จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 138 การต่อสู้ที่สิ้นหวัง!

บทที่ 138 การต่อสู้ที่สิ้นหวัง!

“ฆ่า!”

ชูซุนคำรามและเปิดใช้งานวิชามังกรฟ้าเก้าวัฏจักร เสียงคำรามของมังกรดังก้องกังวาน ทุกรูขุมขนบนร่างกายของเขาเปล่งแสงเจิดจ้า เขากำหมัดแน่นและพุ่งเข้าโจมตี

“ตาย!”

ซอมบี้ตัวนั้นไม่ยอมถอย มันโกรธจัด มดที่มันเคยคิดว่าไร้ค่ากลับทำร้ายมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้มันโมโหอย่างควบคุมไม่ได้ ในชั่วพริบตาต่อมา แขนที่ขาดของมันก็งอกใหม่ พลังการรักษาของมันนั้นทรงพลังเกินไป ออร่าสีดำล้อมรอบตัวมันขณะที่มันพุ่งไปข้างหน้า

โผล่!

ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง กำปั้นสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง พลังงานพลุ่งพล่าน โยนทรายและก้อนหินขึ้นไปในอากาศ และทำลายพืชพรรณที่ขวางทาง

ปัง ปัง…!

เสียงหมัดรัวดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า และเสียงกระแทกอึกทึกดังก้องไปทั่วอากาศ การโจมตีเหล่านั้นเหมือนพายุที่สร้างระลอกคลื่นในอากาศ ทั้งสองคนเร็วมาก พวกเขาพุ่งทะยานขึ้นไปบนเนินเขา เปลี่ยนป่าทึบให้กลายเป็นฉากแห่งความพินาศ ราวกับทีเร็กซ์ร่างมนุษย์

บูม!

ก้อนหินขนาดเท่าโต๊ะสี่เหลี่ยมพุ่งออกมาในแนวนอน พุ่งเข้าหาชูซุน ก่อนจะถูกทุบแตกด้วยหมัดของเขา

ชูซุนก้าวเท้าไปไกลกว่าสิบเมตร เข้าใกล้ซอมบี้มากขึ้น กระดูกของมันส่องประกาย อวัยวะภายในเต้นระริก และมันก็เหวี่ยงหมัดอันทรงพลังออกมา

เสียงดังเปรี๊ยะดังขึ้น แขนของเธอก็ระเบิดอีกครั้ง เนื้อและเลือดกระเด็นไปทั่ว เขาค่อนข้างหวาดกลัว พละกำลังของเธอน่ากลัวมาก แม้แต่กระสุนเจาะเกราะก็ทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ชูซุนกลับทำลายเธอได้ด้วยหมัดเดียว พละกำลังของคู่ต่อสู้นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าของเขาเสียอีก

ชูซุนปล่อยหมัดอันรุนแรงอีกครั้ง ทำให้หน้าอกที่แข็งทื่อแตกกระจาย ซี่โครงยุบตัวลง และเสียงกระดูกหักทำให้ขนลุกไปทั้งตัว

ซอมบี้ตัวนั้นหวาดกลัวและโกรธจัด พลังมืดพลุ่งพล่านออกมา ฝ่ามือของมันแปลงร่างเป็นดาบพุ่งเข้าโจมตีชูซุน

ชูซุนรีบถอยหนี แต่ก็ยังโดนโจมตีที่ไหล่จนกระเด็นไปกระแทกหินแตกกระจาย

ปัง!

ดาบไม้ปรากฏขึ้น เปล่งประกายแสงสีทอง และมีรัศมีคมดาบแผ่ออกมา ฟาดฟันในแนวนอนไปยังซอมบี้

ลมหายใจ!

แขนขวาของซอมบี้ถูกตัดขาดและทำลายด้วยพลังงานจากดาบ

คำราม!

