จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 74 เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่งมหรือ

“หนานกงฟู่!” เล่ยถิงคำรามด้วยโทสะพลางพุ่งเข้าหนานกงฟู่่

แท้จริงแล้วผู้นี้คือหนานกงฟู่อัจฉริยะลึกลับจากตระกูลหนาน ผู้ซึ่งเคยตกลงแผนการนี้ไว้ก่อนแล้ว ชื่อเสียงแห่งอัจฉริยะแห่งตระกูลหนานมิได้เลื่องลือเกินจริง เล่ยถิงหวั่นเกรงบุรุษผู้นี้อยู่บ้าง ไม่คาดคิดว่าเขาจะปรากฏกายในสถานที่และเวลาเช่นนี้ บีบบังคับให้เล่ยถิงต้องเปิดเผยไพ่ตายอีกใบ นั่นคือ

วิชาสองย่างก้าวพริบตา!

เล่ยถิงร่ายรำวิชาตัวเบา ย่นระยะห่างระหว่างตนกับหนานกงฟู่ลงในพริบตา ทว่าวิชาตัวเบาของหนานกงฟู่หาได้ด้อยไปกว่าวิชาเก้าพยัคฆาคร่ำคำราม เล่ยถิงจึงต้องทุ่มเทอีกไม่น้อยกว่าจะเข้าถึงตัว

แต่สิ่งที่หนานกงฟู่คาดไม่ถึงคือ เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขัดขวางแผนการอันแยบยลของเขา บุคคลผู้มีฝีเท้ารวดเร็วและปรากฏกายได้ถูกที่ถูกเวลาเช่นนี้ จะเป็นผู้ใดไปได้นอกจากมู่หรงปิง

“คิดว่าข้าจะยอมเสียผลประโยชน์ง่ายๆเช่นนั้นรึ”

มู่หรงปิงจ้องมองบุรุษปริศนาผู้นี้ด้วยแววตาดูแคลน พลังยุทธ์เพียงขั้นปลายปราณขั้นแปด ถุงมือสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายเจิดจ้า บังเกิดรัศมีน่าเกรงขาม จนสีหน้าหนานกงฟู่แข็งค้าง

ขณะที่เล่ยถิงมาถึง เล่ยกวงก็เคลื่อนกายเข้าประชิดอย่างเชื่องช้าเช่นกัน

ใบหน้าของหนานกงฟู่ปรากฏรอยยิ้มแฝงความขมขื่น เอ่ยถามอย่างจนใจ “พวกเจ้าทั้งหลาย พวกเรามาเจรจากันสักหน่อยเป็นเช่นไร”

เล่ยถิงไม่ตอบโต้ เล่ยกวงยิ้มเย้ยหยัน ส่วนมู่หรงปิง นั้นตรงไปตรงมาที่สุด “เจ้าเป็นตัวอะไรกัน ถึงกล้ามาต่อรองกับพวกข้า”

“ตัวเช่นนี้ไง!”

ลมปราณของหนานกงฟู่แผ่พุ่งออกมา ปรากฏเป็นระดับขั้นปราณจักรพรรดิขั้นเก้า แถมดูจากความรุนแรงของลมปราณแล้ว น่าจะใกล้ถึงขั้นสูงสุด ยิ่งกว่ามู่หรงปิงและเล่ยกวงเสียอีก

เล่ยกวงอุทานด้วยความประหลาดใจ “เมื่อใดที่แคว้นโหย่วซานถึงมีอัจฉริยะเช่นนี้ปรากฏตัว!”

ส่วนมู่หรงปิงกลับมีสีหน้าเคร่งขรึม เพราะเขาพลันนึกถึงคำเรียกขานก่อนหน้าของเล่ยถิง

นามสกุลหนานบนโลกนี้มีอัจฉริยะที่ใช้นามสกุล “หนาน” ไม่มากนัก หากคนผู้นี้อยู่ในตระกูลหนานจริง ต่อให้มีสิบชีวิตเขาก็ไม่กล้าลงมือ เพราะหากเทียบตระกูลมู่หรงของเขากับตระกูลหนานแล้ว นับว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ต่างระดับกันโดยสิ้นเชิง

เล่ยถิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหนานกงฟู่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว

หากแต่ก่อนนั้น เขาดูราวกับบุตรหลานของเศรษฐีใหม่ ตอนนี้กลับมีสง่าราศีสมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ทว่ากลับไม่ขาดแคลนความองอาจน่าเกรงขามของบุตรหลานตระกูลใหญ่ ทำให้เล่ยถิงอดรู้สึกทึ่งในใจกับการเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็วของบุคลิกไม่ได้

หนานกงฟู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปกล่าวกับ เล่ยถิง ว่า “คุณชาย ข้อตกลงก่อนหน้าของเรายังคงมีผล นายท่านเห็นว่าอย่างไร”

