จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 65 จงไปสู่ความสงบเถิด

ตูม!

ในความรีบร้อน เล่ยถิงถูกระเบิดปลิวออกไป

ด้วยพลังของเล่ยถิง ต่อให้รีบร้อนแค่ไหนก็ไม่น่าจะแสดงออกมาได้อ่อนแอขนาดนี้ ท้ายที่สุดเขาก็รับมือกับยอดฝีมือขั้นหลังวันที่แปดมาแล้ว นักรบขั้นหลังวันที่เจ็ดยากที่จะคุกคามชีวิตของเล่ยถิงได้ผลเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะเข็มที่ยิงมาราวกับสายฝน

เล่ยถิงรู้ดีว่าเข็มพวกนี้ชุบยาพิษไว้ หากถูกแม้แต่นิดเดียว สถานการณ์ของเขาก็จะน่าเป็นห่วง เพื่อความปลอดภัย เล่ยถิงจึงอาศัยแรงหนีไป

ฟิ้ว!

บุคคลลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ลงมือแล้ว

ลูกธนูเดียว ไม่รู้ว่าเป็นลูกธนูหรือลูกศร พุ่งทะลุอากาศมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

กึก!

เสียงทะลุอากาศเพิ่งดังขึ้น เล่ยถิงที่มีสติเกินคนทั่วไปสัญชาตญาณยกกระบี่ร้อยพิศุทธ์ขึ้นปัด ตัวกระบี่ที่แข็งแกร่งรับลูกธนูเย็นชาที่ชุบยาพิษนี้ไว้ได้ แต่เล่ยถิงคาดไม่ถึงว่า ลูกธนูเย็นชาลูกนี้จะมีพลังมากเกินกว่าที่เขาคิดไว้ ราวกับช้างยักษ์วิ่งชนเข้าใส่อย่างน่ากลัว เล่ยถิงที่ยืนอยู่อย่างมั่นคงถึงกับทนพลังที่น่ากลัวไม่ไหวและถอยไปครึ่งก้าว ดูเล็กน้อยอลหม่าน

ก็เพียงครึ่งก้าวนี้เอง ที่ให้โอกาสแก่ชายร่างผอมและบุคคลลึกลับ

ก้าวเท้าประหลาดของชายร่างผอมปรากฏแล้ว

เสียง “ตูม” ดังขึ้นทันใด มีดสั้นคมกริบแทงตรงไปที่อกของเล่ยถิง เล่ยถิงยังมองเห็นยาพิษสีฟ้าครามบนมีดสั้นได้อีก

ฝ่ามือเมฆาไฟ!

เล่ยถิงฟาดฝ่ามือออกไป โดนข้อมือของชายร่างผอมอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกหักดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ชายร่างผอมถอยออกไปอย่างอลหม่านในทันที แต่เสื้อผ้าของเขาก็ยังถูกไฟลุกไหม้

เล่ยถิงไม่ได้มอง กลับตัวและชกหมัดเดียว

หมัดภูเขาถล่ม!

ในการจัดการกับบุคคลลึกลับนั้น หมัดภูเขาถล่ม ได้สูญเสียความสำคัญในเชิงกลยุทธ์ไปแล้ว มีเพียงหมัดภูเขาถล่มที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นที่จะมีผลในการตัดสิน

ตูม!

บุคคลลึกลับพ่นเลือดและถูกเหวี่ยงออกไป

เสียงระเบิดกะทันหันดังก้องไปทั่วหุบเขา ทำให้สัตว์ป่าและสัตว์วิเศษในหุบเขาตวนฮุนตื่นตกใจบินหนีไปหมด และทำให้ผู้ชายผอมที่ถอยร่นหน้าซีดเผือด

ส่วนบุคคลลึกลับที่โจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นมีความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง

หน้าไม้ในมือของเขาเป็นอาวุธระดับวิเศษ ลูกธนูเย็นเยียบเมื่อครู่นี้สามารถสังหารผู้เชี่ยวชาญระดับเดียวกันได้ในพริบตา แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดหลังวันที่ไม่ระวังตัวก็อาจตกเป็นเหยื่อการลอบสังหารได้ แต่เขาไม่คิดเลยว่าการโจมตีที่เดิมทีมั่นใจเก้าในสิบจะล้มเหลว และการโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวร่วมกันในเวลาต่อมาไม่เพียงแต่ไม่ประสบความสำเร็จ แต่ยังทำให้ตัวเองต้องเข้าไปพัวพันด้วย ความแตกต่างที่สิ้นเชิงเช่นนี้ทำให้เขานึกถึงคนๆ หนึ่ง นึกถึงภาพเดิมที่ทำให้เขาสิ้นหวังและหวาดกลัว

จิตใจที่บอบช้ำ การโจมตีจึงจัดการไม่ได้

แต่พวกเขาไม่ได้จัดการ เล่ยถิงกลับไม่พลาดโอกาสเช่นนี้ ร่างกายกลายเป็นวัตถุคล้ายแสงไหล รัศมีสีเขียวพุ่งออกมา ยิงตรงไปที่ตัวบุคคลลึกลับ

“ไม่นะ!”

