จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 61 ตระกูลเล่ย

“หมัดพิฆาตใจของตระกูลเล่ย และตัดผ่านสายรุ้งเจ้าเป็นคนของตระกูลเล่ย!”

คำพูดของหวังติ่ง เล่ยถิงหัวเราะโดยไม่พูดอะไร

อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงไม่ได้เสียเวลา แม้แต่มารยาทขั้นพื้นฐานของสุภาพบุรุษก็ไม่มี เผชิญหน้าพี่น้องตระกูลหวัง โดยไม่มีการหลีกเลี่ยงใดๆ ทำการค้นศพของลูกศิษย์ตระกูลหวัง ท่าทางช่างชำนาญเสียเหลือเกิน

หวังจิ่งจิ่งไม่ได้คิดมาก คารวะเล่ยถิงด้วยความเคารพ กล่าวขอบคุณว่า “ท่านพี่ผู้ประหลาด วันนี้หากไม่ได้ท่าน เกรงว่าข้าคงต้องตายด้วยกันกับพวกมันแล้ว”

ส่วนหวังติ่งกล่าวขอบคุณอย่างมีน้ำใจว่า “ท่านสหาย วันนี้ท่านช่วยชีวิตพวกข้า ต่อไปตระกูลหวังของพวกข้าจะต้องตอบแทนท่านอย่างงาม!”

“แค่ช่วยเล็กน้อยเท่านั้น”

เล่ยถิงโบกมือเบาๆ กล่าวว่า “ได้แล้ว ที่นี่อันตรายมาก ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะเล่นได้ด้วยกำลังเพียงเท่านี้ รีบกลับไปเถอะ”

สำหรับเล่ยถิง หนี้บุญคุณที่ติดค้างผู้อื่นไว้ก่อนหน้านี้ วันนี้ถือว่าใช้คืนจนหมดแล้ว ในใจไม่มีความรู้สึกผิดอีกต่อไป และไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือคนตระกูลหวังอีก ทั้งตัวรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“เฮ้ย! ข้ายังไม่รู้จักชื่อของท่านเลย!”

หวังจิ่งจิ่งตะโกนไกลๆ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้รับการตอบรับจากเล่ยถิง เมื่อเล่ยถิงหายไปในป่า ใบหน้าอันงดงามนั้นก็ฉายแววผิดหวังเล็กน้อย

แต่หวังติ่งกลับกล่าวว่า “จิ่งจิ่ง ไม่ต้องถามแล้ว ข้ารู้แล้วว่าเขาเป็นใคร”

หวังจิ่งจิ่งตื่นเต้น รีบดึงแขนพี่ชายถามว่า “เขาเป็นใคร? รูปลักษณ์ของเขาดูแก่ขนาดนั้น แต่กลับเข้าไปในเทือกเขาเฉินเจี้ยวได้ ต้องแปลงกายแน่ๆ”

หวังติ่งพยักหน้าตอบว่า “หากข้าเดาไม่ผิด เขาก็คือท่านลู่ผู้ใช้เพียงหนึ่งกระบวนท่าก็เอาชนะเหยียนซงได้ ยอดฝีมือลึกลับที่สมาคมการค้าเป่ยช่างเชิญมา”

หวังจิ๋งจิ๋งเข้าใจในทันใดว่า “ที่แท้เขาก็คือท่านลุ้ยที่พวกเจ้าประเมินว่าเป็นผู้ฝึกฝนถึงขั้นแปดหลังจากเกิดนั่นเอง”

แต่ละตระกูลต่างมีข้อมูลลับในมือและมณฑลหนานซาน ให้ความสนใจเป็นพิเศษต่อท่านลุ้ยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ในฐานะบุคคลสำคัญของตระกูลหวัง ย่อมรู้ถึงการมีอยู่ของเล่ยถิง

หวังติ่งพยักหน้า แต่กลับพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง “ข้อมูลเกี่ยวกับท่านลุ้ยมีน้อยมาก จนถึงตอนนี้เขาลงมือเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับสามารถใช้หมัดพิฆาตใจและตัดผ่านสายรุ้งได้อย่างอิสระตามใจปรารถนา ยิ่งไปกว่านั้น ยังลึกลับและประหลาดยิ่งกว่าคนของตระกูลเล่ยเสียอีก นี่ช่างเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ”

“หมัดพิฆาตใจ …”

หวังจิ๋งจิ๋งดูเหมือนจะมีความประทับใจลึกซึ้งต่อหมัดพิฆาตใจพึมพำว่า “ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า หมัดพิฆาตใจของตระกูลเล่ย นั้นถอดแบบมาจากวิชาเซียนขั้นสูงสุดของพวกเขา หากไม่ใช่เพราะไม่ค่อยได้ผลกับศัตรูที่มีระดับสูงกว่าตนเองหนึ่งขั้น มิเช่นนั้นคงถูกจัดให้เป็นวิชายุทธ์ระดับสูงหลังจากเกิดไปนานแล้ว”

หวังติ่งถอนหายใจด้วยความอาลัยอาวรณ์ “ท่านลุ้ยเมื่อครู่ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย แต่หมัดง่ายๆ หมัดเดียวก็ทำลายอวัยวะภายในทั้งหมดของผู้ฝึกฝนถึงขั้นเจ็ดหลังจากเกิด หากพลังของท่านลุ้ยลึกซึ้งกว่านี้อีกนิด กระดูกอกของอีกฝ่ายคงแตกละเอียดไปแล้ว”

สีหน้าของหวังจิ๋งจิ๋งเปลี่ยนแปรไปอย่างรุนแรง

ผู้ฝึกฝนระดับสูงของตระกูลผังตรงหน้านี้ตายอย่างอนาถอยู่แล้ว ไม่คิดว่ายังนับว่าเบาอีก หากเล่ยถิงโกรธเคืองขึ้นมา ผลที่ตามมาจะรุนแรงเพียงใดกัน หวังจิ๋งจิ๋งเพียงแค่คิดถึงตรงนี้ก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

หวังติ่งลูบไหล่เล็กๆ ของหวังจิ๋งจิ๋งเบาๆ ปลอบโยนว่า “เจ้าวางใจได้ ท่านลุ้ยสามารถฝึกฝนวิชาเซียนของตระกูลเล่ยได้ถึงขั้นนี้ เบื้องหลังของเขาย่อมไม่ธรรมดา ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนของตระกูลเล่ย แต่ก็ต้องมีความเกี่ยวพันอย่างใหญ่หลวงกับตระกูลเล่ยอย่างแน่นอน ด้วยความแค้นระหว่างตระกูลเล่ยกับตระกูลมู่หรง ตระกูลหวัง พวกเราต่อจากนี้เพียงแค่นั่งดูก็เพียงพอแล้ว”

หวังจิ๋งจิ๋งเองก็ไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร จึงถามอย่างอ่อนแอว่า “ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าท่านลุ้ยผู้นี้คล้ายกับใครสักคนนะ”

“อา…”

แต่หวังติ่งกลับไม่ตอบ ใช้เสียงถอนหายใจเป็นการจบบทสนทนา

หัวข้อสนทนาจึงจบลงเพียงเท่านี้

ปุ๊ด!

ร่างหนึ่งเงยหน้าขึ้นฟ้าพ่นเลือดสดออกมาอย่างรุนแรง ก่อนจะล้มลงด้วยความสงสัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เลือดที่ตกลงพื้นรวดเร็วซึมลงไปในผืนดิน กลายเป็นอาหารของหญ้าเขียว ข้างๆ มีดาบหักปักอยู่ และศพที่นอนกองกันระเนระนาด ล้วนบ่งบอกถึงความโหดร้ายและทารุณของที่นี่

เล่ยถิงเดินไปหยุดอยู่ข้างศพอย่างเฉียบขาด ค้นตัวเขาอย่างละเอียด จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ยื่นมือไปคว้าดาบหักที่ปักอยู่ที่ลำต้น แล้วเก็บมันไปอย่างไม่อายใคร

ดาบเล่มนี้เป็นอาวุธระดับเดียวกับกระบี่ร้อยพิศุทธ์ วัสดุก็ถือว่าหายาก เมื่อเทียบกับสมุนไพรวิเศษธรรมดาที่เล่ยถิงเก็บมาได้ ก็ถือว่ามีประโยชน์กว่ามาก ไม่ควรพลาด และตอนนี้เล่ยถิงได้เปิดพื้นที่สำหรับตีอาวุธแล้ว เพียงแค่เขายอมจ่าย 20 แต้มโชคชะตา เพื่อซ่อมแซมก็จะได้ดาบวิเศษขั้นสูงหลังเกิดมูลค่าอย่างน้อย 60 แต้มโชคชะตา เหตุใดเขาถึงจะไม่ทำ

“ยาธรรมดาอย่างมากก็แค่ยาบำรุงพลังชี่ ช่างน่าผิดหวังจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องมียาผงเร่งพลังมาชดเชยบ้างสิ”

เล่ยถิงค้นตัวเสร็จ ตรวจดูของที่ได้มาทั้งหมดแล้วรู้สึกผิดหวังมาก พึมพำอย่างไม่พอใจ “จริงๆ นะ ตระกูลผางผู้ยิ่งใหญ่ ให้ของรักษาชีวิตกับลูกหลานแค่นี้เอง ตระหนี่ถี่เหนียวเกินไปแล้ว”

ในศพทั้งหกร่างตรงหน้า สี่ร่างเป็นของตระกูลผาง อีกสองร่างที่ซุ่มโจมตีตระกูลอื่น เกมที่เล่ยถิงเล่นนั้นง่ายมาก นั่นคือตั๊กแตนจับแมลงวัน นกกระจอกอยู่ข้างหลัง เล่ยถิงโจมตีอย่างกะทันหันในตอนที่ตระกูลผางเสียพลังไปไม่น้อยกว่าจะล้อมได้สำเร็จ จิตใจกำลังผ่อนคลาย สังหารเหล่าฝีมือขั้นหลังเกิดขั้นหกของตระกูลผางทั้งสี่คนในพริบตา

การกระทำแบบกินเนื้อเถือหนังเช่นนี้ เป็นครั้งที่สี่ในสองวันมานี้แล้ว เล่ยถิงสังหารสมาชิกตระกูลผางไปทั้งหมด 22 คน ทำให้ทีมของตระกูลผางลดลงครึ่งหนึ่งโดยตรง การสังหารเช่นนี้เกินกว่าความแค้นทั่วไป เรียกได้ว่าเป็นการกระทำของเพชฌฆาตเลยทีเดียว แต่เล่ยถิงไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

“เอ๊ะ นี่มันหญ้าน้ำเงินนี่!”

เล่ยถิงเห็นต้นสมุนไพรวิเศษที่ถูกปกป้องอย่างดี ตาเปล่งประกายทันที

หญ้าน้ำเงิน สมุนไพรวิเศษขั้นสอง เป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงยาพันลมปราณ ตามราคาตลาดสามารถแลกเป็นยาร้อยลมปราณได้อย่างง่ายดาย

เล่ยถิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน “ไม่คิดเลยว่าพวกยากจนพวกนี้จะซ่อนของดีขนาดนี้ไว้ คาดว่าพวกมันคงเพราะต้นสมุนไพรนี้ถึงได้ต่อสู้กันจนตายกันไปข้างหนึ่ง ก็นะฝีมือขั้นเจ็ดสองคนจากเมืองหยวนซานไม่ใช่เรื่องง่าย”

ศพอีกสองร่างที่ไม่ใช่ของตระกูลผางล้วนเป็นฝีมือเอกหนุ่มที่มีชื่อเสียงในเมืองหยวนซาน แต่ไม่คิดว่าจะมาตายอนาถที่นี่

ตุบ…

เสียงฝีเท้าดังกระหึ่มอย่างรวดเร็ว เสียงนี้คล้ายกับเสียงของคนที่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็วในอากาศ เมื่อ เล่ยถิงหันไปมอง สิ่งที่เข้าสายตาคือยอดฝีมือที่บินไปมาในป่า กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง

เล่ยถิงไม่ทันจะหนีแล้ว จึงยืนรออยู่กับที่

ลงพื้น

ผู้มาเยือนเป็นหนุ่มน้อยที่มีใบหน้าสะอาดสะอ้าน จากนั้นกลุ่มคนประมาณหกคนก็ตามมาติดๆ พวกเขามีอายุมากบ้างน้อยบ้าง วรยุทธ์ไม่ธรรมดา แต่หนุ่มน้อยที่มีระดับขั้นเจ็ดยอดฝีมืแข็งแกร่งที่สุด เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้นำของพวกเขา

“หญ้าน้ำเงิน!”

กลุ่มคนที่บุกเข้ามากะทันหันมองหญ้าน้ำเงินในมือของ เล่ยถิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

หนุ่มน้อยมองคนอื่นๆ แล้วบรรลุข้อตกลงร่วมกันในพริบตา โดยหนุ่มน้อยกล่าวว่า “ท่านหลี่จากสมาคมเป่ยชางเหนือ พวกข้าเป็นสมาชิกของสหภาพหลั่วเฟิง หากท่านหลี่รู้จักรู้แจ้งเห็นจริง ท่านหลี่ส่งมอบหญ้าน้ำเงินในมือให้ พวกข้าสามารถรักษาความลับของท่านหลี่ได้”

“ไอ้โง่!”

เล่ยถิงตอบกลับเย็นชา

สหภาพหลั่วเฟิง เป็นกลุ่มพันธมิตรในเขตหยวนซาน จะพูดยังไงดีล่ะ ก็แค่กลุ่มแก๊งเล็กๆ ที่รวมตัวกันเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด สหภาพนี้มีมากกว่า 20 แก๊ง ประกอบด้วยตระกูลเล็กๆ กว่าร้อยตระกูล ในนามเป็นกำลังอันดับหนึ่งของเขตหยวนซาน แต่จริงๆ แล้วก็แค่พอๆ กับตระกูลหวังในมณฑลหนานซาน

พื้นที่ของเทือกเขาเฉินเจี้ยว กว้างใหญ่ไพศาล เพียงแค่ทางเหนือของเทือกเขาเฉินเจี้ยวก็ครอบคลุมถึงมณฑลหนานซาน หลิงกวน และเขตหยวนซาน หากนับรวมที่อื่นๆ ด้วยก็ไม่ใช่แค่สามเขตเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของดินแดนลับเฉินเจียว มณฑลหนานซาน หลิงกวน และเขตหยวนซานทั้งสามได้ร่วมมือกันกีดกันการแอบมองของเขตอื่นๆ ดังนั้นดินแดนลับเฉินเจี้ยวจึงกลายเป็นงานเลี้ยงของคนส่วนน้อย

และเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ แก๊งเล็กๆ และตระกูลเล็กๆ นับไม่ถ้วนต่างก็ทุบหัวตัวเอง น่าเสียดายที่ทุกปีองค์กรตระกูลเหล่านี้ที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงสามารถเป็นได้แค่ตัวประกอบของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลผาง ตระกูลมู่หรง ตระกูลเล่ย แม้แต่สหภาพหลั่วเฟิงที่มีชื่อเสียงเป็นกำลังอันดับหนึ่งของเขตหยวนซานก็ไม่มีข้อยกเว้น

เล่ยถิงไม่กลัวแม้แต่ตระกูลผางที่หยิ่งผยองที่สุด จะไปเกรงกลัวสหภาพหลั่วเฟิงที่มีชื่อแต่ไร้ผลได้อย่างไร

“ถุงมิติ!”