จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 144 การกระทำที่น่ารังเกียจ!

บทที่ 144 การกระทำที่น่ารังเกียจ!

ชูซุนใช้เทคนิคการตรวจสอบตนเองเพื่อวิเคราะห์ความทรงจำของหลิวเจียเฟย

หลิว เจียเฟยเป็นหนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดของตระกูลหลิว และในฐานะผู้ช่วยที่ภักดีของหลิว เซียงหรู เขารู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตเป็นอย่างดี

ดังนั้น ชูซุนจึงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

แม้ว่าหลิวไป่เทียนจะเป็นลุงของเขาในเชิงคุณธรรม แต่ชูซุนก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยที่ได้ฆ่าเขา

สายตาของชูซุนมองข้ามหลิวจื่อไจ่ที่กำลังร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ แล้วหันไปมองทายาทโดยตรงของตระกูลหลิว ใยไหมแห่งการจุติสั่นไหว ราวกับพร้อมจะกัดได้ทุกเมื่อ

บรรดาทายาทโดยตรงของตระกูลหลิวต่างหวาดกลัว เงื่อนแห่งการเวียนว่ายตายเกิดรัดแน่นขึ้นรอบคอ ทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่ากำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งนรก

พวกเขารู้สึกสยดสยองเป็นพิเศษเมื่อได้เห็นการตายอันน่าสยดสยองของหลิวไป่ซาน ที่ถูกตัดหัว เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้พวกเขากลัวไหมแห่งการกลับชาติมาเกิดมากขึ้น และระมัดระวังการหายใจมากขึ้นไปอีก เพราะกลัวว่าจะถูกตัดหัวเช่นกัน

“มีใครรู้บ้างไหมว่าหลิวเซียงหรูอยู่ที่ไหน?” ชูซุนถามอย่างใจเย็น

หลังจากรออยู่นานโดยไม่ได้รับคำตอบ ชูซุนจึงเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่มีใครรู้เลยเหรอ?”

“ฉัน… ฉันรู้ว่าหลิวเซียงหรูอยู่ในสำนักเต๋าแห่งสวรรค์” มีคนทนแรงกดดันไม่ไหวจึงตะโกนออกมา

ขณะที่เขาร้องตะโกน เส้นใยแห่งการกลับชาติมาเกิดที่รัดคอเขาก็หายไปในทันที ชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความสุข ความรู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอช่างไม่น่าพึงพอใจอย่างแท้จริง

“หลิวเซียงหรูได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์ลับของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักวิถีสวรรค์…” บางคนคิดว่าตราบใดที่พวกเขาพูดความจริง พวกเขาก็จะรอดพ้นจากอันตราย และพวกเขาไม่สนใจชื่อเสียงของครอบครัว การเอาชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงพูดออกมาดังๆ

ลูกหลานโดยตรงของตระกูลหลิวก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาพูดคุยกันถึงที่อยู่ของหลิวเซียงหรู บางคนถึงกับเปิดเผยว่าเขาชอบสีอะไร เคยคบกับผู้หญิงกี่คน และผู้ใหญ่บางคนยังเปิดเผยถึงวันที่หลิวเซียงหรูปัสสาวะรดที่นอนเป็นครั้งแรกอีกด้วย

เมื่อทุกอย่างล้มเหลว มีคนตะโกนว่า “หลิวเซียงหรูเก่งกาจมาก!”

ทันทีที่เขาพูดจบ เส้นใยแห่งการกลับชาติมาเกิดที่รัดคอเขาก็หายไป

เมื่อเห็นว่าการเดินทางประสบความสำเร็จ คนอื่นๆ จึงปรบมือให้:

“หลิวเซียงหรูเลวร้ายยิ่งกว่าหมูหรือหมา เขาเป็นสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์”

“หลิวเซียงหรูเป็นเด็กเหลือขอไร้ประโยชน์ อวดดี ไม่คู่ควรแม้แต่จะสวมรองเท้าของท่านแม่ทัพชู…”

“หลิวไป่เฟิงและลูกชายของเขาไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่ามนุษย์ พวกเขาน่าเกลียดและน่ารังเกียจ สมควรถูกฟ้าผ่า…”

…

สถานการณ์วุ่นวาย เต็มไปด้วยคำด่าทอ และบางคนถึงกับสาปแช่งหลิวไป่เฟิง

ตราบใดที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็จะสาปแช่งหลิวไป่เฟิง และแม้แต่หลิวจื่อไจ้และพวกพ้องของเขาก็จะสาปแช่งเขาโดยไม่ลังเล

หลิวไป่เฟิงเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากสั่นเทา เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาโกรธจัดจนตัวสั่นไปทั้งตัว กำหมัดแน่นจนเกือบเป็นลม

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าญาติๆ ของเธอทุกคนจะเป็นแบบนั้น ประพฤติตัวเหมือนคนเลวทรามต่ำช้าเช่นนั้น!

