จักรพรรดิอมตะหวนคืน - บทที่ 136 ราชาซอมบี้ผงาด!

บทที่ 136 ราชาซอมบี้ผงาด!

“ท่านปรมาจารย์ผี ถ้าเราไม่ลงมือเร็ว ๆ นี้ พวกเราจะไม่มีใครออกจากที่นี่ไปได้ในวันนี้” หยินจงโกรธจัด แมลงเหล็กไม่สามารถยับยั้งชูซุนได้ และปรมาจารย์ผีก็ยังคงเฝ้าดูเหตุการณ์นั้นต่อไป โดยซ่อนพลังของตนไว้ เขาเล่นกับไฟอย่างแท้จริง

ราชาปีศาจโกรธจัด ดวงตาเป็นประกาย และเขาก็หยิบขวดกู่สีดำออกมา

“เรือที่เรียกวิญญาณ”

เมื่อเห็นเช่นนั้น หยินจงจึงถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจและอุทานว่า:

ราชาผีมองเขาด้วยความประหลาดใจ สำนักหยินรู้เรื่องกู่เรียกผีจริงหรือ?

ดวงตาของหยินจงสะท้อนความหวาดกลัว เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าไพ่ตายของราชาปีศาจคือหนอนอัญเชิญปีศาจ เมื่อสารภายในหนอนตัวนี้ถูกปล่อยออกมา พื้นที่ในรัศมีสิบไมล์อาจกลายเป็นทะเลเลือด และแม้แต่พวกเขาก็อาจหนีไม่พ้น

“ยาเรียกวิญญาณ” เป็นคำที่ใช้กันในโลกของศิลปะการต่อสู้ ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพราะไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยวิธีการสมัยใหม่ แต่สืบทอดมาจากสมัยโบราณ ส่วนยุคสมัยที่แน่ชัดนั้น ไม่สามารถระบุได้ รู้เพียงแต่ว่าเป็นของโบราณเท่านั้น

หลายปีก่อน ทีมโบราณคดีทีมหนึ่งขุดพบภาชนะที่สามารถเรียกวิญญาณได้ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร พวกเขาเสี่ยงชีวิตเพื่อเปิดมัน และสิ่งที่พวกเขาปลดปล่อยออกมาไม่เพียงแต่ฆ่าทีมงานเท่านั้น แต่ยังสังหารหมู่ประชากรในรัศมีสิบไมล์อีกด้วย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นใกล้กับอาณาเขตของสำนักวิญญาณหยิน ดังนั้นเขาจึงรับรู้ถึงเหตุการณ์นี้

ดวงตาสีแดงก่ำที่น่าหวาดหวั่นของชูซุนหรี่ลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย

“กลับไปเถอะ” ชูซุนบอกเฉินฮั่นหลงและคนอื่นๆ ให้กลับไปยังหมู่บ้าน

พวกเขาเชื่อฟังคำพูดของชูซุนโดยไม่มีเงื่อนไขเสมอ เมื่อโมซิงเหอพูดถึงหลิวเจียเฟยที่หมดสติ พวกเขาทั้งหมดก็พากันไปหลบภัยในวิลล่า

ชูซุนรีบร่ายคาถา สร้างรูปแบบเวทมนตร์ที่ห่อหุ้มหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านไว้

บzzz!

ด้วงที่ลอยอยู่ในอากาศก็รู้สึกไม่สบายตัวและกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่จะพุ่งลงมาอย่างกะทันหัน

ชูซุนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและจู่ๆ ก็เหวี่ยงหมัดขึ้นไปในอากาศ แรงกระแทกนั้นก่อให้เกิดลมพายุที่น่าสะพรึงกลัว

ลมหายใจ!

คราวนี้ แมลงเหล็กแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยหมัดเดียวจากชูซุน

ดวงตาของหยินจงฉายแววไม่แน่ใจ แม้แต่แมลงเหล็กที่ทำลายไม่ได้ก็ยังแตกสลายด้วยหมัดของชูซุน ทำให้เขารู้สึกปวดท้องหลายครั้ง

ราชาอสูรหันไปมองหยินจง เพื่อขอความเห็นว่าควรเปิดภาชนะอัญเชิญอสูรหรือไม่

หยินจงหลบหลีกและเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เขาไม่สามารถตัดสินใจได้ มันน่ากลัวเกินไป เขาจะทำเช่นนั้นก็ต่อเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเท่านั้น

ปัง!