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่งมหรือ”

เล่ยถิงส่งยิ้มเย็นเยียบกลับไปพร้อมกับเอ่ยเย้ยหยัน “เจ้าฉวยโอกาสตอนพวกข้าต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ใหญ่ที่สุดไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย คิดว่าข้าจะวางใจร่วมมือกับผู้ร่วมทางเช่นเจ้าได้เชียวหรือ”

หนานกงฟู่หัวเราะอย่างขมขื่น “แต่เจ้าเป็นฝ่ายทรยศข้าก่อน ร่วมมือกับคนอื่นก่อนมิใช่หรือ”

เล่ยถิงตอบกลับ “ในสายตาของข้า ซากศพของอสรพิษมีปีกนั้นเทียบไม่ได้แม้แต่น้อยกับคัมภีร์วิชายุทธขั้นสวรรค์ฉบับสมบูรณ์”

ความหมายโดยนัยคือ แม้ว่าเล่ยถิงจะจัดการกับอสรพิษมีปีกด้วยตนเอง ในท้ายที่สุดก็นำมาแลกเปลี่ยนกับวิชาคัมภีร์ปราณฟ้าดินอยู่ดี

รอยยิ้มของหนานกงฟู่ยิ่งดูขมขื่น

คำพูดของเล่ยถิงแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามีความเข้าใจผิดกันอย่างร้ายแรง ที่ร้ายแรงที่สุดคือตอนนี้พวกเขากำลังจะหันคมดาบเข้าหากัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุด จากการสัมผัสกันก่อนหน้านี้ เขาตระหนักดีว่าเล่ยถิงนั้นน่ากลัวเพียงใด และรู้ว่าเล่ยถิงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน การเผชิญหน้ากับยอดฝีมือลึกลับเช่นนี้ อย่าว่าแต่ประมาทเลย แค่เอาชีวิตรอดได้ก็นับว่าดีมากแล้ว

เล่ยกวงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกเจ้าคุยกันเสร็จสิ้นแล้วรึ”

มู่หรงปิงกลับพูดขึ้นว่า “เจ้าประหลาด วางของลงแล้วไปได้”

ได้ยินดังนั้นเล่ยกวงจึงมองไปที่มู่หรงปิงอย่างเคลือบแคลงสงสัย ในใจนึกสงสัยว่าเมื่อใดกันที่มู่หรงปิงจอมโอหังถึงยอมพูดจาดีๆเช่นนี้

หนานกงฟู่พลันหัวเราะขึ้นมา รอยยิ้มนี้ทำให้เล่ยถิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เกิดขึ้นจนได้ ได้ยินเพียงหนานกงฟู่ถามว่า “อัจฉริยะแห่งตระกูลหมู่หรง หากข้าทิ้งของไว้ เจ้ารับประกันได้หรือไม่ว่าพวกเขาสองคนจะไม่ลงมือกับข้า?”

มู่หรงปิงพยักหน้า

หนานกงฟู่ถามขึ้นทันทีว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าจะเสนอข้อต่อรอง ขอให้เจ้าร่วมมือกับข้า ไม่ทราบว่าเจ้าเต็มใจหรือไม่?”

มู่หรงปิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าต่อ

จากนั้นริมฝีปากของหนานกงฟู่ขยับเล็กน้อย แต่เล่ยถิงและเล่ยกวงกลับไม่ได้ยินเสียง เห็นได้ชัดว่าใช้เทคนิคเล็กๆ ของ “ส่งเสียงลับ”

“เมื่อเป็นเช่นนั้น…”

มู่หรงปิงไม่รู้ว่าได้ยินอะไร ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาดกลับมีแสงสีผุดขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จากนั้นพึมพำเบาๆ ประโยคหนึ่ง แล้วลงมือโจมตีเล่ยถิงและเล่ยกวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เป้าหมายของมู่หรงปิงคือเล่ยถิง ส่วนเป้าหมายของหนานกงฟู่คือเล่ยกวง

เล่ยถิงเห็นสายตาของหนานกงฟู่เปลี่ยนไปทันทีก็รู้ว่าไม่ชอบมาพากล และเมื่อมู่หรงปิงเพิ่งจะขยับตัว เล่ยถิงก็ตอบโต้ด้วยท่าทีที่เด็ดขาดยิ่งกว่า

วิชาก้าวเมฆหมอกของมู่หรงปิงนั้นรวดเร็วมาก เร็วจนอาจเรียกได้ว่า “ปีศาจ” ร่างกายกลายเป็นเงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าชนเล่ยถิง แต่เล่ยถิงที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็ลงมือก่อน ใช้หมัดภูเขาถล่มอันเรียบง่ายไม่ผิดพลาดซัดเข้าใส่อย่างดุเดือด

ผึบ!

