จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 143 ยากที่จะจัดการ

เสี่ยวหู่แม้จะหยิ่งผยองและหุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ได้มืดบอดเหมือนพี่ชายของเขา เสี่ยหลง อย่างน้อยเขาก็ยังมองเห็นผลประโยชน์และความเสียหายขั้นพื้นฐานได้

หวังอู๋มีสถานะอะไร แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เขาหรือพี่ชายของเขาจะสามารถเทียบได้ แม้ว่าพวกเขาจะเต็มใจเข้าร่วมกลุ่มของอวี่เหวินซางเพื่อขอความคุ้มครอง แต่ถ้าหวังอู๋ตั้งใจจะสร้างความยุ่งยาก พวกเขาก็ไม่มีทางรอดพ้นได้เลย เสี่ยวหู่ผู้เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานยังไม่อยากให้ปัญหาเล็กแๆ น้อยแๆ มากระทบต่ออนาคตของตน จึงต้องระมัดระวังตัวบ้าง

แต่เล่ยถิงตอบเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“เจ้าช่างโง่เขลา”

เสี่ยวหู่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางกล่าวว่า “ดูเหมือนเจ้าจะไม่ให้ความร่วมมือแล้วสินะ”

เล่ยถิงโต้กลับ “ปัญหาคือข้าไม่เคยให้ความร่วมมืออยู่แล้ว”

ดาบล้ำค่าของเสี่ยวหู่ส่งเสียงสั่นสะเทือนออกมาทันที เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะลงมือฆ่าแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยให้ตัวเองหละหลวม โดยใช้วิธีโจมตีจิตใจเป็นหลัก “ดาบเล่มนี้มีชื่อว่าเย่ฮวา เพราะมันจะเปล่งแสงสลัว ๆ ในยามค่ำคืน เจ้าต้องระวังให้ดีเสียล่ะ”

เล่ยถิงตอบกลับว่า “ข้าระวังตัวอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว”

เสี่ยวหู่เตือนว่า “แต่คราวนี้ต่อให้เจ้าระวังแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ด้วยความแตกต่างถึง 3 ระดับขั้นย่อย บวกกับช่องว่างด้านอาวุธและประสบการณ์ ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมเจ้าถึงยังมีความมั่นใจได้ขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไร ข้าจะเห็นแก่หน้าพี่ห้า ปล่อยให้เจ้าเหลือหน้าไว้บ้างก็แล้วกัน”

เล่ยถิงชักดาบออกมา ยิ้มตอบ “วางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเหลือหน้าแน่นอน”

เสี่ยวหู่สีหน้าดำมืดลงทันที

เขาเกรงกลัวเล่ยถิง แต่ไม่เชื่อว่าตนเองที่สูงกว่าอีกฝ่ายถึงสามระดับขั้นจะไม่สามารถเอาชนะได้ ต้องรู้ว่าเขาเป็นอัจฉริยะที่สามารถสังหารศิษย์สายนอกสิบอันดับแรกระดับจงเทียนขั้นสูงสุดได้ จำนวนยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงของภายนอกที่พ่ายแพ้ในมือเขามีไม่ต่ำกว่าสองหลัก ส่วนพวกที่ไม่มีชื่อเสียงยิ่งมีจำนวนเกือบถึงสามหลัก

เสี่ยวหู่ละทิ้งความคิดที่ไร้ประโยชน์ ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก ออกกระบวนท่าดาบทันที แสงสว่างจากใบดาบพลันเปล่งประกายออกมา แต่ตรงข้ามกับแสงดาบคือท่าทางของเสี่ยวหู่ ขณะนี้เสี่ยวหู่ราวกับพระสงฆ์ชราที่เข้าสู่สมาธิ นิ่งแต่แฝงการเคลื่อนไหว เคลื่อนไหวแต่รักษาความนิ่ง ลึกลับอย่างยิ่ง

“สมแล้วที่เป็นเสี่ยวหู่”

เล่ยถิงเห็นเสี่ยวหู่มีจิตวิญญาณของพลังยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ หลุดพ้นจากความกระวนกระวายก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง รวมถึงการคงลมหายใจ เล่ยถิงอดถอนหายใจไม่ได้

