จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 32 หมัดเดียว

บทที่ 32 หมัดเดียว

เจ้าของตระกูล เหลยตงไห่ เดินขึ้นมา

เหล่ยถิงจึงเริ่มหลับตาพักผ่อน ข้าไม่ได้มีความประทับใจอะไรกับ เหลยตงไห่ มากนัก เพียงแค่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของตระกูลที่ใจดีมาก เสียดายที่เขานั้นอ่อนแอไปหน่อย มิฉะนั้นแต่ละสำนักก็คงไม่วุ่นวายกันถึงขนาดนี้ เป็นธรรมดาที่ เหล่ยถิง จะไม่ใส่ใจฟังคำพูดเหลวไหลของเขา

หลังจากพิธีง่าย ๆ ผ่านไป การประลองก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในสังเวียน 4 แห่ง สลับกันแข่งขัน เนื่องจากกฎการแข่งขันเอื้อประโยชน์ให้กับผู้ฝึกยุทธ์ที่มีระดับสูงกว่า ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกลายเป็นเหยื่อ การแข่งขันส่วนใหญ่จบลงก่อนที่จะถึงสิบลมหายใจ

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม การประลองก็คัดออกเกือบ 200 คน

“เหล่ยถิง ขึ้นสังเวียน!”

เมื่อผู้อาวุโสของตระกูลอ่านชื่อ เหล่ยถิง ทั้งสนามก็เงียบลง

เหล่ยถิงกระโดดขึ้นสังเวียนอย่างง่ายดาย จากนั้นคู่ต่อสู้ของข้าก็ออกมา เป็นคนจาก ตำหนักเหนือ เมื่อเห็นอีกฝ่าย เหล่ยถิง ก็ยิ้มอย่างสบายใจ เพราะไอ้หมอนี่ก็คือคนโง่ที่เคยถูกข้าจัดการภายในพริบตา ตอนนี้มันก็แค่มาส่งแต้มเท่านั้น

“เริ่ม!”

ตูม!

ผู้อาวุโสของตระกูลเห็นทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้ว จึงออกคำสั่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดอากาศดังแหลมขึ้น ชั่วขณะต่อมา ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 5 จาก ตำหนักเหนือ ก็ถูกเหวี่ยงตกสังเวียน สลบไม่ได้สติ

“10 แต้มโชคชะตา นี่ได้มาง่ายจริงๆ”

เหล่ยถิงมองคู่ต่อสู้อย่างดูถูก แล้วก้าวลงจากสังเวียนอย่างเชื่องช้า

ผู้อาวุโสของตระกูลเพียงแค่ได้ยินมาว่าเหล่ยถิงเก่งแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าจะเก่งเกินจริงขนาดนี้ แม้จะสูงกว่าหนึ่งระดับ ก็ยังจัดการได้ในพริบตา ง่ายเหมือนหั่นผัก แต่เพื่อความยุติธรรม เขาก็ต้องประกาศอย่างจำใจว่า เหล่ยถิง ผู้โด่งดังได้เลื่อนชั้นสู่รอบต่อไป

“นี่คือ เหล่ยถิง อัจฉริยะจากสำนักใต้หรือ?”

“ได้ยินกิตติศัพท์มานานแล้ว แต่พอได้เห็นตัวจริงถึงรู้ว่าเขาเก่งกว่าที่เล่าลือกันเสียอีก!”

“ใช่แล้ว เขาถึงกับสังหารเยี่ยนเหลิงผู้มีพลังระดับเจ็ดได้ ระดับห้าไม่ต้องพูดถึง ข้าว่าเขาคือคู่แข่งที่มีโอกาสเป็นที่หนึ่งมากที่สุด”

“ช่างพูดเหลวไหล! คนที่มีพลังเพียง ระดับสี่ คิดจะชิงอันดับหนึ่ง ช่างดูถูกฝีมือของตระกูลเหล่ยเสียจริง อาจพูดได้ว่าเป็นแค่โชคช่วยครั้งเดียว แต่ไม่มีทางเกิดขึ้นซ้ำสองหรอก ข้าเชื่อว่าเมื่อเขาเจอกับฝีมือจริง ๆ เขาจะถูกเปิดโปงแน่”

บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นมาอีกครั้งเพราะผลงานของ เหล่ยถิง