บุคคลลึกลับระเบิดออกมา ในความสิ้นหวังระเบิดออกมาเป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดและใหญ่ที่สุดของเขา

ลมหมัดที่คล้ายกับ หมัดภูเขาถล่ม พุ่งทะลุอากาศลงมา ไม่มีความคดเคี้ยวใดๆ แต่มีพลังอันเกรียงไกรเทียบเท่ากับหมัดภูเขาถล่ม นับว่าเป็นการโจมตีสูงสุดของผู้เชี่ยวชาญระดับแปดหลังวัน หมัดที่เกรียงไกรเช่นนี้ พลังอำนาจไม่ด้อยไปกว่าหมัดภูเขาถล่มของเลยทิ่งเมื่อครู่นี้

เล่ยถิงจะใช้อะไรโต้กลับล่ะ?

เขาไม่มี เขากลับถอยออกไป และถอยออกไปสิบกว่าเมตร เหมือนสปริงที่ถูกบีบจนเกือบผิดรูปทันทีที่ปล่อย ทั้งคนกระเด็นออกไป

คนลึกลับต้องการไล่ตาม แต่สุดท้ายก็ไล่ไม่ทัน เล่ยถิงไม่สามารถโจมตีได้เลย

การโจมตีที่รุนแรงที่สุดพลาดเป้า ส่งผลกระทบต่อคนลึกลับอย่างจริงจัง คนลึกลับผู้น่าสงสารหันหลังวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว ไม่เหลือท่าทางของผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย

น่าเสียดายที่เขาพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไป

ก้าวมังกรพเนจรของเล่ยถิงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หมัดเดียวตรงไปตรงมาที่ตามมาทีหลังกลับมาถึงก่อน ฟาดเข้าอย่างแม่นยำที่หลังของคนลึกลับที่ไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขากระเด็นออกไปพ่นเลือด วิชาตัวเบาและฝีเท้าทั้งหมดก็ยุ่งเหยิงตามไปด้วย

“จงไปสู่ความสงบเถิด”

กระบี่ร้อยพิศุทธ์ ของเล่ยถิงพุ่งออกไป แทงทะลุร่างของคนลึกลับโดยตรง

เล่ยถิงไม่ได้มองผล หันตัวบินไปหาอีกสองคน นี่ไม่ใช่กระบวนท่า แต่มีพลังภายในที่เอ่อล้นอยู่ในการขว้างมีด ในขณะที่ถูกคนลึกลับ มันก็ทำให้อวัยวะภายในของคนลึกลับแตกละเอียดในชั่วพริบตา ถึงแม้เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจช่วยได้

ชายร่างผอมมองทุกอย่างตาค้าง

เดิมทีต้องการจะช่วยเหลือคนลึกลับ ร่วมมือกันอีกครั้งเพื่อกำจัดเล่ยถิง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงคิดจะหนี แต่ก็ไม่ทัน เมื่อเขากำลังจะหมุนตัวเสร็จ เล่ยถิงก็บินมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ปิดกั้นเส้นทางเดินทั้งหมดของเขา

สายไป ทุกอย่างสายไปหมดแล้ว

ชายผอมเป็นคนฉลาด ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงขออภัยว่า “พี่ชาย! ไม่สิ ท่านปู่ ได้โปรดเมตตาปล่อยข้าไปเถิด ข้าแค่ถูกพวกมันหลอกลวง ตาบอดไปชั่วครู่จึงได้ทำผิดพลาด”

แต่น่าเสียดายที่เล่ยถิงกลับเดินตรงมาหาเขา

ชายร่างผอมผู้ตกใจจนแทบขาดใจรีบตบหน้าตัวเองดังปั๊บๆ พลางขออภัยว่า “ท่านปู่ ข้าต่ำต้อย ข้าโง่เขลา ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า ขอเพียงท่านยอมปล่อยข้าไป ต่อไปนี้ข้าจะเป็นสุนัขของท่าน แม้แต่วิชายุทธ์ขั้นสูงของข้า ข้าก็ยินดีมอบให้ท่านทั้งหมด”

“ไม่ต้องหรอก”

เล่ยถิงฟันดาบเดียว ตัดหัวชายผอมขาดกระเด็น

ราวกับเพิ่งสับผักเสร็จ เล่ยถิงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ปาดเลือดออกไปพลางตอบว่า “ขออภัย ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาสอน!”

