จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 128 การแนะนำ

เล่ยถิงผู้น่ารังเกียจใช้สัญลักษณ์ของตระกูลเล่ยที่ได้รับจากผู้อาวุโสใหญ่ เพื่อแลกเปลี่ยนกับยาเม็ดเทียนหยวนที่อยู่ในมือของตระกูลซ่ง

สัญลักษณ์ของตระกูลเล่ย สามารถทำให้คุณชายเฟิงออกหน้าช่วยแนะนำได้ แม้จะยากที่จะทำให้ซ่งฉี่ได้เป็นศิษย์ภายในทันที แต่การได้รับคุณสมบัติเป็นศิษย์ภายนอกนั้นไม่มีปัญหาแน่นอน ขอเพียงซ่งฉี่มีความพยายามสักหน่อย ในกระบวนการคัดเลือกศิษย์ภายในก็อาจจะโดดเด่นขึ้นมาได้ อนาคตก็อาจจะไม่ด้อยไปกว่าการไปสำนักเทียนหยวนสักเท่าไหร่

ด้วยเหตุนี้ จากความเชื่อมั่นในเล่ยถิง ผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลซ่งจึงเลือกที่จะแลกเปลี่ยน

แต่นี่เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนครั้งแรกเท่านั้น เล่ยถิงยังดำเนินการแลกเปลี่ยนอีกสองอย่าง หนึ่งในนั้นแน่นอนว่าเกี่ยวข้องกับความลับของจุดลมปราณ

เล่ยถิงใช้จำนวนจุดลมปราณที่เท่ากันแลกเปลี่ยนกับความลับของจุดลมปราณทั้งหมดของตระกูลซ่ง แต่น่าผิดหวังที่ครั้งนี้เขาได้รับจุดลมปราณใหม่เพียง 6 จุดเท่านั้น ทำให้ผิดหวังอย่างมาก ในทางกลับกันฝั่งตระกูลซ่งจำนวนจุดลมปราณที่ตระกูลของพวกเขาเก็บสะสมไว้เพิ่มขึ้นทันทีกว่า 60 จุด จำนวนเกือบถึง 200 จุด ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่ซ่งถอนหายใจยาว ส่วนซ่งฉี่ก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ส่วนการแลกเปลี่ยนครั้งที่สามนั้นง่ายกว่า ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เล่ยถิงใช้ยาอายุวัฒนะและโอสถร้อยลมปราณ จำนวนมากแลกเปลี่ยนกับวัตถุดิบ โอสถวิเศษต่างๆ ของตระกูลซ่ง โดยส่วนใหญ่เป็นวัตถุดิบสำหรับ ยาอายุวัฒนะ และโอสถร้อยลมปราณ

ตระกูลซ่งก็มีหมอยาหนึ่งคน แต่ตระกูลซ่งครอบครองเมืองทั้งเมืองหมอยาเพียงคนเดียวจะรับมือกับการบริโภคของตระกูลใหญ่ได้อย่างไร ดังนั้นยาส่วนใหญ่ของตระกูลซ่งจึงต้องพึ่งพาการซื้อจากภายนอกเพื่อรับประกันค่าใช้จ่ายพื้นฐาน เมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งที่เรียกว่าคลังสำรองเชิงกลยุทธ์ก็ไม่มีอยู่ ซึ่งเป็นสัญญาณอันตรายสำหรับตระกูลที่เติบโตเต็มที่แล้ว

นอกจากนี้ระดับการปรุงยาของหมอยา ตระกูลซ่งดูเหมือนจะมีจำกัด อัตราความสำเร็จของยาอายุวัฒนะอยู่ที่ประมาณครึ่งหนึ่ง ส่วนอัตราความสำเร็จของโอสถร้อยลมปราณนั้นไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำ ทำให้สิ้นเปลืองวัตถุดิบมหาศาลโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว เล่ยถิงเสนอการแลกเปลี่ยนทางการค้าในอัตราส่วน ยาอายุวัฒนะ 1 เม็ดแลกกับวัตถุดิบ 1.5 ส่วน และ โอสถร้อยลมปราณ 1 เม็ดแลกกับวัตถุดิบ 2 ส่วนผลลัพธ์คือผู้อาวุโสใหญ่ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