ผู้อาวุโสของตระกูลมองดูแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ไม่ว่าเหล่ยถิงจะไปที่ไหน ที่นั่นก็ไม่อาจสงบได้ ช่างเป็นดาวร้ายจริง ๆ แต่ในทางกลับกัน พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุดที่ตระกูลมีอัจฉริยะระดับปีศาจเกิดขึ้นอีก

มีแต่อัจฉริยะที่ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย ตระกูลหนึ่งจึงจะสืบทอดต่อไปได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้อาวุโสตระกูลเหล่ย

สองรอบแรกผ่านไปแล้ว

ตอนนี้เหลือผู้ฝึกยุทธ์ราว 100 คน แม้ระหว่างทางจะมีเรื่องน่าตื่นเต้นบ้าง แต่ก็ไม่ถือว่าน่าทึ่งนัก อย่างมากก็แค่คนระดับสี่เอาชนะระดับห้า หรือระดับห้าโจมตีฉับพลันเอาชนะระดับหกได้ แต่พอถึงรอบที่สาม เรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ก็ถูกกำจัดจนเกือบหมดแล้ว

ส่วนเหล่ยถิง ไม่มีใครคิดหรอกว่าการที่เหล่ยถิงฆ่าคนระดับห้าสองคนในพริบตาจะเป็นเรื่องหน้าตื่นเต้น

รอบที่สาม เหล่ยถิงไม่ได้รับการผ่านฟรี เขาเจอกับฝ่ายตรงข้ามระดับหก ซึ่งเป็นฝีมือดังจากสำนักตะวันตกด้วย

เหล่ยถิงก้าวขึ้นสนามประลองทีละก้าว มาถึงตรงหน้ายอดฝีมือจากสำนักตะวันตกที่ชื่อเฉินเฉิง พร้อมกันนั้น เหล่ยถิงก็ได้รับข้อความจากระบบ “ภารกิจย่อย: เอาชนะเฉินเฉิง หากสำเร็จจะได้รับรางวัล 10 แต้มโชคชะตา หากล้มเหลวจะถูกหัก 10 แต้มโชคชะตา! ถ้าฆ่าได้ในพริบตาหรือถูกฆ่า รางวัลและการลงโทษจะเพิ่มเป็นสองเท่า! ถ้าสังหารได้ในทันที รางวัลจะคิดเป็นสามเท่า”

ภารกิจย่อยวันนี้ก็คล้าย ๆ กัน ต่างกันก็แค่ระดับรางวัลเท่านั้น

เฉินเฉิงก้มศีรษะให้เหล่ยถิงก่อน จากนั้นถามว่า “เหล่ยถิง พวกเราใช้อาวุธกันดีไหม?”

เหล่ยถิงพยักหน้าตอบกลับ “เจ้าจะใช้อะไรก็ตามสบาย ข้าใช้กำปั้นก็พอ”

ประกายแห่งความเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตาของเฉินเฉิง

เผชิญหน้ากับเหล่ยถิงผู้ที่สามารถสังหารเยี่ยนเหลิงได้ เฉินเฉิงก็อดรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แต่ความตื่นเต้นกลับมีมากกว่า เขารู้สึกว่าเหล่ยถิงอาศัยแผนการและโชคช่วยจึงสามารถฆ่าเยี่ยนเหลิงได้ ความสามารถที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่น่าจะสูงกว่าเขาไปมากนัก หากเขาสามารถใช้ฝีมือกระบี่ที่คล่องแคล่วที่สุดได้ เหล่ยถิงย่อมพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อคิดถึงการเอาชนะเหล่ยถิง ชื่อเสียงของเขาจะเผยแพร่ไปทั่วทั้งตระกูลเหล่ย และมีโอกาสสูงที่จะได้รับการชื่นชมจากผู้อาวุโสและรับเป็นศิษย์ หัวใจของเขาตื่นเต้นจนยากจะควบคุม

แต่ในตอนนี้เหล่ยถิงกลับได้รับการแจ้งเตือนภารกิจใหม่ “ภารกิจย่อยถูกแก้ไข: เอาชนะเฉินเฉิง หากทำสำเร็จจะได้รับรางวัล 15 แต้มโชคชะตา หากล้มเหลวจะถูกหัก 15 แต้มโชคชะตา! หากกำจัดหรือถูกกำจัดได้ในพริบตา รางวัลและการลงโทษจะเพิ่มเป็นสองเท่า! หากสังหารได้ในทันที รางวัลจะคิดเป็นสามเท่า”

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ หากเหล่ยถิงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถือว่าโง่เต็มที

ชิ้ง!