ชูซุนแปลงร่างเป็นลำแสงแล้วพุ่งออกไป โดยตั้งใจจะฉวยโอกาสแย่งชิงถ้วยเพาะพันธุ์ภูตผีอย่างไม่ทันตั้งตัว

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทุกการเคลื่อนไหวของเขากำลังสร้างความหวาดหวั่นให้กับราชาปีศาจและคนอื่นๆ เมื่อเขาเข้าใกล้ สายตาของราชาปีศาจก็ดุร้ายขึ้น และเขาก็ฟาดฝ่ามือลงกับพื้น ทำให้ฝาถ้วยอัญเชิญปีศาจกระเด็นไปไกล

ทันใดนั้น ความรู้สึกอันตรายที่น่าขนลุกก็แผ่ซ่านออกมาจากหม้อที่ใช้เรียกวิญญาณ

ฮ่า…!

เสียงประหลาดดังก้องไปทั่ว ทำให้เลือดเย็นยะเยือก ราชาแห่งวิญญาณโยนชามอัญเชิญวิญญาณลงพื้น แล้วก้มลงกราบกับพื้น

ชามผี (Phantom Bowl) ไม่ได้ตกลงพื้น แต่ลอยอยู่ในอากาศ

เสียงอึกทึกครึกครักน่าขนลุกดังก้องอยู่อย่างต่อเนื่อง และภาชนะเรียกวิญญาณก็ปล่อยควันดำหนาทึบออกมาไม่หยุด พร้อมกับกลิ่นเลือดและกลิ่นเหม็นเน่าของความตายที่รุนแรง

หม้อใบเล็กที่ใช้เรียกวิญญาณนั้นเปรียบเสมือนหลุมลึกที่ไม่มีก้น มีพลังงานสีดำพุ่งขึ้นและควบแน่นอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดก็กลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์สูงสามถึงสี่เมตรที่ลอยอยู่ในอากาศ

“นั่นมันอะไรกันวะ?” เฉินฮั่นหลงและคนอื่นๆ รู้สึกไม่สบายใจและพยายามมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบกับภาพที่น่าสยดสยองนี้

“ข้าไม่รู้ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะมีพลังมาก ดูสิ แม้แต่ราชาปีศาจและลูกน้องของเขายังต้องคลานหนี” ดวงตาของโมซิงเหอแสดงออกถึงความจริงจัง

“ใครจะสนว่าเขาเป็นผีประเภทไหน? ท่านครับ เขาคือเทพเจ้าที่ลงมายังโลก เขาสามารถทำลายผีและอสูรกายทั้งหมดได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว” ในใจของเฉินฮั่นหลง ชูซุนคือเทพเจ้า และไม่มีอะไรหยุดเขาได้

“นี่อันตรายมาก” ฮวาชิงหวู่กล่าวอย่างเคร่งขรึม ในฐานะผู้ฝึกฝนวิชาเซียน ประสาทสัมผัสของเธอนั้นเฉียบคมเป็นอย่างยิ่ง

“อัศวินตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า?” หมอซิงเหอถามด้วยความกังวลเล็กน้อย

ฮวาชิงหวู่ส่ายหัว

ทุกคนเงียบกริบ มองออกไปข้างนอกด้วยความกังวลใจ

…

ชูซุนจ้องมอง เขาจำสิ่งนั้นได้ทันทีที่มันปรากฏตัว มันคือซอมบี้ ราชาผีเฒ่าก็เคยอยากเป็นซอมบี้เช่นกัน แต่เขายังพัฒนาไม่สมบูรณ์

ซอมบี้ตัวนี้ตรงหน้าฉันแข็งแกร่งกว่าราชาผีตัวเก่ามาก ฉันสงสัยว่ามันวิวัฒนาการอยู่ในหม้อเพาะพันธุ์ผีนี้มานานแค่ไหนแล้ว

ในอีกโลกหนึ่ง มีเผ่าพันธุ์ซอมบี้เผ่าหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องร่างกายแข็งแกร่งและพลังมหาศาล

