล้ว เขาก็ไม่มีทางย้อนกลับ

“ช่างเถอะ ข้างหน้ายังมีนักรบขั้นก่อนฟ้าอีกมาก ใช้จำนวนเอาชนะก็แล้วกัน”

เล่ยถิงบ่นอย่างไม่พอใจ แล้วเริ่มลงมือปล้นสะดมครั้งใหญ่

หากมีผู้ใดเห็นภาพเช่นนี้ คงจะตกตะลึงจนคางค้าง ระหว่างขั้นก่อนฟ้าและหลังฟ้านั้น มีช่องว่างที่แทบจะเด็ดขาด นอกจากวิธีพิเศษของพี่น้องตระกูลเสี่ยง และการโกงโดยอาศัยวัตถุภายนอกของผางจง ไม่ว่าจะในมณฑลหนานซาน หรือในเมืองหลิงกวนและเมืองโหยวซาน ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีนักรบขั้นหลังฟ้าเอาชนะนักรบขั้นก่อนฟ้าได้

อาจกล่าวได้ว่า เล่ยถิงได้สร้างตำนานที่จะจารึกในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน แต่เขากลับไม่สนใจ ยังคิดจะสร้างผลงานต่อไปอีก ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

“แต่ผลของผงแปรธาตุนั้นไม่ได้ยอดเยี่ยมอย่างที่คิดไว้ หากข้าไม่ได้ระมัดระวังและบังคับให้ตนเองขึ้นสู่ขั้นสูงสุดของหลังฟ้า เพียงแค่อาศัยผงแปรธาตุคงไม่สามารถเอาชนะมันได้จริงๆ”

เล่ยถิงนึกถึงผงแปรธาตุ แล้วยิ้มขมขื่นพลางเก็บมันไว้

บัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมผางจงถึงได้ใจกว้างโยนถุงเก็บของให้ไป่ฟานเพื่อเป็นหลักประกันข้อตกลง แทนที่จะใช้ผงแปรธาตุจัดการกับงูปีกหรือมู่หรงปิงและคนอื่นๆ ที่แท้ก็เพราะผงแปรธาตุออกฤทธิ์ช้าและไม่ค่อยได้ผล ทำให้ผางจงไม่พอใจนั่นเอง

แต่ถึงจะไม่พอใจแค่ไหน เล่ยถิงก็ไม่อยากทิ้งมันไป

เล่ยถิงมองไปทางทิศตะวันออกอันไกลโพ้น ในดวงตามีแววอาลัยอาวรณ์บอกไม่ถูก ในขณะนั้นเอง ภารกิจรองใหม่ก็ปรากฏขึ้น ทำให้จิตใจของเล่ยถิงเกิดความปั่นป่วนเล็กน้อย

“ภารกิจรอง ทำลายรากฐานที่ทำให้ตระกูลผางรุ่งเรือง ไม่จำกัดวิธีการ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัล 1000 แต้มโชคชะตา!”

“ภารกิจรอง ทำลายรากฐานที่ทำให้ตระกูลมู่หรงรุ่งเรือง ไม่จำกัดวิธีการ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัล 1000 แต้มโชคชะตา!”

“ภารกิจรอง ทำลายรากฐานที่ทำให้ตระกูลเล่ยรุ่งเรือง ไม่จำกัดวิธีการ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัล 1000 แต้มโชคชะตา!”

ภารกิจรองแปลกๆ ทั้งสามนี้ ทำให้เล่ยถิงเกิดความโลภขึ้นมาเล็กน้อย

3000 แต้มโชคชะตา เพียงพอที่จะผลิตยาฝังเลือดได้ 30 เม็ด และยาฝังเลือด 30 เม็ดนี้สามารถสร้างนักรบขั้นก่อนฟ้าได้อย่างน้อย 10 คน หากตระกูลเล่ยได้รับพลังเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะก้าวขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของมณฑลหนานซานเท่านั้น แต่ยังสามารถแผ่อิทธิพลไปถึงมณฑลหลิงกวนและมณฑลโหยวซานได้อีกด้วย

แต่เล่ยถิงก็ยังมีความสงสัยอยู่ในใจ

ตั้งแต่ตอนที่ข้าได้รับภารกิจจากระบบ ข้าก็เห็นภารกิจรองที่น่าตื่นเต้นอยู่หนึ่งอย่าง นั่นคือการโค่นล้มตระกูลมู่หรง รางวัลของภารกิจนี้สูงมาก สูงถึง 10,000 แต้มโชคชะตา ที่สำคัญคือภารกิจทั้งสองดูเหมือนจะเป็นประเภทเดียวกัน เพียงแต่ภารกิจรองที่เพิ่งออกมานั้นง่ายกว่า ในขณะที่ภารกิจที่ให้รางวัลมากมายถึงหนึ่งหมื่นแต้มโชคชะตานั้นค่อนข้างจะยากกว่า

การทำลายรากฐานที่ทำให้ตระกูลมู่หรงรุ่งเรืองนั้น งานที่เหลือก็จะยิ่งง่ายขึ้น การโค่นล้มตระกูลมู่หรงก็จะเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก ภารกิจที่ให้ผลตอบแทนงามเช่นนี้ ทำให้เล่ยถิงอดใจไม่ไหว

“การจะโค่นล้มตระกูลมู่หรงได้ อย่างน้อยก็ต้องมีวรยุทธ์ระดับเซียนเทียนสิ”

จิตใจของเล่ยถิงเลื่อนลอย จนกระทั่งสุดท้ายจึงค่อยๆ กลับมามีสติ “น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้ายังไม่มีแม้แต่วิชาฝึกฝนระดับจงเทียน จะไม่พูดถึงวิชาระดับเซียนเทียนที่หาได้ยากยิ่งนั้น”

“ช่างเถอะ”

หลังจากผ่านไปนาน เล่ยถิงถอนหายใจอย่างหนัก นับว่าได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์ “ตอนนี้ข้าเพิ่งจะเลื่อนขั้นมาถึงระดับสูงสุด งานที่เหลือก็คือการทำความเข้าใจจุดชีพจร”

เล่ยถิงที่แยกแยะลำดับความสำคัญได้แล้ว เริ่มมองสภาพแวดล้อมที่อันตรายของตนเองอย่างจริงจัง หยิบสมุดบันทึกติดตัวของฉางฟางขึ้นมา อ่านไปวิเคราะห์ไป คาดการณ์ไป สุดท้ายก็พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว “อายุ 20 ปีเลื่อนขั้นเป็นหลังฟ้าขั้นเจ็ด อายุ 30 ปีฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด พรสวรรค์เช่นนี้ต้องเป็นอัจฉริยะแน่นอน แต่เขากลับใช้เวลาเพียง 5 ปีในการบ่มเพาะที่ระดับสูงสุด เข้าใจจุดชีพจรเพียง 30 กว่าจุดก็รีบร้อนบุกฝ่าสู่ระดับเซียน แม้จะโชคดีผ่านไปได้ แต่ก็ทำให้อนาคตของเขาต้องพังทลาย ทำให้ในช่วงสิบกว่าปีสุดท้ายของการฝึกฝน เขาอยู่แค่ในระดับต้นของจงเทียนเท่านั้น แม้แต่ธรณีประตูของระดับกลางก็ข้ามไปไม่ได้ เรื่องเช่นนี้ต้องระวังให้ดี!”

เล่ยถิงไม่อยากจะรีบร้อนเลื่อนขั้นสู่ระดับเซียนเหมือนฉางฟาง ทำให้อนาคตอันสดใสต้องพังทลาย จึงใช้พลังของระบบเริ่มจัดระเบียบความทรงจำในสมอง

ร่างกายของมนุษย์มีจุดชีพจร 360 จุดพอดี ซึ่งเป็นจำนวนรอบของสวรรค์ ซ่อนกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน หยินหยางแฝงไว้ด้วยความมหัศจรรย์ของการผสมผสานหยินหยาง ภายในนั้นบรรจุปัญญาอันยิ่งใหญ่และกฎเกณฑ์อันลึกล้ำ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เล่ยถิงในตอนนี้จะสามารถคาดเดาได้

“ข้าจะลองก่อน!”

เล่ยถิงเป็นคนตรงไปตรงมา เขาไม่ได้พยายามรับรู้พลังที่เกินขีดจำกัดของตนในขณะนี้ แต่เปิดระบบอัพเกรดไม่จำกัด แล้วกดฟังก์ชัน “เรียนรู้” ที่บันทึกของถูฟาง

ในชั่วขณะถัดมา เล่ยถิงรู้สึกถึงกระแสอุ่นๆ ในร่างกายของตน กระแสนี้ไม่ใช่ลมปราณภายใน แต่ให้ความรู้สึกสนิทสนมยิ่งกว่า ราวกับเป็นบุตรที่มองไม่เห็นของเล่ยถิง มันเริ่มไหลเวียนในเส้นลมปราณของเขา

“จุดยงเฉวียน จงแตกออกมา!”