ก่อนหน้านี้เขาได้บีบบังคับให้เหยื่อทั้งหมดบอกการเปลี่ยนแปลงล่าสุดของการทดสอบ จึงรู้ว่าเสี่ยวหู่ใช้การฆ่าแทนการแย่งชิง เก็บเกี่ยวสิ่งของสำคัญจำนวนมาก และยังสังหารยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงไม่น้อย เพียงแต่ไม่คิดว่าระดับวรยุทธ์ของเขาจะสูงถึงขนาดนี้ แม้แต่ขันทีหลิวก็อาจไม่สามารถเหนือกว่าเขาในด้านสภาวะจิต

เคลื่อนไหว

เสี่ยวหู่เคลื่อนไหวแล้ว

ดาบของเขาเร็วมาก การเปลี่ยนท่าคาดเดาไม่ได้ ความสามารถในการจับจังหวะระเบิดออกมาในชั่วพริบตา ท่าดาบพื้นฐานทั้งหมดภายใต้การแสดงของเขาราวกับปรอทที่ไหลริน การเปลี่ยนแปลงระหว่างการโจมตีและป้องกันแสดงออกอย่างลึกซึ้งในความลึกลับ

แม้ความเร็วของเสี่ยวหู่จะเร็ว แต่เล่ยถิงมีวิชาตัวเบามังกรลวงตา ความเร็วสามารถใช้คำว่าเหนือมนุษย์มาอธิบายได้ ตอนนี้เล่ยถิงดูเหมือนจะลืมวิชายุทธ์ทั้งหมด กลับใช้วิชาดาบพื้นฐานในการรับมือเช่นกัน วิชาดาบพื้นฐานปะทะกับวิชาดาบพื้นฐาน ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ประกายไฟเล็ก ๆ ระเบิดออกมาอย่างสว่างไสว

เล่ยถิงระเบิดพลังออกมาอย่างฉับพลัน รวบรวมพลังทั้งหมดในร่างกายกวาดออกไป ถึงกับทำลายวิชาดาบของเสี่ยวหู่ที่เหมือนตาข่ายและลมได้อย่างราบคาบ อีกทั้งยังตบเสี่ยวหู่พร้อมดาบให้ลอยกระเด็นออกไป

“ที่แท้ก็มีพลังยุทธ์ระดับกลางของขั้นจงเทียน”

เสี่ยวหู่ไม่คิดว่าเล่ยถิงจะสามารถสะสมพลังยุทธ์ระดับกลางของขั้นจงเทียนได้ตั้งแต่ขั้นเบิกภพสูงสุด รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็เข้าใจแล้วว่าความได้เปรียบด้านพลังยุทธ์ของตนเองไม่ได้สูงมากนัก เป็นเพียงความแตกต่างเล็กน้อยเท่านั้น แน่นอนว่า เขาก็คิดไม่ถึงว่าเล่ยถิงที่อายุน้อยเกินไปจะมีพื้นฐานวิชาดาบที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ทำให้ความภาคภูมิใจและความสงสัยสุดท้ายในใจของเขาหายไป แทนที่ด้วยการทุ่มเทอย่างเต็มที่

ด้วยสีหน้าที่ดูแปลก ๆ เสี่ยวหู่พลันร่ายรำดาบออกมาเป็นกลุ่มดอกไม้

การเคลื่อนไหวของเสี่ยวหู่นั้นเรียบง่าย แต่ภายใต้การแสดงวิชาดาบอันวิจิตร กลุ่มดอกไม้นี้กลับระเบิดพลังออกมาราวกับกองทัพนับพัน สร้างแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวให้กับเล่ยถิง

เล่ยถิงรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายเจิดจ้า ตามมาด้วยตัดผ่านสายรุ้ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากดาบหลอมรวม ตัดผ่านสายรุ้งจึงไม่ใช่สีเขียว แต่กลายเป็นการฟันสายรุ้งเลือด มีรสชาติคล้ายคลึงกับการฟันเงาเลือดอยู่บ้าง ความแตกต่างอยู่ที่ว่ามีการเสียสละเลือดแก่นชีวิตหรือไม่เท่านั้น

