จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 77 "สังเวยท่านอาเป่ยงั้นรึ"

สีหน้าของเล่ยจวินแข็งค้าง

เพื่อชำระแค้นให้ผู้น้อยรุ่นหลังที่เกิดมาทีหลัง เช่นนี้แล้วต้องสังเวยยอดฝีมือระดับเซียนเทียน คาดว่าผู้อาวุโสของตระกูลใดๆ คงมิมีผู้ใดคิดกระทำการเช่นนี้เป็นแน่ ที่สำคัญที่สุด ท่านอาเป่ยคือยอดฝีมือระดับเซียนเทียนที่หลงเหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเป่ย อีกทั้งท่านยังเป็นผู้ครอบครองสุดยอดวิชาแทบทั้งหมดของตระกูล หากท่านอาเป็นอันใดไป สุดยอดวิชาของตระกูลเป่ยคงต้องสูญสิ้น รากฐานของตระกูลเล่ยเองก็อ่อนแอลง นี่มิใช่เรื่องล้อเล่น

“เช่นนั้นเลิกพูดเรื่องไร้สาระนี้เเสีย”

เล่ยถิงรู้ดีว่าผลลัพธ์ต้องเป็นเช่นนี้ ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ เขาจึงมิเคยคิดหวนคืนสู่ตระกูลที่ไร้ซึ่งความรู้สึกเป็นเจ้าของ คิดเพียงใช้ชีวิตอย่างอิสระและปลดปล่อยตนเอง

“ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมผู้อาวุโสในตระกูล ให้ตัดสินใจอย่างชาญฉลาดเอง”

เล่ยจวินไม่อยากให้เล่ยถิงตัดขาดกับตระกูลเล่ย จึงได้แต่ปลอบใจ

ในสายตาของเขา แม้ยามนี้เล่ยถิงยังมิอาจเทียบเคียงท่านอาเป่ยได้ แต่อนาคตด้วยศักยภาพของเล่ยถิง ย่อมมิใช่สิ่งที่ท่านอาเป่ยจะต่อกรได้ การใช้ผู้อาวุโสผู้โง่งมและล้าหลังของตระกูล แลกเปลี่ยนกับอัจฉริยะผู้หวนคืน นับเป็นการตัดสินใจที่คุ้มค่า เพียงแต่ผู้อาวุโสในตระกูลจะยอมเสียสละหรือไม่

เล่ยถิงมิได้ใส่ใจคำพูดของเล่ยจวิน เขาเอ่ยถามตรงๆว่า “บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่”

เล่ยจวินตบที่อกแล้วกล่าวว่า “แม้ลมปราณยังไม่คล่องตัวนัก แต่มันก็ดีกว่าแต่ก่อนมาก ขอเพียงให้เวลาข้าอีกครึ่งวัน ข้าก็จะฟื้นฟูพลังได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว ตอนนี้ในแดนลับนี้มีเพียงเสือ สิงห์ กระจอกงอกง่อย ไม่สามารถคุกคามข้าได้หรอก”

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็รีบออกไปเถอะ”

เล่ยถิงพูดจบก็คิดจะจากไป

แต่เล่ยจวินกลับรั้งไว้ “เจ้าจะไปไหนหรือ? ไม่ไปกับข้ารึ? การเก็บเกี่ยวของเจ้าครั้งนี้ถือว่ามากโขแล้ว รู้จักพอได้แล้ว”

แต่เล่ยถิงกลับตอบพลางเดินจากไปว่า “ข้ายังมีบัญชีที่ต้องไปสะสางกับคนบางคน”

สิ้นเสียง นางก็หายลับไปจากสายตา

เล่ยจวินเพิ่งสังเกตเห็นว่า ทิศทางที่เล่ยถิงหายไปนั้น เป็นทิศทางเดียวกับที่หนานกงฟูหลบหนีไป และเป็นทิศทางเดียวกับสถานที่ต้องห้ามที่อันตรายที่สุดของแดนลับ นั่นคือ บึงจระเข้ดำ !