เช่นนี้ก็เท่ากับว่าทุก 3 ส่วนของวัตถุดิบยาอายุวัฒนะ จะสามารถผลิตได้สำเร็จ 2 เม็ด และทุก 2 ส่วนของวัตถุดิบ โอสถร้อยลมปราณ จะได้ผลผลิต 1 เม็ด อัตราความสำเร็จเช่นนี้สูงกว่าหมอยาของตระกูลซ่งอย่างมาก เป็นการประหยัดทรัพยากรของตระกูลซ่งโดยอ้อม ผู้อาวุโสใหญ่จะไม่ตกลงได้อย่างไร

ความร่วมมือเช่นนี้ เล่ยถิงมองอย่างไรก็คุ้มค่า

ความร่วมมือเช่นนี้สามารถประหยัดเวลาในการรวบรวมวัตถุดิบ และเล่ยถิงยังได้รับการจัดหาวัตถุดิบอย่างไม่ขาดสาย นั่นก็เท่ากับว่าเล่ยถิงจะมีรายได้คะแนนโชคชะตาอย่างต่อเนื่องและมั่นคง

“เล่ยถิงอยู่หรือไม่”

เสียงของผู้จัดการเสี่ยวดังขึ้นนอกประตู

“เชิญเข้ามา”

เล่ยถิงวางข่าวดีที่เพิ่งได้รับไว้ชั่วคราว

ผู้จัดการเสี่ยวเดินเข้ามาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ผิดปกติ หลังจากเข้ามาแล้วยังมองออกไปนอกประตู สุดท้ายปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้วนั่งลงตรงหน้าเล่ยถิง

เล่ยถิงเพิ่งเคยเจอผู้จัดการเสี่ยวในลักษณะเช่นนี้เป็นครั้งแรก อย่างไรก็ตาม ความร่วมมือของพวกเขาในช่วงกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว เล่ยถิงจึงอดทนรอให้ผู้จัดการเสี่ยวเริ่มพูดผู้จัดการเสี่ยวถามเป็นข้อแรก “เล่ยถิงน้อย ไม่ทราบว่าเจ้ามีความคิดจะขายความลับของจุดลมปราณและยาฝังเลือดหรือไม่”

เล่ยถิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ราคาเท่าไร”

ตอนนี้ทรัพย์สินที่แท้จริงของเล่ยถิงนั้นไม่ใช่น้อยๆ การซื้อขายทั่วไปไม่อาจทำให้เขาสะเทือนได้

ผู้จัดการเสี่ยวตอบ “สำหรับความลับของจุดลมปราณ ทุกๆ 200 จุดสามารถแลกเปลี่ยนเป็นโอสถพันลมปราณได้ประมาณ 10 เม็ด ส่วนยาฝังเลือดแต่ละเม็ดสามารถแลกเปลี่ยนเป็นโอสถพันลมปราณได้ 1 เม็ด”

เล่ยถิงพูดอย่างขบขัน “จุดลมปราณในร่างกายมนุษย์มีทั้งหมดแค่ 360 จุด แต่ท่านยังใช้คำว่า ‘ทุกๆ’ อีก นี่มันฟังดูเหมือนนิทานเพ้อฝันไปหน่อยหรือไม่”

ผู้จัดการเสี่ยวเตือนอย่างเจ้าเล่ห์ “แต่ละชุดของแผนที่จุดลมปราณสามารถมีการซ้ำกันได้นะ”

“เอ่อ!” เล่ยถิงงงไปชั่วขณะ

ความหมายแฝงในคำพูดของผู้จัดการเสี่ยวก็คือการโกง โดยใช้ความลับของจุดลมปราณจำนวนหนึ่งมาจัดเรียง แต่ละชุดจะไม่เหมือนกัน แต่ในแต่ละชุดจะมีจุดลมปราณที่ซ้ำกัน ยกตัวอย่างเช่น 200 จุดลมปราณสามารถนำมาจัดเรียงซ้ำกันเป็น 100 ชุดของแผนที่ร้อยจุดที่แตกต่างกัน แล้วแบ่งขายเป็นรุ่นต่างๆ

