จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 142 การตัดสินใจครั้งสำคัญระหว่างความเป็นความตาย!

บทที่ 142 การตัดสินใจครั้งสำคัญระหว่างความเป็นความตาย!

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาพลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ ตอนนี้ชูซุนอยู่ในระดับกลางของการสร้างรากฐานแล้ว และสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาสามารถแผ่ขยายไปได้ไกลหลายพันเมตร

เนื่องจากเป็นพ่อแม่ของเขา ชูซุนจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาของเธอก็เย็นชาเหมือนสระน้ำลึกที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูก

ทุกคนต่างหวาดกลัว

สายใยแห่งการกลับชาติมาเกิดหลายสายปรากฏขึ้น ล้อมรอบชูซุนราวกับงูขาว งดงามแต่ก็อันตราย

สายตาของชูซุนหันไปมองหลิวไป่เฟิงแล้วถามว่า “พ่อแม่ของผมอยู่ที่ไหน?”

น้ำเสียงของเธอสงบมาก สงบจนทำให้ขนลุก

สีหน้าของหลิวไป่เฟิงสั่นไหว ดวงตาของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ภายในนั้นซ่อนความขุ่นเคืองและความหวาดกลัวเอาไว้ลึกๆ

ชูซุนขยับนิ้ว และเส้นใยแห่งการกลับชาติมาเกิดหลายเส้นก็พุ่งออกมาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ พุ่งชนแผ่นหินสีน้ำเงินประดับที่เรียงรายอยู่รอบสวน

บูม!

ก้อนหินสีน้ำเงินขนาดเท่าโต๊ะกลมแตกกระจายในทันที เศษหินกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

ทุกคนต่างหวาดกลัว หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดผวา!

ชูซุนดีดนิ้วอีกครั้ง เส้นใยแห่งการจุติต่างๆ ก็หยุดเลื้อยพันและพุ่งตรงขึ้นเหมือนหอกสีขาวเล็กๆ ชี้ตรงไปยังทายาทโดยตรงของตระกูลหลิว

ลูกหลานโดยตรงของตระกูลหลิวต่างหวาดกลัว พวกเขาร้องไห้และคร่ำครวญด้วยความหวาดกลัว หากหินสีน้ำเงินขนาดใหญ่เช่นนี้แตกกระจาย พวกเขาจะไม่ถูกยิงด้วยกระสุนหรืออย่างไร?

ทุกคนมองไปที่หลิวไป่เฟิงด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง

หลิวไป่เฟิงกัดฟันแน่น สายตาเย็นชา แล้วพูดว่า “ชูซุน เจ้าคิดจะทรยศประเทศชาติหรือ?”

ชูซุนรู้สึกตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เยาะเย้ยว่า “กบฏ? ช่างเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรง! ประเทศนี้เปลี่ยนชื่อจากหัวเซี่ยเป็นหลิวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ประเทศจีนไม่ได้เป็นของตระกูลหลิว แต่ความเจริญรุ่งเรืองในปัจจุบันนั้นแยกไม่ออกจากความสำเร็จทางทหารอันรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า ในอดีต บรรพบุรุษของข้าพเจ้าได้ติดตามผู้นำสูงสุดไปต่อสู้กับศัตรู หลั่งเลือดนองแผ่นดิน และเสียชีวิตในสนามรบ ผู้นำสูงสุดเคยกล่าวไว้ว่า ‘ตราบใดที่จีนยังคงอยู่ ตระกูลหลิวก็จะเจริญรุ่งเรือง’ คฤหาสน์หลังนี้ได้รับมอบให้แก่ตระกูลหลิวของข้าพเจ้าโดยผู้นำสูงสุด และแผ่นจารึกที่ทางเข้าก็สลักด้วยพระองค์เอง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ท่านเป็นนายพลในประเทศจีน แต่กลับมาฆ่าคนและข่มขู่ลูกหลานของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งประเทศ นี่ไม่ใช่การทรยศหรือ?” หลิวไป่เฟิงกล่าวด้วยความโกรธแค้นและแรงกล้า

สีหน้าของชูซุนเปลี่ยนไป เขาต้องยอมรับว่าหลิวไป่เฟิงเป็นนักพูดที่ยอดเยี่ยม คำพูดที่เร้าอารมณ์ของเขามีพลังโน้มน้าวใจมาก และสามารถทำให้ผู้คนเดือดดาลได้ นอกจากนี้ยังสามารถจุดชนวนความโกรธของหนุ่มเลือดร้อนในสายตรงของตระกูลหลิวได้อีกด้วย

“ชูซุน ออกไปจากตระกูลหลิวซะ!” มีคนตะโกนขึ้นมา เป็นชายหนุ่มรูปงามวัยยี่สิบต้นๆ ขณะนั้นเขามองชูซุนอย่างตั้งใจ โดยไม่แสดงความหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

“ออกไปซะ! พวกเราเป็นลูกหลานของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งประเทศ จะยอมให้ถูกข่มขู่ได้อย่างไร? ถ้ากล้าพอ ก็ฆ่าฉันซะ!” ชายหนุ่มอีกคนก้าวออกมาข้างหน้า จ้องมองชูซุนอย่างตั้งใจ

“ส่งตัวเขาขึ้นศาลทหารซะ เขาเป็นแค่นายพลชั้นผู้น้อย เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระกูลหลิวมีนายพลกี่คน ถ้าเขากล้าขัดขืนอีก เราจะระดมกำลังทหารไปปราบปราม ฉันไม่คิดว่าเขาจะรอดไปได้!” มีคนตะโกนขึ้นมา

…

ในขณะนั้น สมาชิกทุกคนในตระกูลหลิวต่างก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและโกรธแค้นอย่างชอบธรรม

ชูซุนยังคงสงบนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปาก และแววตาที่แฝงไปด้วยความดูถูกและประชดประชัน ขณะที่เขากำลังจะพูด โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที

เป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก ชูซุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรับสาย

“ท่านครับ…” เสียงแผ่วเบาและลังเลดังขึ้น

ในชั่วพริบตา ชูซุนก็นึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักหน้ากลมตาโตที่มักสวมหูกระต่ายปลอมอยู่เสมอ นั่นก็คือหยูตู

อย่างไรก็ตาม ชูซุนรู้สึกสงสัยว่าทำไมกระต่ายหยกถึงเรียกเขามา

—คุณผู้หญิงคะ คุณจำหมายเลขที่พวกเขาขอให้หนูค้นหาได้ไหมคะ—เจด แรบบิทถามอย่างเขินอาย

“ผมจำได้” ชูซุนตอบ

“ท่านครับ ผมเจอตัวเขาแล้ว เจ้าของเบอร์โทรศัพท์นี้คือหลิว เจียเฟิง และเขาเป็นคนที่ติดต่อกับโกลเด้นวูล์ฟ ผมตรวจสอบแล้วว่าหลิว เจียเฟิงคนนี้เป็นคนในตระกูลหลิวแห่งปักกิ่ง…”

หลังจากที่เจดแรบบิทพูดจบและไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ เธอก็ถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านยังอยู่ไหมคะ?”

“ข้าอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าสามารถนำสิ่งที่เจ้าค้นพบไปส่งให้ท่านผู้นำสูงสุดได้เดี๋ยวนี้เลย” ชูซุนถาม

“ไม่มีปัญหา.”

“โอเค ผมขอวางสายก่อนนะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวเย็น” ชูซุนพูดพร้อมกับยิ้ม แล้ววางสายไป ดวงตาคมกริบของเขาดูเฉียบคมขึ้นทันที

“หัวหน้าบอกว่าจะชวนไปทานอาหารเย็น” ปลายสายอีกด้านหนึ่ง ยูตูถือโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไปและยิ้มอย่างโง่ๆ

ชูซุนหันสายตาไปทางกลุ่มหนุ่มสาวจากตระกูลหลิวที่กำลังตะโกนอยู่

ลมหายใจ!

ไหมแห่งการกลับชาติมาเกิดปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน แทงทะลุแขนของบุคคลนั้นโดยตรง และทิ้งร่องรอยเลือดที่โดดเด่นเป็นพิเศษ

“อ่า……”

เสียงกรีดร้องอันน่าเศร้าดังก้องไปทั่วห้อง เป็นเสียงของชายหนุ่มรูปงามผู้ซึ่งเป็นคนแรกที่บอกให้ชูซุนออกจากตระกูลหลิว

พฟฟ!

เส้นใยแห่งการกลับชาติมาเกิดหลายเส้นพุ่งออกมาอีกครั้ง แทงทะลุแขน ต้นขา และไหล่ของเขา ทำให้เลือดกระเด็นไปทั่ว

ชูซุนไม่ต้องการให้เขาตาย ดังนั้นบาดแผลที่เขาได้รับจึงไม่ถึงตาย แต่ก็ยังทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างเหลือทน

ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กชายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของเขาสร้างความหวาดกลัวให้กับเด็กหนุ่มคนอื่นๆ ที่กรีดร้องอยู่ก่อนหน้านี้ จนต้องถอยห่างออกไปด้วยความกลัว

สายตาของชูซุนเหลือบมองพวกเขา และเหล่าชายหนุ่มที่เคยตะโกนโหวกเหวกก็ตัวสั่นด้วยความกลัว อยากจะซ่อนหน้าไว้ในกางเกง พวกเขาทำไปเพราะความหุนหันพลันแล่น การเห็นชายหนุ่มดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ ความกระตือรือร้นที่น่าสมเพชของพวกเขาก็หายไปในทันที

ชูซุนยิ้มเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ขณะมองหลิวไป่เฟิงด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเจ้าไม่พูดอะไร อย่ามาโทษฉันนะ ชีวิตของพวกเขาอยู่ในมือเจ้าแล้ว”

ทันทีที่พูดจบ ชูซุนก็ยกมือขึ้นโบกไปมา ปล่อยเส้นไหมแห่งการจุติหลายเส้นพุ่งออกมาเหมือนหอกขนาดเล็ก พุ่งตรงเข้าที่ลำคอของทายาทโดยตรงของตระกูลหลิวมากกว่าห้าสิบคน

“หนึ่ง.”

เสียงอันน่าขนลุกนั้นทำให้ทายาทโดยตรงของตระกูลหลิวหวาดกลัว กลิ่นเหม็นเน่าอบอวลไปทั่วอากาศ บางคนตกใจจนอาเจียน บางคนร้องไห้ไม่หยุด แต่ไม่กล้าเปล่งเสียงใดๆ เพราะเส้นสีขาวคล้ายหอกสั้นๆ นั้นกดอยู่ที่ลำคอ ทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก พวกเขาไม่สงสัยเลยถึงพลังอำนาจของสิ่งนั้น

สีหน้าของหลิวไป่เฟิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วขณะที่เขาคำรามว่า “ชูซุน เจ้าคิดจะทรยศประเทศชาติจริงๆ หรือ?”

“สอง.”

ดวงตาของชูซุนเย็นชาและน้ำเสียงราวกับน้ำค้างแข็งที่แผ่กระจายไปทั่ว

“ชูซุน…” หลิวไป่เฟิงถูกขัดจังหวะโดยสมาชิกในตระกูลหลิวสายตรงก่อนที่เขาจะพูดจบ “พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านตั้งใจจะปล่อยให้พวกเราตายกันหมดจริงหรือ?”

ชายผู้นี้คือหลิวไป่ซาน น้องชายของหลิวไป่เฟิง

“เขาไม่กล้าฆ่าคุณหรอก” หลิวไป่เฟิงกล่าวอย่างมั่นใจ

“แกไม่กล้าเหรอ?” ถึงแม้หลิวไป่ซานจะเป็นน้องชาย แต่เขากลับดูแก่กว่าวัย ผิวคล้ำและดวงตาคมกริบ เขาตะโกนใส่หลิวไป่เฟิงว่า “หลิวไป่เฟิง แกกล้าพูดอย่างนั้นได้ยังไง? ทำไมพวกเราต้องมารับผลกรรมจากการกระทำอันน่ารังเกียจของแกด้วย?”

คนอื่นๆ จ้องมองหลิวไป่เฟิงด้วยสายตาที่ดุดัน ใครบ้างที่ไม่รู้จักกลอุบายของชูซุน? ทุกครั้งที่เขาลงมือ เขาก็ฆ่าคนและทำให้พื้นดินเปื้อนเลือด หลิวไป่เฟิงต้องการฆ่าพวกเขาอย่างชัดเจน

ไม่เพียงแต่ทายาทโดยตรงของตระกูลหลิวจะไม่เชื่อเท่านั้น แต่แม้แต่องครักษ์ก็ยังไม่เชื่อ พวกเขาบอกว่าชูซุนไม่กล้าหรือไง? พวกเขาพูดเล่นหรือเปล่า? เจ้าสำนักใหญ่แห่งสำนักวิถีสวรรค์ยังคงเป็นแค่กองโคลน เลือดของเขายังไม่แห้งดีเลยด้วยซ้ำ

“เฮ้ย นายจะยืนดูพวกเราตายเฉยๆ แบบนี้เหรอ? ฉันไม่อยากตาย ได้โปรด ช่วยฉันด้วย…”

“พี่ชาย ช่วยบอกท่านนายพลชูโดยเร็วว่าพ่อแม่ของเขาอยู่ที่ไหน”

“หลิวไป่เฟิง คุณและลูกชายของคุณเป็นคนเลวทรามต่ำช้า คุณไม่รู้จริงๆ หรืออย่างไรว่าลูกชายสุดที่รักของคุณทำอะไรมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา?”

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเกิดความโกรธและเริ่มตะโกนด่าทอและเหยียดหยามหลิวไป่เฟิง

“สาม.”

ใบหน้าของชูซุนสงบนิ่ง แต่ดวงตาของเขากลับไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มีเพียงความเฉยเมยอย่างที่สุด เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น และในทันทีที่เขาลดมือลง เส้นใยแห่งการจุติเหล่านั้นก็จะแทงทะลุลำคอของคนเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย