จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 40 สัตว์อสูรวิญญาณระดับแปด

บทที่ 40 สัตว์อสูรวิญญาณระดับแปด

เยาหมายซี่: วิชาต่อสู้ลึกลับแต่กำเนิด การคัดลอกต้องใช้ 200 แต้มโชคชะตา

เล่ยถิง ผู้เกลียดชังวิชานี้อย่างยิ่ง จำต้องเลือกที่จะคัดลอกมัน

แม้ว่าจะคัดลอกมาได้แล้ว แต่เขายังขาด 200 แต้มโชคชะตา เพื่อที่จะเรียนรู้ ระบบอัปเกรดไม่จำกัด นั้นคัดลอกเข้าไปในความทรงจำของเจ้า แต่ไม่ได้ช่วยเขียนออกมา และไม่ได้ช่วยให้เจ้าเข้าใจ หากเจ้าต้องการมอบให้ผู้อื่น เจ้าจำเป็นต้องเขียนเอง วาดเอง หากต้องการเข้าใจในทันที ก็ต้องจ่ายเพิ่มอีกเท่าตัว

ตอนนี้เล่ยถิงไม่มี แต้มโชคชะตา มากพอที่จะเรียนรู้ แต่เขามีเวลา และสิ่งที่เขาต้องการคือควบคุมพลังอำมหิตในร่างกายเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อเข้าใจและควบคุมมันอย่างสมบูรณ์

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…”

เล่ยถิงใช้ระบบอัปเกรดไม่จำกัดในการโกง กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวิชาต่อสู้ เขามีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในวิชาต่อสู้หลากหลายรูปแบบอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อได้ไตร่ตรองอย่างคร่าว ๆ ก็พบความลับบางอย่าง

ท้ายที่สุด ‘เสวียนหมิงเปา’ ที่เล่ยถิงใช้ก็เป็นวิชาของผู้อาวุโสเป่ย และตอนที่เหยียนปิงใช้ก็ปรากฏพลังอำมหิตอ่อน ๆ ซึ่งเหมือนกับ ‘เยาหมายซี่’ ราวกับมาจากรากฐานเดียวกัน ทำให้เล่ยถิงสามารถเข้าใจเค้าโครงบางส่วนได้โดยไม่ต้องผ่าน ระบบอัปเกรดไม่จำกัด

โฮกกกกกกกก!

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามของสัตว์ป่า ทำให้เล่ยถิงตื่นขึ้นมา

เล่ยถิงปีนขึ้นไปสำรวจ พบว่ามีการต่อสู้อย่างดุเดือดเกิดขึ้นห่างออกไปราว 20 ลี้ นกนานาชนิดต่างตื่นตระหนกบินหนีกระเจิง

“ไล่ตามมาเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?”

มุมปากของเล่ยถิงยกขึ้นอย่างเย็นชา พึมพำกับตัวเองว่า “เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นเฟิงโห่วโซ่วระดับเจ็ด ผู้ที่สามารถกระตุ้นให้สัตว์วิเศษที่ดุร้ายเช่นนี้ได้ ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นเบิกภพระดับแปดเป็นอย่างน้อย หรือบางทีอาจจะเป็นระดับเก้า คงจะรับมือไม่ง่ายเลย”

“แต่ยิ่งศัตรูแข็งแกร่ง รางวัลที่ข้าจะได้รับก็ยิ่งมากขึ้นไม่ใช่หรือ?”

เล่ยถิงยิ้มอย่างมั่นใจ แล้วแอบซ่อนตัวเข้าไปในพื้นที่ลึกยิ่งขึ้น

เทือกเขาเสินเจียว บริเวณใกล้ส่วนลึก

นี่คือปากทางเข้าหุบเขา ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์นับว่าเป็นอันดับหนึ่งของบริเวณโดยรอบ นอกจากสัตว์วิเศษที่บินได้แล้ว สัตว์วิเศษเกือบทั้งหมดที่จะเข้าออกพื้นที่แห่งนี้ต้องผ่านที่นี่เล่ยถิงเห็นสถานที่ที่งดงามเช่นนี้ จะปล่อยผ่านได้อย่างไร จึงเริ่มวางกับดักทันที ตั้งใจจะทำซ้ำกลยุทธ์การฟาร์มของเขาในอดีต

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนโชคของเล่ยถิงจะไม่ค่อยดีนัก ซุ่มรออยู่เกือบสามชั่วยามแต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของสัตว์วิเศษสักตัว แม้แต่สัตว์วิเศษขั้นหนึ่งก็ไม่เห็นสักตัว

ภายใต้แสงแดดจ้าเล่ยถิงพึมพำด้วยความฉงน “แปลกจัง ไม่ได้สังเกตเห็นสัตว์วิเศษที่แข็งแกร่งรอบ ๆ ทำไมถึงไม่มีสักตัวมาเลย”

เล่ยถิงนั่งลงด้วยความหมดหนทาง

เมื่อการฝึกฝนมาถึงขั้นนี้ กับดักทั่วไปก็ไร้ประโยชน์ แม้แต่กับดักที่ซับซ้อนที่สุดก็เป็นเพียงการขัดขวางเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สามารถมีบทบาทสำคัญได้เลย

เล่ยถิงมองซ้ายขวา สังเกตเห็นดอกไม้ที่มีสีสันสดใสซึ่งไม่รู้จักชื่อ นอกนั้นก็มีแต่หญ้าเขียวเท่านั้น

“หญ้าพวกนี้ดูใหม่ไปหน่อยนะ”

เล่ยถิงพึมพำประโยคหนึ่ง สั่นสะท้านอย่างรุนแรง รีบลุกขึ้นยืนตรวจสอบโดยรอบ

แน่นอน นอกจากดอกไม้ที่ไม่รู้จักนี้แล้ว รอบ ๆ มีเพียงหญ้าอ่อนที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่เท่านั้น ไม่เห็นพุ่มไม้ที่ใหญ่กว่านี้เลย ไม่ต้องพูดถึงต้นไม้เล่ยถิงยังตรวจสอบหินรอบ ๆ เป็นพิเศษ พบว่ามีรอยสึกหรอบนหินไม่น้อย บางชิ้นถูกอาวุธตัดอย่างเรียบร้อยเสียด้วย

“ไม่ได้ ต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด!”

รู้สึกถึงความประหลาดของที่นี่เล่ยถิงรีบเก็บข้าวของเตรียมหนีทันที

แต่ก็ในตอนนั้นเอง พื้นดินส่งเสียงสั่นสะเทือนเบา ๆ

เล่ยถิงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่ลังเลที่จะละทิ้งกับดักที่วางไว้ ใช้ก้าวมังกรพเนจรเต็มกำลัง วิ่งอย่างบ้าคลั่งไปยังปากหุบเขา

ตูม ตูม ตูม…

พร้อมกับการสั่นสะเทือน หินก้อนใหญ่หลายก้อนตกลงมา เกือบจะทำให้เล่ยถิงกลายเป็นเนื้อบด

“อันตราย!”

นอกจากนี้เล่ยถิงยังรู้สึกถึงพลังอันตรายในทันที จึงกลิ้งตัวหนีโดยไม่พูดอะไร หลังจากนั้นข้ารู้สึกถึงคมดาบที่คมกริบอย่างไม่น่าเชื่อผ่านไปข้างตัวข้า และเมื่อข้ากลิ้งตัวครบรอบ ข้าก็เห็นหินก้อนใหญ่เมื่อครู่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ เหมือนเต้าหู้

“แข็งแกร่งกว่าฟ้าประหารเขียวของข้าหลายเท่า! พลังทัดเทียมกับวิชายุทธ์ขั้นเซียน!”

เล่ยถิงตัดสินใจในใจทันที แต่ไม่ได้เสียสมาธิ หยิบกระบี่ร้อยขลับพิงผนังหุบเขา จ้องมองผู้ลอบโจมตี

นั่นคือสัตว์วิเศษที่มีเกล็ดสีดำเงา มีกรงเล็บคมเหมือนมีดทั้งสี่ขา หัวเรียวแหลม รูปร่างคล้ายตัวนิ่ม แต่มีขนาดเท่าลูกวัว

เล่ยถิงกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้! ที่นี่ยังไม่ถึงใจกลาง เทือกเขาเสินเจียว ทำไมถึงมีสัตว์เกราะปีศาจระดับ 8 ปรากฏตัว!”