ติ๊ง

เสียงปะทะของอาวุธวิญญาณดังกังวานไพเราะ แต่ผลลัพธ์ทำให้ทั้งสองฝ่ายผิดหวัง

เสี่ยวหู่คิดว่าวิชายุทธ์ของตนจะเหนือกว่าอย่างแน่นอน ไม่คิดว่าจะเป็นผลลัพธ์ที่สูสีกัน จึงตกตะลึงกับการฟันครั้งนี้ของเล่ยถิง ก็เพราะความชะงักงันทางจิตใจเช่นนี้ พร้อมกับลมหายใจที่ใกล้จะหมดสิ้น การเคลื่อนไหวของเสี่ยวหู่จึงช้าลงเล็กน้อย ให้โอกาสเล่ยถิงในการลงมือ

หมัดทำลายเสียง

หมัดนี้มาอย่างกะทันหัน ไร้สัญญาณเตือน แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างเสี่ยวหู่ก็เพียงแค่สามารถใช้ไพ่ตายเพื่อรักษาชีวิตในสภาวะจิตใจสับสน

รุ้งยาวทะลุตะวัน

รุ้งยาวทะลุตะวันเป็นวิชายุทธ์ระดับกลางของขั้นจงเทียนที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่เสี่ยวหู่ได้ผสมผสานเข้ากับวิชาดาบ และยังเพิ่มความเข้าใจในวิชาดาบของเขา พลังของมันไม่ด้อยไปกว่าวิชายุทธ์ระดับปลายของขั้นจงเทียนทั่วไปเลย

หมัดทำลายเสียงที่รวดเร็วและรุนแรงล้มเหลวแล้ว

กลยุทธ์ที่แทบจะไม่เคยพลาดสำหรับนักรบขั้นเบิกภพ เมื่อมาถึงระดับขั้นเบิกภพ ความได้เปรียบด้านความเร็วที่มันภาคภูมิใจก็ไม่ชัดเจนนัก ทุกคนที่ก้าวเข้าสู่ขั้นเบิกภพจะมีลางสังหรณ์ถึงอันตรายในระดับหนึ่ง และเมื่อครู่นี้ก็คือลางสังหรณ์เช่นนั้นที่ช่วยชีวิตเสี่ยวหู่ไว้

“ตายซะ”

เล่ยถิงต้องการฆ่าเขา เสี่ยวหู่จะยังคงเก็บอะไรไว้อีกเล่า ย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลัง

ยังคงเป็นรุ้งยาวทะลุตะวัน แต่ดาบนี้ไม่ใช่ดาบลวก ๆ เหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่เป็นดาบสังหารศัตรูที่รวบรวมพลังยุทธ์ทั้งหมดของเสี่ยวหู่ แสงดาบเจิดจ้า แรงกดอากาศพุ่งเข้าใส่ใบหน้า ช่างมีรสชาติของรุ้งยาวทะลุตะวันอย่างแท้จริง

แต่เล่ยถิงกลับใช้วิชายุทธ์ดาบที่แปลกประหลาดออกมาดาบเล่มนี้ช้าไปหน่อย แต่กลับสร้างรสชาติประหลาดที่กลืนกินทุกสิ่ง

พันธะลมปราณบวกบ่วงเพลิงย้อนกลับ

อีกครั้งกับท่านี้ แต่ผลลัพธ์ยังคงยอดเยี่ยม

วิชายุทธ์อันประหลาดทำให้เสี่ยวหู่รู้สึกหดหู่ ราวกับไม่ว่าวิชาดาบของเขาจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร หรือคมกริบเพียงใด ก็ต้องถูกเล่ยถิงกลืนกินทั้งหมด แต่ดาบของเสี่ยวหู่เป็นดั่งลูกธนูที่หลุดจากสาย ไม่อาจถอยกลับ ได้แต่ฝืนใจบุกเข้าไป