เล่ยถิงคิดสักครู่แล้วส่ายหัวปฏิเสธ “ยาฝังเลือดมีประโยชน์มากสำหรับข้า อีกทั้งราคาแลกเปลี่ยนก็ต่ำ ข้าไม่มีความสนใจ ส่วนความลับของจุดลมปราณ ข้าไม่อยากเปิดเผยไพ่ตายของตัวเอง ยิ่งไม่อยากสร้างศัตรู ดังนั้นการซื้อขายครั้งนี้ขอพักไว้ก่อน”ผู้จัดการเสี่ยวหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “เล่ยถิงน้อย เพียงแค่เจ้าให้ความลับของจุดลมปราณ 200 จุดแก่ข้า ข้าขอรับรองว่าภายในสามเดือนจะนำรายได้อย่างน้อย 100 เม็ดโอสถพันลมปราณมาให้เจ้า”

เล่ยถิงตกใจจนตัวสั่นถามอย่างสงสัย “จริงหรือ”

ผู้จัดการเสี่ยวตอบ “หากเจ้าไม่เชื่อ 100 เม็ดโอสถพันลมปราณนี้ข้าจะออกให้ก่อนก็ได้”

“ตกลง”

เล่ยถิงไม่คิดว่าจะได้ผลตอบแทนเช่นนี้

ความลับของจุดลมปราณที่ตระกูลมู่หรง เสี่ยวหมิ่นหมิ่นและอวี่ชิวให้มามีประมาณ 200 จุด เพียงแค่พวกเขาเหล่านี้ก็สามารถนำรายได้ 300 เม็ดโอสถพันลมปราณมาให้เล่ยถิงได้แล้ว หากเล่ยถิงจะเอาเปรียบมากขึ้นอีก โดยรวมของถู่ไคตระกูลซ่ง ตระกูลผาง ตระกูลเล่ย และอื่นๆ เข้าด้วยกัน จัดการด้วยตัวเอง สุดท้ายจำนวนอาจเกิน 1,000 เม็ด

1,000 เม็ดโอสถพันลมปราณ คงพอซื้อวิชาขั้นก่อนฟ้า ระดับที่สี่ – ขั้นเปลี่ยนฟ้าได้แล้วกระมัง

การค้าเช่นนี้ หากเล่ยถิงปฏิเสธก็คงเป็นคนโง่ ส่วนผู้จัดการเสี่ยวจะดำเนินการอย่างไร หรือใช้เหตุผลอะไร นั่นไม่ใช่เรื่องที่เล่ยถิงต้องสนใจแล้ว

ผู้จัดการเสี่ยวที่มีช่องทางกำไรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งทางรู้สึกดีใจมาก จากนั้นก็เข้าสู่คำถามที่สอง “เล่ยถิง ไม่ทราบว่าเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรกับสำนักเทียนหยวนหรือ”

เล่ยถิงมองสำนักเทียนหยวนเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการรวบรวมวิชา ส่วนอย่างอื่นยังไม่มีความหวังอะไรจริงๆ แต่คำพูดเหล่านี้ไม่สะดวกที่จะพูดออกมา หากพูดออกไปก็จะง่ายต่อการเปิดเผยความลับเล่ยถิง ตอบอย่างเรียบง่าย “ง่ายมาก เพียงแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ และหาที่พึ่งพิงสักแห่ง”

ผู้จัดการเสี่ยวถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวความเป็นมาของสำนักเทียนหยวน “สำนักเทียนหยวนในฐานะสำนักอันดับหนึ่งของแคว้นเยว่ มีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปได้ถึงหมื่นปีก่อน ทั่วทั้งแคว้นเยว่ มีเพียงสำนักคูชิงเท่านั้นที่สามารถเทียบประวัติศาสตร์กับสำนักเทียนหยวนได้ น่าเสียดายที่สำนักคูชิงเริ่มเสื่อมถอยลงแล้ว”

เล่ยถิงพยักหน้า เนื่องจากเป้าหมายคือสำนักเทียนหยวน เขาจึงรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมี “บันทึกคำสั่งสวรรค์” ที่สำนักเทียนหยวนเรียบเรียงขึ้นเอง จึงคุ้นเคยกับความลับพื้นฐานของสำนักเทียนหยวนเป็นอย่างดี แม้กระทั่งรู้ความลับหลายอย่างที่ชาวโลกไม่รู้

