จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 146 การสมคบคิดและการวางแผน!

บทที่ 146 การสมคบคิดและการวางแผน!

ในบรรดาสมาชิกของสำนักเต๋าแห่งสวรรค์ เหลือเพียงหวงอิงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ แม้แต่ปรมาจารย์ระดับห้าก็ยังถูกชูซุนตัดหัวไปแล้ว ในฐานะปรมาจารย์ระดับสาม เธอจึงดูเหมือนทำอะไรไม่ได้นอกจากตัวสั่น

เมื่อชูซุนเดินเข้ามาใกล้ หวงอิงกัดริมฝีปาก แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ

ชูซุนหยุดมองเธออย่างเงียบๆ แล้วหลังจากนั้นครู่หนึ่งก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:

“ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า แต่จงกลับไปบอกพวกเขาให้ส่งตัวหลิวเซียงหรูและผู้อาวุโสสูงสุดของเจ้าให้แก่สำนักเต๋าสวรรค์ ผู้นำสำนักเต๋าสวรรค์ต้องคุ้มกันพ่อแม่ของข้าด้วยตนเอง มิเช่นนั้นข้าจะไปเยี่ยมพวกเขาด้วยตนเอง!”

หวงอิงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ชายใจโหดคนนั้นไม่ได้ฆ่าเธอ ความสุขมาถึงอย่างกะทันหัน ทำให้เธอตั้งตัวไม่ทันและตกตะลึง

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของหวงอิง ชูซุนจึงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า?”

หวงอิงตัวสั่นเมื่อรู้ตัวว่าเผลอใจลอยอยู่ต่อหน้าจอมมารชู เขาทำตัวเองให้เดือดร้อนแน่ๆ เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากทันที เขาพยักหน้าอย่างรีบร้อนและพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ผม… ผมเข้าใจแล้ว!”

“ไปกันเถอะ!” ชูซุนกล่าว

“ขอบคุณค่ะ… ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันนะคะ ท่าน ฉันจะส่งต่อข้อความนี้ให้ท่านอย่างแน่นอน” หวงอิงจากไปด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

ถึงแม้คำขอของชูซุนอาจจะทำให้สำนักเต๋าแห่งสวรรค์โกรธแค้น แต่มันสำคัญอะไร? เธอเป็นเพียงผู้ส่งสาร สิ่งสำคัญคือการที่เธอต้องรอดชีวิต ในขณะที่ฉีจินผู้ต่ำช้าและโลภมากต้องพินาศ สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเธอคือผลลัพธ์

…

ชูซุนเหลือบมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเฉยเมยและน้ำเสียงเย็นชา

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สมาชิกทุกคนในตระกูลหลิวต้องอยู่แต่ในที่นี่ ใครก็ตามที่ออกไปจากประตูนี้จะถูกฆ่า!”

น้ำเสียงเย็นชาชวนขนลุก ทำให้สมาชิกตระกูลหลิวตัวสั่นราวกับลูกไก่ในสายลมหนาว

“ชูซุน เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ตระกูลหลิวของข้าเป็นเสาหลักของจีน เป็นชาติที่ได้รับการยอมรับจากผู้นำสูงสุดด้วยพระองค์เอง เจ้าเป็นอะไร? ก็แค่นายพลชั้นผู้น้อย ถ้าเจ้าคิดจะทำลายตระกูลหลิวของข้าด้วยกำลัง ข้ายอมรับว่าไม่มีใครหยุดเจ้าได้ แต่ถ้าเจ้ากล้าทำเช่นนั้น เจ้าจะต้องได้รับความเกลียดชังจากชาวจีนกว่าพันล้านคน” หลิวไป่เฟิง ใบหน้าครึ่งหนึ่งเสียโฉม พูดด้วยน้ำเสียงที่ชั่วร้ายและน่าขนลุก

“ตระกูลหลิวของคุณสมควรเป็นตัวแทนของประชากรมากกว่าพันล้านคนหรือ?” ชูซุนไม่ได้พยายามปกปิดน้ำเสียงประชดประชันของเขาเลย