ทางออกของแดนลับจมจระเข้

ผู้คนที่มุงดูอยู่บริเวณปากทางเข้าแม้จะลดน้อยลง แต่ขั้นฝีมือของพวกเขากลับสูงส่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เหล่าปรมาจารย์ระดับเซียนสวรรค์ที่ไม่ได้ปรากฏตัวแต่แรกต่างทยอยกันออกมาจากตระกูลของตน ราวกับดอกเห็ดที่ผุดขึ้นหลังฝนตก พวกเขาทั้งหมดต่างจ้องมองไปที่ปากทางเข้าอย่างไม่วางตา

ทว่าน่าเสียดายยิ่งนัก แม้เวลาจะผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว ก็ยังไร้วี่แววผู้ใดออกมาจากภายใน

จนกระทั่งทุกผู้คนเริ่มรู้สึกกังวลใจ เสียงอันดังกังวานก็ดังขึ้น “ออกมาแล้ว ในที่สุดก็มีผู้คนออกมาแล้ว!”

ผู้ที่ปรากฏกายขึ้นเป็นหญิงสาวผู้น่าสงสาร นางอยู่ในชุดที่ขาดวิ่น

หากเล่ยถิงอยู่ที่นี่ นางคงจำได้ว่าหญิงผู้นี้คือศิษย์น้องหญิงที่ลอบทำร้ายศิษย์พี่ชายของนาง บริเวณชายแดนป่าพิษร้อยชนิด

ในยามนี้ ศิษย์น้องหญิงผู้นั้นทั้งร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนเลน บนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ บางบาดแผลยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา ทว่านางกลับวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อออกมาได้ นางก็เหาะตรงไปยังที่ที่ท่านอาจารย์ของนางประทับอยู่ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายผู้ใด

เสียงร้องไห้อันทุกข์ทรมานของนาง ทำให้ความกังวลในใจของผู้คนรอบข้างยิ่งทวีคูณ

หลังจากนั้นก็มีเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับอัจฉริยะทยอยกันออกมาทีละคนสองคน ทว่าล้วนแล้วแต่อยู่ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์ บางคนถึงกับมีใบหน้าซีดเซียวราวกับพิษทำลายล้าง เห็นได้ชัดว่าได้รับพิษร้ายแรง เมื่อพวกเขาออกมาก็จะถูกคนจากตระกูลของตนเองพากลับไปทันที ไม่อนุญาตให้ตระกูลหรือสำนักอื่นเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว

เหล่านางฟ้าสาวงามจากหอหมื่นบุปผาก็ปรากฏกายออกมาเช่นกัน

ในยามที่พวกนางเข้าไป พวกนางงามสง่าราวกับดอกไม้ที่พร้อมใจกันผลิบาน ทว่ายามที่กลับออกมา พวกนางกลับเหลือเพียงสองคนเท่านั้น หนึ่งในนั้นมีบาดแผลน่ากลัวปรากฏอยู่บนใบหน้า แม้จะไม่ได้มีเลือดไหลออกมา แต่ทุกผู้คนต่างรู้ดีว่าความงามของนางได้ถูกทำลายไปตลอดกาล ส่วนนางอีกคนก็มีสภาพไม่ต่างกัน เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวเนื้ออันขาวผ่อง ทว่านางกลับไม่สนใจสิ่งใด ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับตุ๊กตา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ นางเดินกลับไปยังกลุ่มของหอหมื่นบุปผาราวกับคนไร้วิญญาณ

หลิวเฟินหยวนจู่หรือเจ้าสำนักหอหลิวเฟิน รีบคว้าหญิงงามในหอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลเอาไว้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “เสี่ยวไค้ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า พี่หญิงของเจ้าเล่า หายไปไหน!”

เสี่ยวไค้ได้ยินดังนั้นก็ปล่อยโฮออกมาทันที น้ำตาไหลรินไม่หยุดราวกับม่านฝน

หลิวเฟินหยวนจู่เห็นดังนั้นก็หันไปถามหญิงงามอีกคนที่ใบหน้าเรียบเฉยราวกับคนไร้วิญญาณ “อาตั่ว แล้วน้องหญิงของเจ้าเล่า พวกนางอยู่ที่ใด ท่านอาจารย์เคยกำชับพวกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าห้ามแยกย้ายกันเด็ดขาด และให้เจ้าคอยดูแลน้องหญิงให้ดี”

“ไม่เหลือแล้ว… ไม่เหลือใครแล้ว…”

อาตั่วยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ นอกจากพึมพำคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา

หลิวเฟินหยวนจู่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกราวกับหัวใจถูกกระชากลงไปกองอยู่ที่พื้น ดวงตาคล้ายกับจะมืดบอดลง ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาได้อีก

ส่วนคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ในบริเวณนั้น เมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็เผยสีหน้าหวาดหวั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ทุกสายตาก็ยังคงจ้องมองไปยังทางออกของดินแดนต้องห้ามอย่างไม่ลดละ ภาวนาอย่างสุดซึ้งให้คนที่ก้าวออกมาเป็นบุตรหลานของตน