เล่ยถิงไม่ได้รีบร้อน เขาเลือกจุดชีพจรที่คุ้นเคยที่สุดเป็นจุดทดลองแรก

ในพริบตา กระแสอุ่นนั้นกลายเป็นสายน้ำพุที่ไหลบ่า หล่อเลี้ยงทุกที่ที่ผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ในร่างกายของเล่ยถิง รวมถึงอาการบาดเจ็บภายในเล็กน้อยจากการต่อสู้เมื่อครู่ หายไปอย่างน่าอัศจรรย์ภายใต้การหล่อเลี้ยงของกระแสอุ่นนี้

“น่าทึ่ง!”

เล่ยถิงไม่รู้จะใช้คำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกนี้

หลังจากเริ่มสัมผัสถึงรสชาติของการเปิดจุดชีพจร เล่ยถิงก็หยิบบันทึกของถูฟางขึ้นมาพิจารณาต่อทันที “สมกับที่ว่าไตออกจากยงเฉวียนจริงๆ! จุดยงเฉวียนเป็นจุดเริ่มต้นของการไหลเวียนชี่และเลือดทั่วร่างกาย เป็นจุดสำคัญที่เชื่อมต่ออวัยวะภายในและแขนขา เป็นจุดเปลี่ยนที่เชื่อมโยงภายในและภายนอก เพียงแค่จุดชีพจรง่ายๆ นี้ ก็ทำให้ลมปราณภายในของข้าแข็งแกร่งขึ้นอีกส่วน และยังมีผลในการเยียวยาตัวเองอีกด้วย ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ หากข้าสามารถเปิดจุดชีพจรทั้ง 360 จุดได้ แม้ไม่ต้องบุกเข้าสู่ขั้นเซียน ข้าก็คงสามารถสังหารผู้ที่อยู่ในขั้นเซียนได้อย่างง่ายดาย”

หลังจากอุทานด้วยความทึ่ง เล่ยถิงก็ตระหนักทันทีว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตมีความเชื่อมโยงกับจุดชีพจร “อ้อ ใช่แล้ว ข้าจำได้ว่าในหมู่ทาสของตระกูลเล่ยมีศิลปะการนวดที่เรียกว่า ‘การนวดฝ่าเท้า’ ดูเหมือนเยี่ยหลานจะทำเป็น ดูเหมือนหลักการของมันก็มาจากสิ่งนี้เช่นกัน”

“เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะเปิดจุดพลังต่อไป!”

เล่ยถิงที่ถูกกระตุ้นไม่สนใจว่าที่นี่เป็นสภาพแวดล้อมแบบใด เขาเริ่มนั่งสมาธิพักผ่อน ราวกับจะฝึกฝนที่นี่เป็นเวลานาน

แต่กลิ่นคาวเลือดก็ปลุกเล่ยถิงให้ตื่นขึ้น

เล่ยถิงที่กลับสู่ความเป็นจริงมองไปทางทิศตะวันออกอันไกลโพ้น พลางกล่าวอย่างแค้นเคือง “อวี้ซานเค่อ รวมถึงพวกคนแก่ตระกูลหมู่หรงที่ไม่ยอมตาย พวกเจ้ารอข้าอยู่เถิด รอให้ข้าหาสถานที่ฝึกฝนที่ปลอดภัย เปิดจุดพลังให้ได้ร้อยกว่าสองร้อยจุด แล้วดูซิว่าพวกเจ้าจะยังกล้าหยิ่งผยองเช่นนี้อีกหรือไม่!”

พูดจบ เล่ยถิงก็ออกเดินทางหนีต่อไปด้วยความแค้นอันไม่มีที่สิ้นสุด

คราวนี้เล่ยถิงตั้งใจจะพาผู้ไล่ล่าทั้งหมดมาเล่นเกมสนุกๆ สักครั้ง จะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะทำให้พวกเขาเสียสติ มิฉะนั้นหากถูกไล่ล่าและพัวพันกันไม่สิ้นสุดเช่นนี้ เล่ยถิงจะมีโอกาสฝึกฝนได้อย่างไร

ดังนั้น เกมการไล่ล่าและหลบหนีอันแปลกประหลาดจึงเริ่มขึ้นอีกครั้งในเทือกเขาเสินเจียวอันอันตรายยิ่ง