เสียงประหลาดดังขึ้น มู่หรงปิงทั้งร่างสั่นสะเทือน ร่างกายสูญเสียความรวดเร็วราวกับภูตผีที่เคยมี มือทั้งสองข้างสั่นเทา ถอยกลับไปยังจุดเดิมอย่างรวดเร็ว

แม้มู่หรงปิงที่พ่ายแพ้จะไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่าจิตสังหารที่ปกปิดไว้ไม่อยู่กลับปะทุขึ้นพร้อมกับความพ่ายแพ้ เพราะเขารู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง ถูกคนที่มีพลังวัตรขั้นปฐพีขั้นที่เจ็ดอย่างเจ้าเด็กนี่บังคับกลับได้ นับเป็นความอัปยศอดสูยิ่งนักในชีวิตของเขา

ชั่วพริบตา บริเวณรอบร้อยเมตรเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของมู่หรงปิง ความเย่อหยิ่งจองหองของมู่หรงปิงถูกแสดงออกมาถึงขีดสุด

วิชาสองย่างก้าวพริบตาบวกหมัดปืนใหญ่ทลายภูผา

เล่ยถิงกลับไม่พูดมาก ดวงตาจ้องเขม็งไปที่มู่หรงปิง อย่างไม่ละสายตา ปรากฏรังสีเทาอมน้ำตุ่นน่าสะอิดสะเอียนขึ้นที่มือทั้งสองข้าง โบกพุ่งเข้าใส่มู่หรงปิงอย่างไม่ปรานี พื้นดินที่ถูกทำลายมับแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เกิดการพังทลายเป็นบริเวณกว้าง เมื่อเล่ยถิงย่างเท้าลงไป บนพื้นดินมีแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเป็นระลอก

นี่หรือพลังที่คนที่มีวัตรขั้นปฐพีขั้นที่เจ็ดจะแสดงออกมาได้

“เจ้ามิใช่วรยุทธขั้นปฐพีขั้นที่เจ็ด!”

มู่หรงปิงที่มีไหวพริบเป็นเลิศ รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเป็นคนแรก สติปัญญาไม่คลุ้มคลั่ง ไม่หวั่นไหว ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับลูกธนู ทว่าเขาไม่ได้โจมตี แต่เป็นฝ่ายถอยร่น

ในเวลานี้ มู่หรงปิงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหนานกงฟู่จึงเลือกเหล่ยกวงที่มีระดับพลังสูงกว่า นี่แสดงว่าเขารู้ดีอยู่แล้วว่าเล่ยถิงไม่ใช่บุคคลธรรมดา เมื่อนึกถึงเรื่องราวของไป๋ฟาน มู่หรงปิงก็รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดที่ประเมินศัตรูต่ำเกินไป โชคดีที่มู่หรงปิงไม่ใช่คนโงดเง่า เมื่อเสียเปรียบไปก่อน เขาจึงไม่ฝืนทำอะไรโง่ ๆ แต่เลือกถอยทัพกลับไปตั้งหลัก ปรับเปลี่ยนสถานการณ์ที่เสียเปรียบให้ดีขึ้น

เมื่อคู่ต่อสู้มิใช่บุรุษผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปราณฟ้าขั้นที่เจ็ด พวกข้าก็มิอาจประมาทได้

“วิชาสองย่างก้าวพริบตา!”

มู่หรงปิงปล่อยวิชาฝีมือฟ้าประทานขั้นสูงสุด ออกมาอย่างรวดเร็ว วิชานี้ล้วนเป็นที่เลื่องลือและเป็นที่ภาคภูมิใจของเขายิ่งนัก

ที่เขาสวมถุงมือเงินคู่นี้ก็เพื่อใช้สำหรับวิชาฝีมือฟ้าประทานขั้นสูงสุดนี้โดยเฉพาะ วิชาพญามารไร้ร่องรอยนี้ นับว่าเป็นวิชาที่ร้ายกาจยิ่งนัก ต้องอาศัยเลือดเนื้อของผู้ใช้วิชาเป็นเครื่องสังเวย ในขณะที่ใช้วิชานี้ บ่อยครั้งที่นิ้วมือ หรือแม้กระทั่งแขนทั้งสองข้างของผู้ใช้วิชาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส หากมิได้ป้องกันอย่างดี ย่อมทรมานผู้ใช้วิชาอย่างแสนสาหัส

สายลมแห่งความมืดมิดพัดผ่านราวกับจะเปลี่ยนสีสันของฟ้าดิน

เล่ยถิงคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตนจะต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ แต่เขากลับมิหวาดหวั่น แม้แต่น้อย กลับรุกคืบเข้าหามู่หรงปิง อย่างรวดเร็ว เพื่อรับวิชา พญามารไร้ร่องรอย ของมู่หรงปิง ที่พร้อมจะพรากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