แต่เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก็ยังคงมีคนออกมาจากดินแดนต้องห้ามเพียงหยิบมือ

เทียบกับจำนวนคนที่เข้าไปในตอนแรกแล้ว นับว่าน้อยนิดจนน่าตกใจ ไม่ถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นภายในดินแดนต้องห้ามเป็นแน่ ถึงแม้แต่ตระกูลใหญ่ที่มีความมั่นใจอย่างตระกูลพาง ตระกูลมู่หรง และตระกูลเล่ย ก็เริ่มมีสีหน้าวิตกกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ทันใดนั้นเอง ก็ปรากฏเงาร่างพุ่งออกมาจากทางออกของดินแดนต้องห้ามอย่างรวดเร็ว

“เจ้าโกรธ”

ผู้เอ่ยคือ เล่ยกวงแห่งตระกูลเล่ย

ทว่าเล่ยกวงมิได้เอื้อนเอ่ยอันใด เดินหน้าเรียบเฉยมาหยุด ณ กลางกลุ่มผู้ฝึกตนขั้นปรมาจารย์แห่งตระกูลเล่ย มอบสิ่งของทั้งหมดในมือ ก่อนทิ้งกายลงนั่งด้านข้าง นิ่งเงียบไร้คำ

“เป็นเจ้าจวิน”

ถัดมา เล่ยจวินก็ปรากฏกาย ทว่าหากเทียบกับคนอื่น เหล่า บรรดาผู้ที่ได้รับการฟื้นฟูอย่างดีเป็นเวลาหลายวัน เล่ยจวินกลับดูแข็งแกร่งที่สุด และเป็นผู้ที่เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มากที่สุด

เมื่อเห็นเล่ยจวินเช่นนี้ ทุกคนในตระกูลเล่ยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เล่ยกวงและเล่ยจวินคือผู้สืบทอดตระกูลเล่ยในอนาคต ตราบใดที่คนทั้งสองยังปลอดภัย แม้คนอื่นจะพินาศสิ้น ก็หาได้สำคัญไม่ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เล่ยกวงมอบให้ก่อนหน้านี้สร้างความพึงพอใจอย่างยิ่ง คาดว่าสภาพของเล่ยจวินย่อมดีกว่าเป็นแน่ ยิ่งมีพื้นที่เก็บของติดตัว คงได้ครอบครองทรัพยากรมากมายมหาศาล บรรดาผู้อาวุโสแห่งตระกูลเล่ยจะยังมีสิ่งใดให้ต้องขุ่นเคืองใจอีก

ผู้อาวุโสหลังค่อมแห่งตระกูลเล่ย รีบรุดเข้าไปหาเล่ยจวิน และเอ่ยถามทันทีที่พากันมาถึงที่พัก “เจ้าจวิน เกิดเรื่องอันใดขึ้นภายในกัน เหตุใดเหล่าเมล็ดพันธุ์แห่งตระกูลจึงต้องมาจบชีวิตลงมากมายเช่นนี้”

เล่ยจวินจึงรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในแดนลับอย่างละเอียด

“ไม่ดีแล้ว แดนลับกำลังจะปิดตัวลง!”

ครานั้น บรรดาผู้มีตาไวก็สังเกตเห็นทางออกกำลังหดเล็กลง แม้เหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับเหินฟ้าจะรุมกันหล่อเลี้ยงด้วยพลังปราณสักเพียงใด ก็มิอาจต้านทานได้ ทันใดนั้นเอง พวกเขาก็ตระหนักถึงความร้ายแรง จึงร้องเตือนขึ้น

“คุณชายน้อยยังมิออกมา!”

เหล่าคนของตระกูลมู่หรงล้วนแต่เป็นห่วง มู่หรงปิงยิ่งนัก

ส่วนผู้อาวุโสระดับตำนานของตระกูลผางก็คำรามลั่น “แล้วคนของตระกูลข้าเล่า! พวกเรายังมีผู้เข้าไปอีกกว่าสี่สิบคน!”

แต่น่าเสียดายยิ่งนัก บุตรหลานแห่งตระกูลมู่หรงและตระกูลผาง ไม่อาจได้ยินเสียงเรียกของพวกเขา บรรดาผู้อาวุโสของทั้งสองตระกูลจึงได้แต่จำใจยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวด นั่นคือการสูญเสียบุตรหลานไปจนหมดสิ้น

ซู่ม ซู่ม!