โชคดีที่เขาได้รับเลือดของมังกรโบราณ ฝึกฝนวิชาเก้าวัฏจักรของมังกรฟ้าจนเชี่ยวชาญ เรียนรู้การเขียนอักษรฟีนิกซ์อมตะ และก้าวไปถึงขั้นกลางของการสร้างรากฐาน มิเช่นนั้น เขาคงต้องหนีไปในวันนี้

อสูรกายคำรามเสียงดัง และพลังงานสีดำก็พุ่งพล่านและแผ่ขยายออกไป

สีหน้าของราชาปีศาจและหยินจงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพวกเขารู้สึกว่าเลือดในตัวเดือดพล่านราวกับจะระเบิดออกมา

ผู้คนที่อยู่ด้านหลังพวกเขา ซึ่งบรรลุระดับการฝึกฝนขั้นสูงแล้ว ต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของพวกเขาสูญเสียการควบคุม และมีพลังลึกลับบางอย่างดึงพวกเขาเข้าหาซอมบี้

สีแดงก่ำในดวงตาของชูซุนจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเฉยเมยอย่างที่สุด

ชูซุนเคลื่อนไหว พุ่งออกไปด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ ยกกำปั้นขึ้นเพื่อโจมตี พลังปราณแท้ของเขารวมตัวกันเป็นโซ่ที่ระเบิดออก

พฟฟฟ…!

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วอากาศขณะที่ชูซุนฉีกกระชากเหล่านักศิลปะการต่อสู้ที่หวาดกลัวและกรีดร้องเหล่านั้นเป็นชิ้นๆ

เขารู้ว่าร่างกายของเจียงแข็งทื่อไปทั้งตัวแล้ว และถ้าเขาดื่มเลือดของคนเหล่านั้น พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากและเขาจะสามารถพูดได้

เหล่ายอดฝีมือศิลปะการต่อสู้เหล่านั้นเสียชีวิต แต่ศพของพวกเขาไม่ได้ตกลงสู่พื้น กลับกัน พวกเขายังคงลอยไปหาเหล่าซอมบี้ต่อไป

ชูซุนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา สร้างผนึกด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วโจมตีจากบนอากาศ

ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนเมื่อฝ่ามือยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากแก่นแท้ที่ควบแน่น กระแทกลงสู่พื้น

ฝ่ามือปราบอสูร – การทำลายล้าง

ในทางกลับกัน เสียงประหลาดดังเป็นจังหวะกระแทกกระทั้นก็ดังขึ้น พลังงานสีดำปั่นป่วน และคลื่นพลังงานสีดำขนาดมหึมาก็แผ่กระจายออกไป พยายามที่จะปลดปล่อยรอยมือขนาดยักษ์ออกมา

บูม!

หลังจากหมอกดำปะทะกับรอยมือยักษ์ ความว่างเปล่าก็บิดเบี้ยวอย่างฉับพลันและเกิดการระเบิดอย่างเงียบๆ หมอกดำแตกกระจายเมื่อกระทบกับรอยมือยักษ์ กระจายศพและเลือดที่ลอยอยู่ในอากาศลงสู่พื้น

ภูเขาสั่นสะเทือนและพื้นดินแตกร้าว ควันและฝุ่นละอองพวยพุ่งขึ้นและกระจายออกไปราวกับคลื่นยักษ์

โดยไม่ต้องมองเลย ศพเหล่านั้นคงหายไปอย่างไร้ร่องรอย เลือดของพวกเขาระเหยไป หรือไม่ก็หล่อเลี้ยงผืนดิน

ฮ่า!

ชายร่างแข็งทื่อตะโกนเสียงดัง และชูซุนสัมผัสได้ถึงความโกรธของเขา

หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มพลังงานสีดำก็รวมตัวกันอย่างหนาแน่น แทบจะจับต้องได้ แต่ละกลุ่มมีขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอล และพุ่งเข้าหาชูซุน

ชูซุนเอื้อมมือไปคว้าไว้

โผล่!

กลุ่มก๊าซสีดำถูกดักจับในทันทีและระเบิดขึ้น

ก๊อกๆ…!

มือของชูซุนเคลื่อนไหวราวกับผีเสื้อที่โบยบินอยู่ท่ามกลางดอกไม้ กลุ่มพลังสีดำก็ระเบิดและสลายไป

จนกระทั่งกลุ่มก๊าซสุดท้ายระเบิด เสียงกรีดร้องก็ดังก้องไปทั่วอากาศอย่างกะทันหัน

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่ติดตามราชาปีศาจถูกกลืนกินโดยหมอกดำ ในชั่วพริบตา ร่างทั้งสามก็ร่วงหล่นลงมาจากหมอกดำ เหี่ยวแห้ง ไร้ซึ่งพลังชีวิต

คุณสมควรตาย!

ดวงตาของชูซุนเย็นชาขณะที่เขาพูดกับราชาปีศาจ

ในขณะนั้น หมอกสีดำก็หดตัวลงอย่างกะทันหัน ราวกับจะกลับเข้าไปในภาชนะอัญเชิญวิญญาณ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ศพนั้นกำลังกลืนกินหมอกสีดำอยู่

ในชั่วพริบตา หมอกสีดำก็ถูกซอมบี้กลืนกิน และปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

รูปร่างหน้าตาของมันไม่ต่างจากมนุษย์มากนัก ยกเว้นแต่ว่ามันสูงสามเมตร มีปากกว้าง และมีเขี้ยวแหลมคม ฟันแหลมคมสองซี่ แต่ละซี่ยาวสิบเซนติเมตร ยื่นออกมาและเปื้อนเลือด มันเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว ผิวหนังของมันปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อสีแดงเข้มเหมือนหินสีแดง เส้นเลือดซ่อนอยู่ท่ามกลางกล้ามเนื้อเหล่านี้ เหมือนงูสีแดงยาวที่น่าขยะแขยงและน่ากลัว ร่างกายของมันยังถูกห่อหุ้มด้วยออร่าเลือดอันน่าสะพรึงกลัวที่ก่อให้เกิดความหวาดกลัวจนตัวสั่น

“ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว ใครปลุกข้า? ข้าจะตอบแทนพวกนั้นอย่างงาม” ซอมบี้พูด เสียงแหบแห้งแปลกๆ นั้นหายไปแล้ว หลังจากดื่มเลือดของทั้งสามคน ลิ้นของมันก็อ่อนตัวลง และมันก็พูดได้อีกครั้ง

ราชาผีและหยินจงนอนราบอยู่บนพื้น ออร่าที่แผ่ออกมาจากซอมบี้นั้นน่าสะพรึงกลัวจนทำให้พวกเขาสั่นสะท้าน

“นั่นใช่ท่านหรือเปล่า?” สายตาที่แข็งกร้าวหันไปทางราชาปีศาจและสำนักหยิน

ชายทั้งสองนิ่งเงียบ ก้มศีรษะลงพลางกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับกลับ ฝ่าบาท”

ทั้งสองไม่รู้จักกันและไม่รู้ว่าจะเรียกกันอย่างไร จึงเรียกกันว่า “ราชา” ไปโดยปริยาย

ใบหน้าของเขาแข็งทื่อและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เขาจ้องมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาในที่สุดว่า “พวกเจ้าอ่อนแอเหลือเกิน จนข้าต้องจำใจรับพวกเจ้าเป็นทาสและบังคับให้พวกเจ้าติดตามข้าไป เพราะพวกเจ้าเป็นผู้ปลุกข้าให้ตื่นขึ้น”

จอมมารและหยินจงต่างรู้สึกเสียใจและขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก ปรมาจารย์ระดับห้าเคยยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้าไม่ว่าจะไปที่ไหน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นทาส และแม้กระทั่งการเป็นทาสก็เกิดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ นี่ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายและโกรธแค้นจนถึงขั้นปรารถนาความตาย

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองต่างก็เป็นคนขี้ขลาดที่กลัวความตาย แม้จะรู้สึกไม่พอใจและไม่เต็มใจ แต่ในที่สุดพวกเขาก็ก้มศีรษะและหมอบลงเพื่อแสดงความกตัญญู

“ขอบคุณสำหรับพระราชทานพระบรมราชานุญาต ฝ่าบาท!”