หลิวไป่เฟิงหัวเราะอย่างชั่วร้ายและน่าขนลุก เขาจ้องมองชูซุนและตะโกนว่า “ชูซุน เจ้าช่างไร้สาระ! เจ้ารู้ไหมว่าใครที่ถูกประดิษฐานอยู่ในศาลวีรชนบนภูเขาไป่หยุน ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปห้าสิบกิโลเมตร? พวกเขาคือบรรพบุรุษตระกูลหลิวของเราสามคน พวกเขาเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องประเทศชาติ วีรกรรมของพวกเขาถูกจารึกไว้ทั่วศาล แม้แต่เด็กสามขวบในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่นี้ก็ยังจำวีรกรรมของบรรพบุรุษเราได้บ้าง เจ้าเคยคิดถึงผลที่จะตามมาจากการทำลายตระกูลหลิวของข้าบ้างไหม? เจ้าจะถูกประณามจากสาธารณชน และชื่อเสียงของเจ้าจะเสื่อมเสียไปตลอดกาล”

ชูซุนนิ่งเงียบ แต่ความคิดของเขาวุ่นวาย หากสิ่งที่หลิวไป่เฟิงพูดเป็นความจริง วีรบุรุษทั้งสามของตระกูลหลิวก็เป็นสัญลักษณ์แห่งศรัทธา เป็นที่พึ่งทางจิตวิญญาณของผู้คน พวกเขารู้จักวีรกรรมของบรรพบุรุษตระกูลหลิวเป็นอย่างดี เป็นแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่น่ากลัว เปรียบเสมือนการต่อสู้ระหว่างสองฝ่าย ผู้คนย่อมจะโน้มเอียงไปหาฝ่ายที่ตนรู้สึกสบายใจมากกว่า

ถ้าหากเขาทำการสังหารหมู่ตระกูลหลิวจริง ผลที่ตามมาคงร้ายแรงมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้นำสูงสุดไม่ไว้วางใจตระกูลหลิวมากขนาดนั้น

หลิวไป่เฟิง นี่คือทรัพย์สินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณใช่ไหม?

ชูซุนหรี่ตายาวสดใสของเขาลง ซ่อนแสงเย็นชาที่เปล่งออกมาจากดวงตา เขาเกลียดตระกูลหลิวอย่างแท้จริง มันเป็นความรู้สึกที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา

หลิวไป่เฟิงใกล้จะเสียสติแล้ว ในฐานะหัวหน้าตระกูลหลิว ชูซุนได้ดูหมิ่นเขาต่อหน้าสาธารณชน ทำให้ปากของเขาบิดเบี้ยวและตาเหล่ ดูเหมือนผี แม้ว่าเขาจะฟื้นตัวได้ เขาก็คงเสียโฉมอยู่ดี ดังนั้นความเกลียดชังที่มีต่อชูซุนจึงฝังลึก

“ชูซุน เจ้ายังกล้าฆ่าล้างตระกูลหลิวของข้าอีกหรือ?” หลิวไป่เฟิงจ้องมองชูซุนด้วยสายตาที่ชั่วร้าย

ชูซุนเม้มริมฝีปาก ทำให้ริมฝีปากดูอิ่มขึ้น และรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาขณะที่เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “มีอะไรให้กลัวกันล่ะ?”

หลิวไป่เฟิงตกตะลึง หลิวจื่อไจ๋ก็พูดไม่ออก ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูลหลิวก็ตกใจกันหมด

“เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่เชื่อหรอก ชูซุนกล้าท้าทายโลกจริงๆหรือ?”

“ชูซุน เจ้าไม่กลัวเลยหรือไงว่าคนจะจดจำเจ้าในฐานะคนเลวไปชั่วนิรันดร์ โดยมีผู้คนนับพันล้านชี้หน้าตำหนิตระกูลชูของเจ้า?” หลิวไป่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตื่นตระหนก

“ไม่ใช่ว่าผมกลัว แต่ผมไม่เต็มใจที่จะแบกรับความอัปยศอดสูชั่วนิรันดร์จากการขายชาติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของตระกูลหลิวของคุณ” ชูซุนกล่าวอย่างไม่แยแส

หลิวไป่เฟิงและหลิวจื่อไจ๋สบตากันแล้วถามแทบจะพร้อมกันว่า “หมายความว่ายังไง? ‘ขายชาติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว’ หมายความว่ายังไง?”

ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างลึกซึ้งเข้าครอบงำจิตใจพวกเขา

ชูซุนไม่สนใจเขา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กดหมายเลขของเฉินฮั่นหลง แล้วถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฮั่นหลง หลิวเจี้ยเฟิงอยู่ที่ไหน?”