ขณะที่ประตูมิติใกล้จะปิดลง บัดดลนั้นเองก็ปรากฏเงาร่างสองสายพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

ผู้ที่ออกมาหาใช่ใครไม่ นอกจากเล่ยถิงและหนานกงฟู ผู้ออกมาก่อนคือหนานกงฟู ผู้ฉลาดแกมโกง ส่วนผู้ที่ไล่ตามหลังมาติด ๆ คือท่านลู่หรือเล่ยถิงนั่นเอง

“หยุดนะ!”

“ห้ามหนี!”

เหล่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลผางและตระกูลมู่หลง ต่างจ้องมองประตูมิติที่กำลังหดเล็กลงจนยากที่ผู้คนจะผ่านเข้าออกได้ บังเอิญนักที่สองบุรุษผู้ปรากฏตัวเป็นคนสุดท้าย กลับแผ่พลังยุทธ์เหนือธรรมดาออกมา เหล่าผู้อาวุโสจึงตัดสินใจเข้าขัดขวางไว้

ตระกูลผางส่งยอดฝีมือขั้นเหนือภพถึงสี่คน ส่วนตระกูลมู่หลงส่งมาสอง

ยอดฝีมือระดับเหนือภพหกคน รุมล้อมเยาวชนรุ่นหลังสองคนเช่นนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจจากทุกสายตาในทันที

ผู้อาวุโสเคราเขียวแห่งตระกูลมู่หลงเอ่ยถามอย่างเสแสร้ง “ขออภัยทั้งสอง พวกเจ้าผ่านพบคนของตระกูลข้าหรือไม่”

หนานกงฟูชี้หน้าเล่ยถิงอย่างไม่เกรงเกรง “ถามมันเถิด มันไล่ฆ่าข้ามาสามวันสามคืน ก่อนนี้ข้าเห็นมันกำลังล้อมสู้พญางูหงส์พร้อมกับคนของตระกูลมู่หลง ตระกูลเล่ย ตระกูลผางและอัจฉริยะอีกหลายคนจากแคว้นโหย่วซาน!”

เล่ยถิงรีบโต้ยตอบ “เจ้าไม่ได้ดู แต่แอบขโมยศพพญางูหงส์ต่างหาก มิเช่นนั้นข้าจะเสียเวลาตามล่าเจ้าทำไม!”

“พญางูหงส์!”

ทั่วลานพลันเงียบกริบ

ผู้อาวุโสเคราเขียวหัวเราะแห้งๆ “ช่างไร้เดียงสา แม้แต่พวกข้าก็ยังไม่กล้ายั่วโมโหพญางูหงส์ พวกเจ้าเป็นแค่รุ่นเยาว์ กลับกล้าคิดจะไปลอบมองมัน ไม่แปลกใจเลยที่รอดกลับมาได้น้อยเช่นนี้”

ทว่า ผู้อาวุโสร่างกำยำแห่งตระกูลผางกลับแย้งขึ้น “ยังไม่อาจด่วนสรุป ผางจงแห่งตระกูลข้าย่อมสามารถยืนหยัดในสถานการณ์คับขันได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีอาวุธวิเศษติดตัวมากมาย อย่าว่าแต่พญางูหงส์ แม้แต่พญางูร้ายแห่งบึงเฮยเจียว เขาก็รับมือได้”

ผู้อาวุโสเคราเขียวย้อนถามทันที “เช่นนั้น เหตุใดผางจง จากตระกูลของพวกเจ้าจึงมิได้ออกมา”

คนตระกูลผางนิ่งงันไปชั่วขณะ

แต่ผู้อาวุโสท่านหนึ่งของตระกูลผางกลับเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “ย่อมต้องเป็นเพราะผางจงของพวกข้าแข็งแกร่งเกินไป จนถูกคนบางกลุ่มวางแผนร้าย หรือแม้กระทั่งล้อมโจมตี มิเช่นนั้น ด้วยพลังยุทธ์ของเขา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมิอาจออกมาได้”

ในชั่วอึดใจ คนตระกูลผางต่างพุ่งเป้ามาที่เล่ยถิงและนางกงฟู่ ท่าทางคล้ายจะไม่ยอมปล่อยให้ทั้งสองจากไป หากปราศจากคำอธิบายที่เพียงพอ

“มันเป็นคนฆ่า ผางชิง!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับนิ้วที่ชี้มาทางเล่ยถิง บรรยากาศโดยรอบพลันตึงเครียดถึงขีดสุด