ใช่แล้ว ด้วยมี ระบบอัปเกรดไม่จำกัด อยู่วิชาลับที่เล่ยถิงเคยเห็นหรือสัมผัสล้วนสามารถลอกเลียนแบบและเรียนรู้ได้ ไม่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นถ่ายทอดเลย

“หนีไปได้ไวจริงๆ!”

เล่ยถิงมองชายร่างกำยำที่ออกมือเพียงครั้งเดียวแล้วหายตัวไปอย่างไร้ความรู้สึก ปรากฏว่าชายผู้นี้หนีออกไปไกลอย่างน้อยพันเมตรแล้ว เล่ยถิงถึงกับขี้เกียจไล่ฆ่า

ชายผู้นี้ดูภายนอกอาจจะดูกำยำ แต่การที่เขาสามารถเป็นหัวหน้าของผู้อื่นได้ ย่อมไม่ใช่ตัวละครธรรมดา

เมื่อครู่เขาผายมือเพียงครั้งเดียว หวังจะสังหารเล่ยถิงในพริบตา ไม่คิดว่าการฆ่าเช่นนี้จะถูกเล่ยถิงใช้แรงเบาๆ แก้ไขได้อย่างง่ายดาย ความมั่นใจพังทลายลงในชั่วพริบตา แม้ว่าเดิมทีเขายังมีโอกาสลุกขึ้นสู้ต่อ แต่หลังจากนั้นคนลึกลับโจมตีไม่สำเร็จกลับถูกกัดกินเนื้อ ทำให้เขารู้ว่าฝ่ายตนเตะโดนแผ่นเหล็กใหญ่เข้าให้แล้ว จึงไม่พูดอะไรอีกแล้วตัดสินใจหนีทันที

แต่ชายร่างกำยำคงคิดว่าวันนี้ดวงไม่ดี เขาเพิ่งหนีออกจากหุบเขาตัดวิญญาณ ก็เจอนักฆ่าหนึ่งคน

อ๊าาาาาาก..

เล่ยถิงได้ยินเสียงร้องโหยหวนของชายร่างกำยำจากที่ไกลๆ ขมวดคิ้วขึ้นมา

ไม่ลังเล เงยหน้ามองตรงไปยังทิศทางที่ชายร่างกำยำหนีไป เพราะหลังจากเสียงร้องโหยหวนนั้น พลังที่เหมือนภูเขาไฟที่หลับใหลกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา เป้าหมายชัดเจนยิ่งนัก

“เล่ยจวิน!”

เล่ยถิงจ้องมอง ที่แท้ก็คือเล่ยจวินพี่ชายเถื่อนของเขานี่เอง เพียงแต่บ่าของเล่ยจวินแบกศพของชายร่างกำยำ เสื้อผ้าเปื้อนเลือดจนแดงฉาน ดูโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก

“คุณลุ่ย”

เล่ยจวินเห็นว่าผู้ที่มาต้อนรับเขากลับเป็นคุณลุ่ยที่ถูกตระกูลเล่ยจับตามองเป็นพิเศษ อดลังเลใจไม่ได้ แต่ในอีกชั่วขณะถัดมา สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง เพราะเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นคุ้นเคยบนตัวเล่ยถิง

นึกถึงคำพูดของเล่ยหมิง เล่ยถิงก็ไม่ปิดบัง ใช้เสียงเดิมของตนเองถามว่า “พี่ชาย ตระกูลเหล่ย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ท่านน้องชาย!”

เมื่อเล่ยจวินได้ยินเสียง ในทันใดนั้นก็รู้สึกตื้นตันใจ จากนั้นก็แสดงสีหน้าซาบซึ้งใจออกมา โยนร่างกายอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มไปอีกด้านหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “เป็นเจ้าจริง ๆ พวกข้าก่อนหน้านี้กำลังสงสัยในตัวตนของเจ้าอยู่พอดี ที่ท่านพ่อและท่านเฒ่าใหญ่คาดเดาไว้ไม่ผิดจริง ๆ ”

“เล่ยหนานเทียน! ท่านเฒ่าใหญ่!”

เล่ยถิงไม่คิดว่าสองคนนี้จะมีความสามารถเช่นนี้ได้ แม้จะอยู่ในบ้าน แต่กลับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงและความจริงที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้

เล่ยจวินไม่ได้คิดมากนัก รีบกล่าวในทันทีว่า “เล่ยถิง ตอนนี้เจ้ามีขั้นการฝึกฝนถึงระดับใด ข้าใช้วิชาลับที่ท่านพ่อถ่ายทอดให้ กลับเห็นว่าเจ้ามีพลังเพียงเจ็ดชั้นเท่านั้น ด้วยพลังเช่นนี้ จะเอาชนะเล่ยกวงพวกนั้นได้อย่างไรกัน”