ใบหน้าของหลิวจื่อไจ๋เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมน้ำเงิน ดวงตาแก่ๆ ของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธ เปลือกตาสั่นไหว และร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เป็นเพราะมีคนเรียกเขาว่าเสือหน้าซื่อใจคด ผู้เชี่ยวชาญด้านเล่ห์เหลี่ยมและการหลอกลวงเพื่อเอาตัวรอด เขาเกือบจะไอเป็นเลือดออกมา

“พวกแก… พวกแกทุกคนสมควรตาย…” หลิวไป่เฟิงโกรธจัดจนฟันกระทบกัน หัวร้อนผ่าว พูดอะไรไม่รู้เรื่อง นิ้วสั่นเทาขณะชี้ไปที่คนที่กำลังด่าทอเขาและลูกชาย

จู่ๆ ชูซุนก็ยกมือขึ้น เส้นใยไหมแห่งการกลับชาติมาเกิดห้าเส้นก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว พันรอบขา มือ และคอของหลิวไป่เฟิง ยกตัวเขาขึ้นไปในอากาศ

ดวงตาของชูซุนเย็นชาขณะที่เขาตบหน้าเธออย่างแรง

แกร๊ก… แตก…!

เสียงกระดูกแตกดังสนั่นหวั่นไหวจนขนลุกซู่ และเสียงกรีดร้องของหลิวไป่เฟิงก็เหมือนเสียงคร่ำครวญของผี

ทุกคนต่างจ้องมองและรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัวในทันที

ครึ่งหนึ่งของใบหน้าของหลิวไป่เฟิงซูบลงและเต็มไปด้วยเลือด ปากบิดเบี้ยวและดวงตาเหลือกเล็ก เลือดปนน้ำลายไหลหยดลงมาจากมุมปากเป็นเส้นเลือด น่าสยดสยองอย่างยิ่ง

“ชูซุน…แกสมควรตาย!” หลิวจื่อไจ๋คำราม ดวงตาแก่ชราของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

ชูซุนมองเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างสดใสที่สุด แล้วพูดว่า “คุณจะไม่แสร้งทำเป็นคนดีต่อไปอีกเหรอ?”

“เจ้า…” ความเมตตาบนใบหน้าของหลิวจื่อไจ้เปลี่ยนเป็นความดุร้ายในทันที

“ฉันรู้มากกว่าที่คุณคิด รู้ทุกรายละเอียดเลย และที่สำคัญ ผลงานของคุณแย่มาก” ชูซุนพูดประชดประชัน

หลิวจื่อไจ๋จ้องมองชูซุนด้วยสีหน้าเย็นชาและชั่วร้ายพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่ควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ตระกูลหลิวอันทรงเกียรติของข้าจะไม่ยอมให้ใครมาแทนที่ด้วยคนนามสกุลชูเด็ดขาด ใครก็ตามที่กล้าคิดจะโค่นล้มตระกูลหลิวของข้าจะต้องตาย”

ชูซุนยังคงนิ่งเฉย แต่สายตาของเขากลับเย็นชาลงกว่าเดิม

เขากำลังจะพูด แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเลือดและพลังชีวิตหยุดนิ่ง ราวกับว่าพลังและจิตวิญญาณทั้งหมดหายไปในพริบตา ร่างกายอ่อนแรงลงอย่างมากจนแทบยืนไม่ไหว สายตาพร่ามัว ขาอ่อนแรงจนล้มลงกับพื้น

เมื่อชูซุนล้มลง เส้นใยแห่งการเกิดใหม่ที่ลอยอยู่ในอากาศทั้งหมดก็หายไป และหลิวไป่เฟิงก็ร่วงลงมาจากอากาศ แต่ก็ถูกฉีจินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รับไว้ได้ทัน

ทุกคนต่างงุนงงไปหมด ชูซุนผู้ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อจะล้มลงได้อย่างไรในทันที?

มีเพียงหลิวจื่อไจ่และปรมาจารย์ระดับห้าเท่านั้นที่ยิ้มให้กัน จากนั้นหลิวจื่อไจ่ก็เปิดฝ่ามือ และขวดหยกขาวขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

“ชูซุน ยาอายุวัฒนะมึนเมานี่รสชาติเป็นยังไง?” หลิวจื่อไจ๋ก้าวเข้ามา มองชูซุนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเย็นชา

“หลิวจื่อไจ๋ เจ้าช่างน่ารังเกียจและไร้ยางอาย…” ใบหน้าของชูซุนแสดงออกถึงความขุ่นเคือง ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟ น่าเสียดายที่ทุกคนสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของเขาในขณะนั้น เพราะแม้แต่การพูดก็ยังยากลำบาก