กระบี่ของเฉินเฉิงถูกชักออกจากฝัก แสงเย็นยะเยือกทำให้เกิดเสียงอึกทึกครึกโครมในทันที

ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักตัวตนของเฉินเฉิง แต่คนจากสำนักตะวันตกกลับรู้ดี เพราะ เฉินเฉิงเป็นน้องชายของเฉินกง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักตะวันตก เขาเชี่ยวชาญกระบี่และได้เรียนรู้วิชายุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวระดับสูงหลังบรรลุเต๋า แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับเจ็ดก็ยังเกรงขาม

การให้เฉินเฉิงใช้กระบี่ ก็เหมือนกับการเอาลิงไปเทียบความยาวกับลา

ฉึก!

เมื่อคนจากสำนักตะวันตกคิดว่า เหล่ยถิง โง่ ผู้อาวุโสของตระกูลก็ตีระฆังใหญ่บนเวที

แทบจะในเวลาเดียวกัน เฉินเฉิงละทิ้งความหลอกลวงก่อนหน้า โดยไม่มีการเกรงใจแม้แต่น้อย เขาพุ่งเข้าใส่ราวกับสัตว์ร้าย แสงกระบี่คมกริบตัดเฉียงไปที่หน้าอกของ เหล่ยถิง เป็นท่วงท่าที่มุ่งเอาชีวิตในครั้งเดียว

วิชาตัวเบาของเฉินเฉิงรวดเร็วมาก คาดว่าอย่างน้อยก็เป็นระดับกลาง ส่วนกระบี่ของเฉินเฉิงก็ดุดันไม่แพ้ หมัดภูเขาถล่มของเหล่ยถิงเมื่อผสมผสานกันแล้วจึงกลายเป็นอาวุธที่คมกริบผิดปกติ คนธรรมดาที่ระดับหกก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาจริง ๆ

เคร้ง!

เหล่ยถิงเพียงแค่ฝ่ามือธรรมดา กลับทำลายวิชากระบี่ของเฉินเฉิงอย่างราบคาบ!

เฉินเฉิงที่ต้องกลับมามือเปล่าจ้องมองไปที่เหล่ยถิงอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมด แต่พลัง ณ ตอนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะตอบโต้ได้ทัน ไม่คิดว่าเหล่ยถิงจะทำลายมันได้อย่างราบคาบ ด้วยท่าทางเหมือนพ่อสอนลูก ทำให้เขาเสียหน้า แต่ไม่กล้าขยับเขยื้อนอย่างชะล่าใจ

เหล่ยถิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ความเร็วไม่เพียงพอ สวยแต่ไร้แก่นสาร”

แปดคำง่าย ๆ ทำให้เฉินเฉิงไม่มีที่ซ่อนหน้า

แต่ก็ไม่แปลกที่เหล่ยถิงจะพูดเช่นนี้ ความเร็วของเฉินเฉิงนั้นเร็วก็จริง แต่เมื่อเทียบกับเยี่ยนเหลิงแล้ว ด้อยกว่าอย่างน้อยสองระดับ เมื่อเทียบกับหลี่จิ้ง เลย์จวิ๋นที่อยู่ในระดับเดียวกัน ก็ยังช้ากว่าเล็กน้อย แม้แต่เมื่อเทียบกับหมัดเงาระเบิดของหมู่หรงชุนยังช้ากว่าเลย

เหล่ยถิงผู้ซึ่งคุ้นเคยกับการต่อสู้ความเร็วสูง จะมองการโจมตีด้วยความเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร

“น่าโมโห!”

เฉินเฉิงผู้รู้สึกถูกดูถูกระเบิดความโกรธออกมา

ถึงแม้จะโกรธเกรี้ยว แต่รากฐานวิชายุทธ์ของเฉินเฉิงนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ ท่วงท่าระดับกลางที่ไม่รู้จักกลายเป็นเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่กลับให้ความรู้สึกราบรื่นดุจสายน้ำ หนึ่งกระบี่ สองกระบี่ สามกระบี่ กระบี่นับไม่ถ้วน ผสานกับการเปลี่ยนแปลงของเงา ดูคล้ายกับตอนที่ เหล่ยถิง ใช้ ก้าวมังกรพเนจร ร่ายหมัดเมฆเพลิงก่อนหน้านี้

ผู้คนมากมายมองอย่างตาค้าง ส่วนยอดฝีมือผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นที่ถือว่าเหล่ยถิงหรือเฉินเฉิงเป็นคู่แข่งสำคัญ ต่างคิดหาวิธีรับมือ

แต่พวกเขาคิดผิด เหล่ยถิงยังคงใช้เพียงฝ่ามือเดียว

ตึง!

ร่างของเฉินเฉิงสั่นเทิ้มราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ลอยกระเด็นไป หากมองเห็นใบหน้าของเขา จะเห็นความหวาดกลัวเต็มหน้าของเฉินเฉิง

ตู้ม!

เฉินเฉิงร่วงลงบนเวที

แพ้แล้ว แพ้อย่างไร้เหตุผล

ผู้อาวุโสหลังค่อมผู้หนึ่งที่กำลังเฝ้าดูอยู่ลุกขึ้นยืนทันใด ถามว่า “เขาเป็นใคร?”

เหล่ยหนานเทียนตอบว่า “ลูกชายคนที่สี่ของข้า”

ผู้อาวุโสหลังค่อมชมเชยว่า “ท่านเลี้ยงดูลูกชายมาได้ดีจริง ๆ สายตาเฉียบแหลมเช่นนี้ การตัดสินใจเช่นนี้ กลัวว่าแม้แต่ข้าเองก็ต้องฝึกฝนจนอายุ 30 ปีจึงจะทำได้”

เหล่ยหนานเทียนยิ้มแห้งตอบว่า “ท่านผู้อาวุโสชมเกินไปแล้ว เขาเพียงแค่โชคดีชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น”

ยิ่งเหล่ยถิงแสดงความสามารถได้ดีเพียงใด เหล่ยหนานเทียนก็ยิ่งเจ็บปวด

ผู้อาวุโสหลังค่อมไม่ได้ใส่ใจกับความหน้าซื่อใจคดของ เหล่ยหนานเทียนจึงนั่งลงโดยไม่พูดอะไรอีก ทำให้รู้สึกลึกลับเหลือหยั่ง

ส่วนข้างเวทีต่อสู้กลับเกิดเสียงโห่ร้องขึ้น

ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกว่าทุกอย่างช่างประหลาดเหลือเกิน ต่างก็อยากหาคำตอบ น่าเสียดายที่เหล่ยถิงจากไปแล้ว ไม่ให้โอกาสพวกเขาได้ซักถาม พวกเขาจึงได้แต่ไปขอคำแนะนำจากผู้อาวุโสในตระกูล

ผู้อาวุโสในตระกูลตอบว่า “ไม่ว่ากระบี่ของเฉินเฉิงจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร แต่กระบี่ก็ยังคงมีเพียงเล่มเดียว ที่เหลือไม่ใช่ภาพลวงตาก็เป็นพลังกระบี่ แต่ในขณะที่กระบี่ของเฉินเฉิงทะยานถึงจุดสูงสุด วิชาตัวของเหล่ยถิงกลับทะลุผ่านภาพมายาทั้งหมด โจมตีเข้าที่จุดอ่อนที่สุดของตัวกระบี่ ทำลายจุดที่แข็งแกร่งที่สุดของเฉินเฉิง ที่เหลือจึงพ่ายแพ้ไปหมด”

ฮือ…

ได้ยินคำอธิบายนี้ ทุกคนต่างสูดหายใจเย็นเฉียบ

การค้นหาตัวจริงท่ามกลางเงากระบี่นับไม่ถ้วนนั้นยากยิ่งนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำลายกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของอีกฝ่าย นี่ช่างเป็นเรื่องมหัศจรรย์ราวกับการหาสำลีขาวในหิมะ หาเมล็ดถั่วในทะเลทราย

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 31 ยูชิวกลับมาแล้ว

ตอนต่อไป

บทที่ 33 เล่ยเป่ยเฉิน

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่