แกร๊ก

ร่างของเสี่ยวหู่บิดเบี้ยวอย่างห้ามไม่ได้ สุดท้ายจำต้องเผาผลาญโลหิตแก่นแท้ เซถอยออกจากพันธนาการของเล่ยถิง แต่ผลลัพธ์ของการเผาผลาญโลหิตแก่นแท้นั้นชัดเจนนัก ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อผิดปกติ ตามด้วยความซีดขาว แม้แต่ร่างกายก็เริ่มสั่นอย่างห้ามไม่ได้

ฝีเท้าพิฆาตปรากฏแล้ว

โอกาสมาถึงแล้ว อย่าให้หลุดลอย

เล่ยถิงลงทุนลงแรงสร้างสถานการณ์เช่นนี้ ย่อมไม่ยอมให้พลาดไป เริ่มด้วยการระเบิดฝีเท้าพิฆาต ตามด้วยหมัดทำลายเสียงของเขา และยังเป็นหมัดทำลายเสียงจำนวนสี่หมัดติดต่อกัน รุกไล่สังหารจนเสี่ยวหู่ได้แต่เซไปเซมา ดูอนาถจนไม่เหลือภาพลักษณ์ของยอดฝีมือเลย

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

การกวาดใบไม้ร่วงด้วยสายลมฤดูใบไม้ร่วง การไล่ล่าชัยชนะ การซ้ำเติมคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ ล้วนเป็นคำที่สามารถใช้อธิบายการกระทำของเล่ยถิงในขณะนี้ได้ หากหมัดทำลายเสียงไม่สามารถสร้างผลงานได้ แล้วดัชนีที่ไม่คาดคิดล่ะ พันหัตถ์เมฆาที่ครอบคลุมล่ะ การกลืนกินของปีศาจหมอกที่ชั่วร้ายและอำมหิตล่ะ

ทั้งหมดถูกใช้ออกมาแล้ว

พรืด

ในที่สุดเสี่ยวหู่ที่ไม่สามารถต้านทานได้ก็รู้สึกหวาดกลัว ลมปราณของเล่ยถิงดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ต่อสู้มานานขนาดนี้แต่กลับไม่มีอาการอ่อนแรงแม้แต่น้อย ซึ่งไม่สอดคล้องกับขอบเขตของนักรบระดับเบิกภพเลย แม้แต่ยอดฝีมือระดับสูงสุดของขั้นจงเทียนก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้ถึงขั้นนี้

แต่ความจริงก็คือความจริง

ความสิ้นหวังที่เกิดจากความกลัวทำให้เสี่ยวหู่คำรามว่า

“เล่ยถิง เจ้ากล้าฆ่าข้าหรือ”

โครม

สิ่งที่ตอบกลับเขาคือการผสมผสานระหว่างก้าวสุดท้ายและปืนใหญ่ถล่มภูผา ทำให้เขาพ่นเลือดออกมาติดต่อกันในทันที

“พี่ชายของข้าจะไม่… ”

เสียงคำรามสุดท้ายอันสิ้นหวังของเสี่ยวหู่ยังไม่ทันจบ เงาดาบสีเลือดก็พุ่งผ่านร่างกายของเขาตรงกลาง แบ่งร่างของเขาออกเป็นสองส่วนอย่างเรียบเนียน

ตุบ ตุบ

ร่างทั้งสองซีกของเสี่ยวหู่ล้มลงกับพื้น

การต่อสู้สิ้นสุดลง

เล่ยถิงหยิบพื้นที่เก็บของของเสี่ยวหู่ขึ้นมา พลางพึมพำกับศพของเขาว่า “พี่ชายเจ้าไม่ยอมปล่อยข้าไปแล้วอย่างไร เมื่อเทียบกับคะแนนชะตากรรม 400 คะแนนและวัตถุศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากแล้ว อย่าว่าแต่ขั้นเหนือภพธรรมดาเลย แม้แต่ผู้ที่มาจากสวรรค์ก็ยังไม่แน่ว่าจะหยุดข้าได้”

แน่นอน การตัดสินใจของเล่ยถิงไม่ทำให้เขาต้องเสียใจ

เมื่อเขาเปิดพื้นที่เก็บของของเสี่ยวหู่ เขาก็ตกตะลึงกับกองวัตถุศักดิ์สิทธิ์มากมายตรงหน้า