ออร่าสีดำอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไป แปลงร่างเป็นดาบขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าโจมตีชูซุนอย่างดุร้าย

ชูซุนเหวี่ยงหมัดออกไป หมัดของเขาส่องแสงเรืองรอง และเสียงดังสนั่นก็ทำลายดาบใหญ่จนแหลกละเอียด เมื่อมองใกล้ๆ เขาก็เห็นซอมบี้กระเด็นถอยหลังไป

คุณคิดว่าคุณกำลังจะไปไหน?

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของชูซุนระเบิดขึ้น และเขาก็ปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปประมาณสิบหรือยี่สิบเมตร

เมื่อซอมบี้วิ่งกลับมาถึงหมู่บ้าน ราชาผีและหยินจงต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของมัน ซอมบี้อยู่ในสภาพที่แย่มาก ซี่โครงยุบ แขนขาดไปข้างหนึ่ง และร่างกายเต็มไปด้วยเลือดจนเห็นกระดูกขาวๆ

เมื่อพวกเขาเห็นชูซุนวิ่งตามมาทัน ทั้งสองก็ตกใจแทบแย่ เพราะเขาน่ากลัวเกินไป

“ฉันรู้แล้ว! ท่านลอร์ดเป็นเทพเจ้า เป็นผู้ที่ไม่มีใครเอาชนะได้… ช่างโดดเดี่ยวเหลือเกินที่เป็นผู้ไร้เทียมทาน…” เฉินฮั่นหลงร้องอย่างดีใจและเริ่มร้องเพลง

เมื่อเห็นว่าชูซุนปลอดภัยแล้ว ฮวาชิงหวู่และคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก เมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงที่ไม่จบของเฉินฮั่นหลง พวกเขาก็ยิ้มอย่างรู้กัน

“เจ้าแมลงน่าสมเพช ข้าจะฆ่าเจ้า!” เจียงคำรามอย่างเดือดดาลพลางจ้องมองชูซุนที่กำลังโจมตีอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็คว้าตัวหยินจงไว้ และไม่เปิดโอกาสให้หยินจงขัดขืน ก่อนจะกัดที่คอของเขาอย่างแรงจนคอแทบแตก ขณะที่เขาดูดเลือดของหยินจงอย่างกระหาย

ในชั่วพริบตาเดียว หยินจงก็ขาดน้ำและเหี่ยวแห้งไป เลือดทั้งหมดไหลออกจากร่างกายจนเหลือเพียงศพที่แห้งกรัง ซี่โครงที่ยุบตัวกลับฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แขนที่ขาดหายไปงอกใหม่ และพลังปราณก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

ราชาปีศาจเกือบตายเพราะความกลัว เขาคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นเทาและอ้อนวอนว่า “ฝ่าบาท ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ที่ภักดีที่สุดของพระองค์ โปรดไว้ชีวิตข้าพเจ้าด้วย…”

“ในเมื่อเจ้าภักดีขนาดนี้ จงมอบเลือดของเจ้าให้ข้า” ซอมบี้ตัวนั้นโหดร้ายอย่างยิ่งและคว้าตัวราชาผีไว้โดยตรง

ราชาแห่งวิญญาณกัดฟันแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความอาฆาตแค้น กระโดดขึ้นพร้อมกับชกไปที่มือขนาดมหึมาที่ยื่นออกมาคว้าตัวเขา

ที่จริงแล้ว ราชาผีนั้นเป็นปรมาจารย์ระดับห้า และการโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ซอมบี้เซถอยหลังไปหลายก้าว

เจียงถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าราชาปีศาจจะกล้าลงมือ จากนั้นเขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาว่า “แค่ทาสธรรมดา กล้าดียังไงมาขัดขืนเจ้านาย!”

“ไอ้เวร! กูแค่พยายามหาเลี้ยงชีพ แล้วมึงจะมาดูดเลือดกูงั้นเหรอ?” ราชาผีสบถออกมาอย่างไม่เกรงใจ เขาตัดสินใจทุ่มสุดตัวแล้ว ในเมื่อสถานการณ์มันย่ำแย่ขนาดนี้ สู้จนตายไปเลยก็คงไม่เสียหาย เผื่อจะยังมีแสงแห่งความหวังอยู่บ้าง

น่าเสียดายที่ในไม่ช้าเขาก็ได้เรียนรู้ว่าบางครั้งการต่อต้านก็ไร้ประโยชน์ และการถูกตบหน้าจากมิจฉาชีพทำให้เขาขยับตัวไม่ได้

“เจ้าทาสที่น่าสมเพช เจ้ากล้าดียังไงมาขัดขืนข้า? เจ้ากำลังหาเรื่องตาย!” ซอมบี้เผยเขี้ยวแหลมคมออกมา

ชูซุนจะไม่ยอมให้ซอมบี้แข็งแกร่งขึ้นเด็ดขาด เลือดของปรมาจารย์ระดับห้าสองคนก็เพียงพอที่จะฟื้นฟูพลังของซอมบี้ให้กลับมาเต็มที่ได้แล้ว

ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว พลังของดาบก็พุ่งออกมา ฟาดฟันซอมบี้ราวกับสายฟ้า

เจียงรู้ถึงพลังของดาบนั้นดี จึงหลบด้วยการก้าวข้าง แต่เขาลืมไปว่ามีราชาปีศาจอยู่ เมื่อรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็โกรธจัด

เพราะราชาปีศาจถูกฟันครึ่งท่อนที่เอวด้วยดาบเพียงเล่มเดียว ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

ซอมบี้คำราม แต่ก็ฉกฉวยศพไปครึ่งตัวด้วย ราชาผีผู้น่าสงสารไม่รู้เลยว่า หลังจากที่เขาตายไปแล้ว เจ้านายคนใหม่ของเขาได้ดูดเลือดจากร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาไปแล้ว

อีกครึ่งหนึ่งของร่างกายถูกดาบของชูซุนฟันจนขาดวิ่น กลายเป็นเลือดกระเซ็นไปทั่ว

ออร่าของซอมบี้เพิ่มสูงขึ้น แผ่พลังแห่งความกระหายเลือดอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าตกใจมาก

สีหน้าของชูซุนเย็นชา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ร่างกายที่แข็งทื่อของเขากลับยิ่งใหญ่โตและแข็งแกร่งกว่าเดิม

เท้าของเขาแข็งทื่อและแทบไม่ได้แตะพื้น เขาเหยียดตัวอย่างสบายและรู้สึกดีกว่าที่เคย ดวงตาของเขาเหมือนรูที่เลือดไหล เปล่งประกายด้วยแสงสีแดงที่น่าขนลุก และร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีดำที่ทำให้เขายิ่งอันตรายมากขึ้น

“เจ้าสัตว์น่าสงสาร ข้าถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าเต็มใจที่จะติดตามข้าไปเป็นทาสหรือไม่?” น้ำเสียงของซอมบี้เบา แต่เต็มไปด้วยความโลภ เขาแข็งแกร่งขึ้นมากหลังจากดูดซับพลังของปรมาจารย์ระดับห้าสองคน หากเขาดูดซับพลังของชูซุนได้ มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น

ชูซุนยังคงสงบสติอารมณ์ จากนั้น…ยกกำปั้นขึ้นและชกออกไป

“เดิมทีข้าตั้งใจจะใช้เจ้าเป็นทาสเลือด แต่ในเมื่อเจ้าเนรคุณ ข้าจะดูดเลือดเจ้าให้หมดในคราวเดียว” เจียงโกรธจัด ชูซุนยั่วยุเขา เขาไม่ชอบนิสัยของชูซุนที่ชอบโจมตีโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เจียงก็เหวี่ยงหมัดออกไปอย่างกะทันหัน แรงกระแทกนั้นทำให้เกิดเสียงดังสนั่น

กำปั้นของทั้งสองปะทะกัน ทำให้เกิดเสียงดังตุบ และทั้งคู่ก็ถูกเหวี่ยงไปข้างหลังพร้อมกัน

ขณะที่ชูซุนกระโจนถอยหลัง ดาบไม้ก็เปล่งแสงสีทองอร่าม ความว่างเปล่าคำราม และดาบสีทองขนาดมหึมา ยาวหลายสิบฟุต ก็พุ่งขึ้นมาจากความว่างเปล่า

“ตัด!”

ด้วยเสียงร้องดังลั่น ดาบทองคำยักษ์คำรามและพุ่งลงมาจากท้องฟ้า

ภูเขาเฉียนหลงทั้งลูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดดินถล่ม หินขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมา ฝุ่นและควันพวยพุ่งขึ้นทุกครั้งที่ดาบยักษ์ฟาดฟัน ทำให้ท้องฟ้าและดวงอาทิตย์มืดมิดราวกับการระเบิดนิวเคลียร์

หลังจากนั้นไม่นาน ควันก็จางลง และชูซุนก็จ้องมอง พื้นดินระเบิดออกเป็นร่องลึกยาวกว่าสามเมตรและลึกกว่าหนึ่งเมตร ซึ่งถูกผ่าออกด้วยดาบยักษ์ ซอมบี้ก็หายไปแล้วเช่นกัน

ชูซุนไม่ได้รู้สึกยินดีเลย เขาสัมผัสได้ว่าซอมบี้ตัวนั้นยังไม่ตาย

ทันใดนั้นหุบเหวก็เปิดออก และร่างหนึ่งก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันคือซอมบี้ มันดูน่ากลัวมาก ใบหน้าครึ่งหนึ่งหายไป ไหล่ขวาครึ่งหนึ่งถูกตัดออก และมีบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกจนเห็นหัวใจสีแดงเข้มอยู่ข้างใน

“ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน…!” เจียงคำรามด้วยความโกรธแค้น หลังจากถูกชูซุนฟันบาดเจ็บอีกครั้ง เขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย การฟันดาบนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป แทงทะลุตัวเขาโดยตรง ทำให้เขาไม่มีทางหนีหรือหลบหลีกได้ เขาทำได้เพียงรับมันตรงๆ และสิ่งที่ทำให้เขากลัวยิ่งกว่าคือพลังงานประหลาดกำลังกดข่มความสามารถในการรักษาบาดแผลของเขาตรงจุดที่ถูกดาบฟัน ทำให้การฟื้นตัวช้าลงอย่างมาก

ใบหน้าของชูซุนซีดลงเรื่อยๆ คมดาบได้สร้างความเสียหายอย่างมาก แต่เขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป

กระดูกของเขาส่องแสงระยิบระยับ หัวใจเต้นแรงดุจกลอง ร่างกายเปล่งประกาย และด้วยเสียงร้องของนกฟีนิกซ์ในมือซ้ายและเสียงคำรามของมังกรในมือขวา เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของการฝึกฝนระดับรากฐานขั้นกลางออกมา

ชูซุนตะโกนเสียงดังแล้วเหวี่ยงเขาขึ้นไปในอากาศ ทำให้ไหล่ที่บาดเจ็บอยู่แล้วของเขากลายเป็นหมอกเลือดไปโดยสมบูรณ์

ชูซุนอยู่ใกล้มากราวกับเงา และปล่อยหมัดมากกว่าสิบหมัดติดต่อกัน

เลือดกระเด็นออกมาจากร่างที่แข็งทื่ออย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงกรีดร้องไม่หยุด

ชูซุนพุ่งทะยานไปในอากาศและปล่อยลูกเตะพลังทำลายล้างใส่ด้านข้างของซอมบี้อย่างจัง เสียงดังสนั่นทำให้ซี่โครงของมันหักไปหนึ่งซี่ ซอมบี้ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปเหมือนลูกปืนใหญ่ พุ่งชนหมู่บ้านและทำลายล้างมันจนหมด

วูบ วูบ…!

ได้ยินเสียงแหลมดังลั่น และมีแสงสีขาววาบขึ้นสองครั้งราวกับสายฟ้าแลบ

สีหน้าของชูซุนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด และในชั่วพริบตาต่อมา แสงสีขาวก็พุ่งเข้าหาเขา

ชูซุนกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกับไอเป็นเลือดจำนวนมาก

มันเป็นเขี้ยวแข็งสองซี่คล้ายมีดสั้น เขาเคยอาบเลือดมังกรและฝึกฝนวิชามังกรฟ้าเก้าวัฏจักรมาแล้ว เขี้ยวทั้งสองไม่สามารถแทงทะลุผิวหนังของเขาได้ แต่ก็ทำให้เลือดพุ่งพล่านและสร้างบาดแผลสาหัสให้กับเขา

ในขณะเดียวกัน ซอมบี้ก็โต้กลับ ปล่อยออร่าเลือดอันน่าสะพรึงกลัวออกมาขณะพุ่งเข้าใส่ชูซุนโดยตรง

ชูซุนขยับเท้าและเบี่ยงไปด้านข้างมากกว่าสิบเมตรเพื่อหลบการโจมตี แต่สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาถูกหลอก ซอมบี้ไม่ได้เล็งเป้าหมายมาที่เขา แต่เป็นฮวาชิงหวู่และคนอื่นๆ ในหมู่บ้านต่างหาก

ในแง่ของฝีมือการฝึกฝน เจียงเหนือกว่าชูซุนมาก หากชูซุนไม่มีกลเม็ดเด็ดพรายมากมาย เขาคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว

ซอมบี้ตัวนั้นแข็งแกร่งมาก มันทะลวงแนวป้องกันของชูซุน และด้วยการโจมตีด้วยฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ก็ทำลายหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน เผยให้เห็นร่างที่ยับเยินของฮวาชิงหวู่และคนอื่นๆ ซอมบี้คว้าตัวฮวาชิงหวู่ไว้ โดยเชื่อว่าเลือดของเขานั้นบริสุทธิ์มาก และการดื่มเลือดนั้นจะช่วยให้เขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

“คุณกำลังหาเรื่องใส่ตัวเอง!”

ชูซุนคำรามเสียงดัง ดาบไม้ของเขาสั่นสะเทือน และแสงสีทองก็วาบขึ้น เขาฟาดฟันดาบ พลังสีทองส่องสว่างไปในอากาศ พร้อมกับเจตนาฆ่าที่เหนือชั้น ขณะที่เขาพุ่งเข้าหาซอมบี้

ในขณะที่มือแข็งทื่อกำลังจะแตะต้องฮวาชิงหวู่ ออร่าดาบสีทองก็วาบผ่านไป

เลือดและเนื้อกระเด็นไปทั่ว แขนที่แข็งทื่อถูกดาบฟันขาดออกจากร่างกายและถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงกระแทก

ซอมบี้คำรามด้วยความหวาดกลัว ทุกการเคลื่อนไหวของชูซุนนั้นทรงพลังอย่างน่าสะพรึงกลัว ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น

ตี!

ทันใดนั้น ชูซุนก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ดาบไม้พยุงตัวเพื่อไม่ให้ล้ม

เขาชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายสีแดงและเขาก็หัวเราะอย่างประหลาด เขารู้แล้วว่าชูซุนกำลังจะตาย ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวที่น่าหวาดกลัวเหล่านั้นได้ส่งผลกระทบอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟาดฟันดาบครั้งสุดท้าย ซึ่งน่าจะทำให้เขาหมดแรงไปโดยสิ้นเชิง

เขายกมือขึ้น และพลังงานสีดำก็พุ่งออกมาและรวมตัวกันเป็นกำปั้น จากนั้นเขาก็คลายกำปั้นนั้นออก

ชูซุนกระเด็นถอยหลัง ดาบไม้หลุดจากมือ เขากระอักเลือดขึ้นมาในอากาศ เลือดสีแดงฉานกระเด็นไปทั่ว ก่อนจะกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร และหมดสติไปในที่สุด

“ฮ่าฮ่า… แมลงก็คือแมลง ถ้าแกกล้าท้าทายข้า จุดจบของแกจะต้องน่าอนาถแน่” ซอมบี้หัวเราะเสียงดัง ใบหน้าครึ่งหนึ่งของมันบิดเบี้ยวอยู่แล้ว มันจึงดูน่ากลัวอยู่แล้ว และเสียงหัวเราะของมันในขณะนั้นยิ่งน่าขนลุกกว่าเดิม

“ท่านครับ…” เฉินฮั่นหลงอุทาน พวกเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยฝุ่นและสิ่งสกปรก หากไม่ใช่เพราะการคุ้มครองของฮวาชิงหวู่ พวกเขาคงเสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัสไปแล้วตอนที่คฤหาสน์พังถล่ม

ฮวาชิงหวู่รู้สึกกระวนกระวายและกังวลใจ เขาพุ่งเข้าใส่ชูซุนโดยไม่สนใจอะไร แต่เจียงใช้ฝ่ามือตบเขาจากระยะไกลจนกระเด็นออกไป

ซอมบี้ตัวนั้นระมัดระวังเป็นอย่างมาก แทนที่จะพุ่งเข้าหาชูซุน มันกลับเตะก้อนหินขนาดเท่าโต๊ะสี่เหลี่ยมแล้วขว้างใส่เขา

ชูซุนที่หมดสติไปนั้น ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาถูกกระแทกกับพื้นอย่างแรง

เฉินฮั่นหลงและคนอื่นๆ ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำ

ตอนนั้นเองเจียงจึงเชื่อว่าชูซุนหมดสติไปจริงๆ เขาหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง “เจ้ามดน้อยน่าสมเพช! ถ้าไม่ยอมจำนนต่อข้า เจ้าจะต้องตาย หลังจากที่ข้าดูดเลือดเจ้าแล้ว ข้าจะเปลี่ยนเจ้าให้เป็นหุ่นเชิดและทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่มีวันได้เกิดใหม่…” จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่ชูซุนอย่างใจร้อน เขี้ยวของเขาได้งอกกลับมาแล้ว เขี้ยวที่หักไปตอนที่เขาทำร้ายชูซุนนั้นแตกละเอียดไปหมดแล้ว

เขี้ยวเย็นชาและน่ากลัวของมันเปล่งประกายขณะพุ่งเข้ากัดคอของชูซุนอย่างกระหาย

ในวินาทีนั้นเอง ชูซุนซึ่งหมดสติอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ซอมบี้ตกใจกลัวมาก มันถูกหลอก มันพยายามหนีทันที แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เขามองลงไปและเห็นมือขาวสะอาดข้างหนึ่งพุ่งตรงเข้าไปในอกของเขา มุ่งตรงไปยังหัวใจ ก่อนจะระเบิดเสียงดังสนั่น

รูขนาดเท่าชามปรากฏขึ้นที่หน้าอกของเขา และหัวใจของเขาก็แตกสลาย

“รับดาบไป” เสียงของชูซุนอ่อนแรงอย่างมาก

โชคดีที่โมซิงเหอได้ยินเช่นนั้น จึงวิ่งออกไปหยิบดาบไม้ที่ชูซุนทำตก แล้วพุ่งเข้าใส่ชูซุนทันที ยกดาบไม้ขึ้นฟันอย่างแรง

เลือดพุ่งกระฉูด หัวหลุดกระเด็น และโมซิงเหอเตะคนหนึ่งกระเด็นออกไป

เมื่อเห็นซอมบี้ที่ถูกตัดหัว ชูซุนก็รู้สึกโล่งใจและเป็นลมไปในที่สุด