สัตว์เกราะปีศาจ สัตว์วิเศษที่น่ากลัวซึ่งมีพรสวรรค์ในการขุดดินและเจาะภูเขา หากกล่าวว่าหนังหินของหมาป่าหินมืดไม่สามารถทะลุทะลวงได้ด้วยอาวุธชั้นดีที่ไม่ใช่ ดาบร้อยขลับ เกราะปีศาจของสัตว์เกราะปีศาจก็ต้องใช้อาวุธวิญญาณแท้จริงเท่านั้นจึงจะโจมตีได้ อาวุธทางโลกไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย

หากมันง่ายแบบนี้ก็คงไม่เป็นไร ถึงสู้ไม่ได้ก็หนีได้อยู่ แต่สัตว์เกราะปีศาจยังมีพรสวรรค์ที่น่ากลัวอีกอย่าง นั่นคือการชุบเลือด ชอบใช้เลือดสดของสิ่งมีชีวิตมากระตุ้นตราประทับโบราณในร่างกาย เพื่อฝึกฝนหรือเรียนรู้วิชาเทพโบราณบางอย่าง

“ที่แท้ดอกไม้สีแดงเหล่านี้คือดอกไม้ฝังเลือดอันโด่งดัง!”

เล่ยถิงรู้ตัวช้าไปแล้ว รู้สึกเสียใจยิ่งนัก

ดอกไม้ฝังเลือด ดอกไม้ที่น่ากลัวซึ่งอาศัยเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตเพื่อการดำรงชีวิต พวกมันสามารถดูดซับพลังชีวิตจากเลือดเนื้อ ยิ่งสีของดอกไม้ฝังเลือดเข้มเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่าพวกมันดูดซับพลังชีวิตมากเท่านั้น สมุนไพรอัปมงคลชนิดนี้หายากมาก ว่ากันว่าเป็นส่วนผสมหลักของ ยาครอบจักรวาล ลึกลับชนิดหนึ่ง

หากข้ารู้จักดอกไม้เหล่านี้ก่อน ข้าจะไม่มีทางอยู่ที่นี่อย่างโง่เขลานานขนาดนี้ รอให้พวกมันตื่นขึ้นมา ดอกไม้ฝังเลือดมักจะอยู่ร่วมกับสัตว์วิเศษที่แข็งแกร่งและชอบฆ่าฟัน และที่นี่คือดินแดนของสัตว์เกราะปีศาจ การฆ่าฟันย่อมไม่น้อย ไม่แปลกที่จะทำให้ดอกไม้ฝังเลือดเติบโตได้อย่างรุ่งเรือง

เล่ยถิงจำได้ว่าทุกครั้งที่ปีศาจเกราะกินเลือดสดแล้ว มันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ดินเพื่อฝึกฝนอย่างลับ ๆ เมื่อมันโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ก็จะเป็นการล่าครั้งใหม่ โชคร้ายที่ข้ามาถึงประตูพอดี และยังโง่พอที่จะไปอวดอ้างในดินแดนของพวกมันอีก

ปีศาจเกราะลุกขึ้นยืนเหมือนลิง ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

เล่ยถิงมองด้วยวิญญาณที่หายไป “ไม่ดีแล้ว ปีศาจเกราะกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัด ต้องการเลือดของสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่ง! ข้าช่างเป็นมื้ออาหารชั้นเลิศที่ส่งตรงถึงประตูเลยทีเดียว!”

ตูม…

ปีศาจเกราะพุ่งเข้ามาเหมือนลิงคลั่ง

กรงเล็บที่ส่องประกายเย็นยะเยือกซ่อนประกายสีเลือดไว้เล็กน้อย นี่เป็นลักษณะเฉพาะของอาวุธวิญญาณ แม้แต่กรงเล็บก็ถึงระดับอาวุธวิญญาณ สัตว์วิญญาณเช่นนี้น่ากลัวเกินกว่าจะจัดอยู่ในประเภทสัตว์วิญญาณ

“รับไปซะ!”

เล่ยถิงไม่สนใจอะไรมากนัก สาดเลือดที่เก็บมาก่อนหน้านี้ออกไป ขณะที่ตัวเองหันหลังวิ่งหนีไปอีกทาง

ฉึก!

เล่ยถิงลดตัวลงทันใด กรงเล็บของปีศาจเกราะผ่านหัวของเขาไป ทิ้งผมสีดำไว้สองสามเส้น ไม่ต้องมองก็รู้ เมื่อเห็นรอยกรงเล็บที่ทิ้งไว้บนผนังหินสีดำลึก ความต้านทานของเล่ยถิง ลดลงในทันทีจนถึงจุดต่ำสุด

กรงเล็บเพียงครั้งเดียวก็น่ากลัวยิ่งกว่า ‘ฝ่ามือเมฆาไฟ’ และ ‘หมัดทลายภูผา’ ของเขา พลังที่น่ากลัวเกินกว่าขีดจำกัดที่เล่ยถิง จะรับได้ แน่นอนว่าต้องวิ่งหนีให้ไกลที่สุด

ตูม!

หินก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมาจากผนังถูกตัดออกมาอย่างเรียบร้อย

ฉึก!

กรงเล็บของปีศาจเกราะทิ้งแผลที่ห้ามเลือดได้ยากไว้ที่แขนของเล่ยถิง

เพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีด้วยกรงเล็บที่ไร้สัญญาณเตือนนี้เล่ยถิงวิ่งหนีเปลี่ยนเส้นทางไปเรื่อย ๆ แต่ปีศาจเกราะสัตว์ชัดเจนว่าจะไม่ปล่อยให้เหยื่อที่น่ากินขนาดนี้หนีรอดไปได้ ทุกครั้งที่เล่ยถิงเห็นความหวังที่จะหนีรอด ปีศาจเกราะสัตว์ก็จะบดขยี้ความหวังนั้นอย่างไม่ปราณี หากไม่ใช่เพราะ ก้าวมังกรพเนจร ของเล่ยถิงลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มิเช่นนั้นเล่ยถิงคงจะกลายเป็นผีใต้กรงเล็บไปนานแล้ว

“แย่จริง ๆ !”

การถูกสัตว์วิญญาณไล่ล่าเช่นนี้เล่ยถิงถือว่าเป็นความอัปยศอดสูขั้นร้ายแรง

“ข้าสามารถเอาชนะเล่ยกวงได้ จะไม่พูดถึงเจ้าหรอก! เจ้าก็แค่อาศัยผิวหนังที่แข็งแกร่งและกรงเล็บที่คมกริบเท่านั้นใช่ไหม? ข้าจะทำให้สองสิ่งนี้ของเจ้าไร้ประโยชน์!”

เล่ยถิงผู้โกรธเคืองพลันหันหลังกลับ

การที่เล่ยถิงไม่หนีแต่กลับพุ่งเข้าใส่ตัวเอง ทำให้ปีศาจเกราะสัตว์ตกใจเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความยินดีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถึงแม้มันจะเป็นเพียงสัตว์วิญญาณ แต่จริง ๆ แล้วสติปัญญาของมันไม่ด้อยไปกว่าเด็กอายุ 7-8 ขวบ รู้จักแยกแยะว่าอะไรดีอะไรเลว อะไรเหนือกว่ากัน

ถึงแม้ว่าระดับการฝึกฝนของเล่ยถิงจะไม่สูง แต่ชี่และเลือดในร่างกายของเขากลับหนาแน่นผิดปกติ เมื่อเทียบกับผู้เชี่ยวชาญมนุษย์ขั้นเบิกภพระดับแปดที่มันเคยกลืนกินมา ยังดูดีกว่าเสียอีก แม้กระทั่งยังซ่อนกลิ่นอายของสัตว์วิญญาณเล็กน้อยอยู่ ทำให้มันไม่อาจต้านทานได้ หากสามารถกลืนกินเลือดเนื้อของเล่ยถิงได้อย่างสมบูรณ์ มันก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปได้ บรรลุขอบเขตใหม่ และอาจแม้กระทั่งกลายเป็นสัตว์วิญญาณที่เกือบจะทะลุขีดจำกัดของขั้นเบิกภพได้เลยทีเดียว

หากเล่ยถิงรู้ว่าเขากินยาเม็ดเลือดวิญญาณมากเกินไป ทำให้ภายในร่างกายของเขามีกลิ่นอายของสัตว์วิญญาณตกค้างอยู่จำนวนมาก ก่อให้เกิดปัญหามากมายเช่นนี้ กลัวว่าเขาคงจะไม่กล้ากินยาเม็ดเลือดวิญญาณอย่างไร้ความยับยั้งชั่งใจเช่นนั้นตั้งแต่แรก

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 39 สะกัดยาโลหิตวิญญาณ

ตอนต่อไป

บทที่ 41 คนปะทะอสูร

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่