“ท่านสุภาพบุรุษต้องการพบหลิวเจี้ยเฟิงหรือครับ?” น้ำเสียงของเฉินฮั่นหลงฟังดูแปลกๆ

ชูซุนยิ้ม เขารู้ว่าเฉินฮั่นหลงเพิ่งคุยกับหลิวเจี้ยเฟิงตอนที่ถามคำถามนั้น เขาจึงรู้จักเฉินฮั่นหลงค่อนข้างดี

“ผมต้องการเห็นวิดีโอของคุณภายในหนึ่งชั่วโมง ที่กล่าวหาตระกูลหลิวว่าทรยศต่อชาติ”

เฉินฮั่นหลงแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างร่าเริงว่า “ไม่ต้องห่วงครับท่าน ไม่นานหรอก ครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว”

เมื่อการสนทนาสิ้นสุดลง เสียงร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวังของหลิว เจียเฟิงดังมาจากปลายสาย

“ชูซุน เจ้าช่างน่ารังเกียจและไร้ยางอาย! เจ้าคิดจะใส่ร้ายตระกูลหลิวของข้าหรือ? ฝันไปเถอะ!” หลิวไป่เฟิงตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ

“มันเป็นเรื่องไร้สาระที่จะคิดว่า เพียงเพราะหลิว เจียเฟย ตระกูลหลิวทั้งหมดของข้าจะถูกกล่าวหาว่าทรยศ ไม่มีใครเชื่อหรอก” หลิว จื่อไจ๋คำรามด้วยความโกรธพลางขมวดคิ้ว

“เมื่อทุกคนเห็นว่าเซี่ยเฟยถูกบังคับให้พูดสิ่งเหล่านี้ มันก็สายเกินไปแล้วที่คุณจะเสียใจเมื่อคนกว่าพันล้านคนรู้ความจริง”

“ฉันขอแนะนำให้คุณเลิกใช้กลอุบายเหล่านี้เสีย ไม่มีใครเชื่อเด็กหรอก เซี่ยเฟยอายุมากกว่าคุณเพียงไม่กี่ปี เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ใครจะเชื่อเขา? เมื่อถึงเวลา เราจะลุกขึ้นมาและทำให้ชัดเจนว่าคุณถูกบีบบังคับ ทุกคนจะเข้าข้างตระกูลหลิว จากนั้นคุณจะต้องเผชิญหน้ากับผู้คนนับพันล้าน”

ชูซุนมองดูพ่อและลูกชายตระกูลหลิวตะโกนใส่กันด้วยท่าทีเย็นชา

หลิว เจี๋ยเฟิง ร่วมมือกับกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองคำ จี้เครื่องบินจีนและจับตัวประกัน รวมถึงนักแสดงชื่อดัง ถัง โร่ว และสมาชิกราชวงศ์ฝรั่งเศส นายและนางหลัว เว่ยซือ… กลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองคำเป็นที่เลื่องลือในทางไม่ดี พวกเขาปฏิบัติการภายใต้หน้ากากของกลุ่มทหารรับจ้าง แต่แท้จริงแล้วมีส่วนร่วมในกิจกรรมก่อการร้าย ยิ่งไปกว่านั้น เป็นที่รู้กันดีว่าประเทศใดให้การสนับสนุนพวกเขา การที่หลิว เจี๋ยเฟิง ร่วมมือกับกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองคำนั้น ถ้าไม่ใช่การทรยศชาติแล้วหรือ? หรือบางทีคุณเองอาจเป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมดนี้…

“ไร้สาระ! หยุดพูดเรื่องไร้สาระ! เซี่ยเฟยจะไปเกี่ยวข้องกับกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้! นี่มันเป็นแผนการของแกแน่!” หลิวไป่เฟิงคำรามอย่างโมโห

สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลหลิวก็ตกตะลึงเช่นกัน พวกเขารู้เรื่องกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองคำ ทั้งการลักพาตัว การจับตัวประกัน และการสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นตามมาโดยฝีมือของชูซุน พวกเขารู้จักชูซุนมานานแล้ว แต่เรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องอะไรกับหลิวเจี้ยเฟิง พวกเขาทุกคนคิดว่าชูซุนต้องสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อแก้แค้นพวกเขาแน่ๆ

ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากสีหน้าของคนอื่นๆ เขาตระหนักว่าหลิวไป่เฟิงไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่รู้ พวกเขาไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ บางทีอาจเป็นความคิดของหลิวไป่เฟิงเอง หรืออาจมีคนอื่นวางแผนอยู่เบื้องหลัง เช่น หลิวเซียงหรู เพราะท้ายที่สุดแล้ว จุดประสงค์ดั้งเดิมของกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าทองก็คือล่อเขาเข้ามาแล้วฆ่าเขานั่นเอง