ผู้จัดการเสี่ยวไม่มีข้อมูลมากมายขนาดนั้น จึงอวดอ้างเล่าว่า “สำนักเทียนหยวนก่อตั้งขึ้นเมื่อหมื่นปีก่อน ทรัพยากรโดยรอบอุดมสมบูรณ์มาก ทั้งพื้นที่ลับหลานสุ่ย พื้นที่ลับฮัวหยุน เทือกเขาตวนหุน ล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของสำนัก ส่วนภูเขาหลักของสำนักเทียนหยวนนั้นตั้งอยู่บนเส้นลมปราณที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นเยว่ ว่ากันว่าการบำเพ็ญที่นั่น 1 ปี เทียบเท่ากับการบำเพ็ญในโลกภายนอก 5-6 ปี นี่คือต้นเหตุที่ทำให้อัจฉริยะมากมายแห่กันไปที่นั่น”

เล่ยถิงพยักหน้าต่อ ข้อมูลเหล่านี้เขาเข้าใจดีแล้ว

คำพูดของผู้จัดการเสี่ยวยังไม่จบ สุดท้ายเขาเปิดเผยว่า “น่าเสียดายที่สำนักเทียนหยวนไม่ใช่สำนักเทียนหยวนในอดีตอีกต่อไป นับตั้งแต่สำนักคูชิงเสื่อมถอยลงเรื่อยๆ สำนักและตระกูลอื่นๆ ไม่สามารถต่อกรได้ สำนักเทียนหยวนก็เริ่มหยิ่งผยอง ไม่พอใจและโลภมาก ชื่อเสียงตกต่ำลงทุกวัน แม้แต่ภายในสำนักเองก็ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน การสืบทอดของสำนักเทียนหยวนมีทั้งหมดหกสาย แต่ความแข็งแกร่งของทั้งหกสายไม่เท่ากัน มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังมีความขัดแย้งมากมายระหว่างหกสาย หากเข้าผิดสาย สถานการณ์อาจจะแย่กว่าการบำเพ็ญในโลกภายนอกเสียอีก”

ผู้จัดการเสี่ยวพูดมามากมาย อาจเพียงเพื่อประโยคสุดท้ายนี้เท่านั้น

เล่ยถิงก็จริงใจ ถ่อมตัวขอคำแนะนำว่า “ท่านเสี่ยว มีคำแนะนำอะไรก็บอกมาได้เลย ข้าน้อยขอรับฟังอย่างตั้งใจ”

ผู้จัดการเสี่ยวพูดตรงๆ ว่า “เพราะโอกาสบังเอิญ พี่ชายบังเอิญรู้จักศิษย์ชั้นในของยอดเขาลวี่ยวี่ในสำนักเทียนหยวน แม้ว่ายอดเขาลวี่ยวี่จะเป็นสายที่อ่อนแอที่สุดและมีจำนวนคนน้อยที่สุดในสำนักเทียนหยวน แต่ก็เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงมีความขัดแย้งน้อยที่สุดกับสายอื่นๆ อีกทั้งพวกเขายังเป็นสายที่สามัคคีกันมากที่สุดในสำนักเทียนหยวน เคยมีเรื่องราวที่ทั้งสายลุกฮือขึ้นเพราะศิษย์ชั้นในคนหนึ่งเสียชีวิตโดยไม่คาดคิด”

เล่ยถิงฟังจนตาเป็นประกายเขาเข้าใจความหมายของท่านผู้จัดการเสี่ยว แต่การแนะนำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันมีความหมายเดียวกันกับสิ่งของประจำตระกูลเล่ย เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าท่านผู้จัดการเสี่ยวต้องการอะไร

ด้วยความจนใจ เล่ยถิงจึงถามเสียงเบาว่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้จัดการเสี่ยวต้องการอะไรหรือขอรับ”

ท่านผู้จัดการเสี่ยวยิ้มสดใสขึ้นมาทันที พูดเบาๆ ว่า “ง่ายมาก พี่ชายหวังเพียงแค่เจ้าอย่าลืมพวกข้าในอนาคตก็พอ”

เล่ยถิงถึงกับอึ้งไป

แม้เขาจะคิดจนสมองแทบแตกก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าท่านผู้จัดการเสี่ยวจะเสนอข้อเรียกร้องที่ไร้สาระและง่ายดายเช่นนี้