“ยาอายุวัฒนะเมามาย” ชิ จินพึมพำ เขาเองก็รู้ว่ามันคืออะไร

หลิวจื่อไจ๋มองดูแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ใช่แล้ว ยาอายุวัฒนะมึนเมา ท่านผู้อาวุโสหวู่เป็นคนมอบให้ข้าเอง และเตือนข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เก็บรักษาไว้ให้ดี เผื่อในอนาคตข้าอาจต้องการใช้ ท่านผู้อาวุโสหวู่เป็นบุคคลระดับเทพอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นอัจฉริยะตัวจริง วันนี้ยาอายุวัฒนะมึนเมานี้ได้มีประโยชน์อย่างมาก”

“ที่แท้ก็คือท่านผู้อาวุโสสูงสุดนี่เอง” ชิจินรู้สึกเคารพอย่างยิ่ง น้ำอมฤตนี้เป็นของเฉพาะท่านผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเทียนเต๋าของเขาเท่านั้น ทำให้มันมีเอกลักษณ์ เขาเคยสงสัยว่าหลิวจื่อไจ้มีมันได้อย่างไร ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

“ชูซุน เจ้าทราบหรือไม่ว่ายาอายุวัฒนะมึนเมานี้สามารถทำให้เหล่าเซียนหลงเสน่ห์ได้ด้วยซ้ำ เจ้าควรจะรู้สึกเป็นเกียรติที่พวกเขาใช้มันกับเจ้า” หลิวจื่อกล่าวพลางหัวเราะ

“ฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะ!” หลิวไป่เฟิงตะโกนเสียงดัง เซไปเซมา หน้าอกเปื้อนเลือด ใบหน้าครึ่งหนึ่งซูบผอม ปากบิดเบี้ยว ดวงตาดุร้าย ในขณะนั้น รูปลักษณ์ที่คลุ้มคลั่งของเขาน่ากลัวราวกับผีแค้น

“ถูกพิษจากน้ำอมฤตของผู้อาวุโสสูงสุด บัดนี้เขากลายเป็นเนื้อบนเขียงแล้ว ท่านผู้นำตระกูลหลิว อย่ากังวลไปเลย ตอนนี้ท่านเป็นคนชำแหละเนื้อ ส่วนเขาเป็นปลา จะใช้มีดหรือขวานก็ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว” ซือจินโบกพัดของเขา ดูเหมือนเซียนลัทธิเต๋า แต่คำพูดของเขานั้นร้ายกาจอย่างยิ่ง

“พวกมันกล้ามาสร้างปัญหาให้ตระกูลหลิวของเราหรือ? พวกมันกำลังหาเรื่องตาย! ฆ่าพวกมันซะ!” คนที่พูดประโยคนี้คือทายาทโดยตรงคนแรกของตระกูลหลิวที่กล่าวถึงความเกี่ยวข้องของหลิวเซียงหรูกับสำนักเต๋าแห่งสวรรค์

“คนนอกเรียกเขาว่าคนโหดเหี้ยม ราชาปีศาจ และฉันคิดว่าพวกเขาพูดถูกแล้ว เขาเป็นอันธพาลที่ฆ่าคนและจุดไฟเผา บังคับให้เราพูดในสิ่งที่เราไม่เต็มใจ เขาควรตาย”

“ฮึ่ม แม่ของนางเป็นหญิงนอกสมรส หยาบคาย และต่ำช้า ผู้หญิงแบบไหนกันที่อยากจะมาเกี่ยวข้องกับตระกูลหลิวของข้า? นางไร้ยางอาย! เจ้าชูซุน เจ้าก็เป็นแค่ลูกนอกสมรส กล้าดียังไงมาข่มขู่พวกเรา? เมื่อกี้เราแสร้งทำเป็นเอาใจเจ้าและทำเหมือนว่าเจ้ากำลังบังคับเรา ก็เพราะเรารู้แล้วว่าเจ้าจะไม่ได้รับผลดี”

“พี่หลิวเซียงหรูเปรียบเสมือนมังกรในหมู่มนุษย์ ได้รับความโปรดปรานจากผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเต๋าแห่งสวรรค์ และได้รับการยอมรับเป็นศิษย์ลับ ในอนาคตเขาจะขึ้นสู่สวรรค์และประสบความสำเร็จอย่างหาที่เปรียบมิได้ ส่วนเจ้า ชูซุน เจ้าเป็นเพียงคนชั่วช้า เป็นหนอนในโคลน เจ้าเรียนรู้กลเม็ดของเกมมาเพียงเล็กน้อย แต่กลับกล้าแสดงความโอหังเช่นนี้ เจ้ากำลังหาเรื่องตาย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าจะสามารถข่มขู่ตระกูลหลิวของข้าได้?”

คนเหล่านี้ลืมความหวาดกลัวที่เคยรู้สึกไปหมดแล้ว พวกเขาทำตัวเองเปื้อนและแสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่สุด เมื่อเห็นว่าชูซุนไม่สามารถต่อต้านได้ พวกเขาก็เริ่มเยาะเย้ยและด่าทอเขาด้วยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและเสียดสี