ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1507 การชำระล้างหัวใจในโลกแห่งความตาย (54)

“เอาล่ะ อย่าเสียเวลาคิดถึงเขาอีกเลย”

หลังจากที่ผู้ฝึกฝนวัยกลางคนหัวเราะเสร็จ ใบหน้าของเขาก็มืดลงอย่างกะทันหัน และเขายกมือขึ้นเพื่อเรียกสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์รูประฆัง

การโจมตีของเขาฉับพลันมาก ในขณะที่สหายทั้งสองของเขาประสานงานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ และปล่อยเครื่องรางหลายชิ้นไปที่หวางเฉินพร้อมกัน

ช้า, ยับยั้ง, เขตห้ามบิน…

ชายทั้งสามคนคุ้นเคยกับแผนการที่คล้ายคลึงกันอย่างชัดเจน และพวกเขาไม่ลดความระมัดระวังลงเพียงเพราะหวางเฉินอยู่คนเดียว พวกเขาทุ่มสุดตัวและใช้ท่าพิเศษ

สิ่งประดิษฐ์วิเศษที่เรียกโดยนักฝึกฝนวัยกลางคนพองตัวตามลมและบินอยู่เหนือศีรษะของหวางเฉินทันที กลายร่างเป็นระฆังทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ที่ส่องแสงลงมา

เครื่องรางทั้งสี่ที่เล็งไปที่หวางเฉินระเบิดเป็นแสงจิตวิญญาณ กลืนกินเขาไปในทันที!

อย่างไรก็ตาม เป็นที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกฝนทั้งสามจากคฤหาสน์สีม่วง เมื่อแสงวิญญาณที่เปล่งออกมาจากยันต์เหล่านี้หายไปอย่างเงียบ ๆ ในทันทีที่เข้าใกล้หวังเฉิน โดยไม่ก่อให้เกิดผลใด ๆ เลย

ราวกับว่าพวกเขาจุดดอกไม้ไฟสักสองสามลูกให้กับหวางเฉิน!

ในเวลาเดียวกัน นาฬิกาขนาดใหญ่เหนือศีรษะของหวางเฉินดูเหมือนจะติดอยู่ในตาข่ายที่มองไม่เห็น และไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็ไม่สามารถปกปิดหวางเฉินได้

ระฆังสั่นอย่างรุนแรงและส่งเสียงฮัมออกมา ราวกับว่าระฆังกำลังจะพังทลายลงเพราะแรงกด

พัฟ!

ผู้ฝึกฝนวัยกลางคนที่ควบคุมระฆังทองแดงไม่สามารถช่วยอะไรได้นอกจากจะพ่นเลือดสีแดงสดออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยการแสดงออกที่น่าสะพรึงกลัว

เขาตกตะลึงเมื่อพบว่าออร่าของหวางเฉินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พุ่งทะยานจากระดับคฤหาสน์ม่วงไปยังระดับแก่นทองคำ จากนั้นจึงก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องไปยังระดับวิญญาณแรกเริ่ม โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

วิญญาณเกิดใหม่ ผู้เป็นอมตะที่แท้จริง!

ผู้ฝึกฝนคฤหาสน์ม่วงทั้งสามคนจึงตระหนักได้ว่าผู้มาใหม่ที่พวกเขาคิดว่าได้บรรลุถึงขั้นนั้นไม่ใช่คนโชคดีที่ร่ำรวย แต่เป็นผู้ฝึกฝนที่รู้แจ้งอย่างแท้จริง

เขาเป็นสิ่งมีชีวิตผู้ทรงพลังที่สามารถฝ่าทะลุกำแพงขอบเขตและขึ้นสู่ดินแดนแห่งนี้ด้วยพลังของตนเอง!

แต่บุคคลทรงพลังเช่นนี้จะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?

ทั้งสามคนเกือบจะหลั่งน้ำตาจริงๆ

ผู้ฝึกตนวัยกลางคนปล่อยการควบคุมระฆังทองแดงอย่างกะทันหัน คุกเข่าลงและก้มหัวให้หวางเฉินอย่างสิ้นหวัง: “ผู้อาวุโส ไว้ชีวิตข้า! ผู้ฝึกตนผู้ต่ำต้อยคนนี้สมควรตายเป็นพันๆ ครั้ง! ข้าเพียงแต่ขอร้องท่านให้เมตตา…”

หวางเฉินขี้เกียจเกินกว่าจะฟังเรื่องไร้สาระของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงโจมตีด้วยฝ่ามือโดยตรง ทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากระยะไกล

ผู้ฝึกตนแห่งคฤหาสน์ม่วงอีกสองคนแทบจะล้มลงกับพื้นเมื่อคนหนึ่งเห็นภาพนี้ เขาส่งเสียงโหยหวนออกมาทันทีและปล่อยแสงโลหิตออกมาเป็นหย่อมๆ ก่อนจะบินหนีไปในระยะไกล

หวางเฉินชื่นชมความพยายามที่ชายคนนี้ทุ่มเทเพื่อต่อสู้เพื่อโอกาสในการมีชีวิตรอด ดังนั้นเขาจึงตอบแทนเขาด้วยการโจมตีด้วยนิ้วเกิงจิน

พวกเขาซัดหัวชายคนนั้นจากระยะไกลเป็นไมล์เลย!

ชายคนสุดท้ายนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด และดวงตาว่างเปล่า สูญเสียความกล้าที่จะต่อต้านหรือหลบหนีโดยสิ้นเชิง

แทนที่จะจัดการกับเขาในทันที หวางเฉินกลับถามด้วยความสนใจว่า “คุณวางแผนจะขายฉันให้ใคร?”

บางครั้งเขาได้ยินคนอื่นพูดกันว่า เนื่องจากอาณาจักรห่าวเทียนเป็นอาณาจักรเบื้องบน จึงเชื่อมโยงกับอาณาจักรเบื้องล่างและโลกเล็กๆ อีกนับพัน และทุกวันจะมีนักฝึกฝนจากอาณาจักรเบื้องล่างขึ้นสู่อาณาจักรเบื้องบน

ผู้ฝึกฝนที่บรรลุธรรมส่วนใหญ่มีรากฐานที่แข็งแกร่งในอาณาจักรห่าวเทียน โดยมีใครสักคนคอยแนะนำพวกเขาในการบรรลุธรรม หรือพวกเขามีความสามารถที่ทรงพลังอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าโจมตีพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ผู้ฝึกฝนบางคนที่เพิ่มพลังขึ้นมาโดยบังเอิญนั้นไม่ได้มีทักษะสูง และเมื่อถูกค้นพบ พวกเขาก็ถูกจับและนำมาใช้เป็นวัตถุดิบ

หวังเฉินก้าวขึ้นจากแดนมนุษย์แห่งแดนภูเขาและทะเลในครั้งนี้ ด้วยพลังยุทธ์อันหาที่เปรียบมิได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกคฤหาสน์ม่วงทั้งสามมองว่าเป็นเพียงปลาบนเขียง เพราะพวกเขาคิดว่าเขาสามารถถูกสังหารได้

อย่างไรก็ตาม หวางเฉินไม่พอใจกับการฆ่าคนสามคนนี้เพียงอย่างเดียว เพราะบุญคุณสวรรค์ที่เขาได้รับมาแทบจะไม่พอเติมช่องว่างระหว่างฟันเลย!

“ใช่ เขาคือจีไท่ผิง เซียนจี”

ผู้ฝึกฝนจากคฤหาสน์สีม่วงหวาดกลัวอย่างมาก ภายใต้การกดดันของพลังวิญญาณแรกเริ่มขั้นสูงสุดจากหวังเฉิน เขากลัวจนไม่กล้าเอ่ยความจริงออกมา และอยากจะควักสมองของตัวเองออกมาให้เห็นจริงๆ

ปรากฏว่ามีเมืองไท่ผิงอมตะอยู่ห่างออกไปจากที่นี่มากกว่า 300 ไมล์ และผู้ก่อตั้งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจี้เจิ้นเซียนคนนี้

เดิมทีจีเจิ้นเซียนเป็นนักบำเพ็ญเพียรนอกรีต แม้ว่าเขาจะดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสของนิกายหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่แล้วเขามักจะบำเพ็ญเพียรอย่างสันโดษในเมืองอมตะแห่งนี้ เขามีศิษย์หลายหมื่นคน และได้รับการยกย่องว่าเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุดในรัศมีหนึ่งพันไมล์

นอกจากนี้ ผู้เป็นอมตะที่แท้จริงผู้นี้ยังเป็นปรมาจารย์ในการปรุงอาวุธอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงมีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่กว้างขวางและมีความสัมพันธ์ระยะยาวกับผู้เป็นอมตะที่แท้จริงหลายคน

หลังจากฟังแล้ว หวางเฉินอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พวกเจ้าซึ่งเป็นคฤหาสน์สีม่วงไม่กี่หลังสามารถสร้างการเชื่อมต่อกับอมตะแท้จริงได้จริงหรือ?”

อาณาจักรคฤหาสน์ม่วงและอาณาจักรวิญญาณแรกเริ่มนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นศิษย์โดยตรง ผู้ฝึกตนนอกรีตอย่างพวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะพบกับจีไท่ผิงด้วยซ้ำ

จากนั้นจื่อฟู่ก็ต้องอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม

เดิมทีจีไทผิงมีศิษย์แกนทองคำเจ็ดคน พวกเขาเคยเอาใจศิษย์คนหนึ่ง และถือได้ว่าเป็นลูกน้องของเขา คอยทำตามคำสั่งของเขาอยู่เสมอ

เป็นเพราะการเชื่อมต่อนี้ เราจึงได้เรียนรู้ว่า Ji Zhenxian กำลังค้นหาสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับ “พลังมิติ”

ว่ากันว่ามีไว้เพื่อจุดประสงค์ในการขัดเกลาสมบัติวิเศษ

“ฉันเห็น.”

หลังจากฟังแล้ว หวางเฉินพยักหน้าและยกมือขึ้นเพื่อฆ่าผู้ฝึกฝนคฤหาสน์ม่วง

ในช่วงเวลาต่อมา เขาได้ปล่อยลำแสงดาบที่พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

ไม่นาน หวางเฉินก็พบที่ตั้งของเมืองอมตะไท่ผิง ซึ่งจริงๆ แล้วสามร้อยลี้นั้นใกล้มาก

เมื่อมองจากด้านบน เมืองอมตะแห่งนี้จัดอยู่ในรูปแบบ Xuanwu ซึ่งมีลักษณะคล้ายเต่าขนาดยักษ์ที่มีหัวซุกเข้าไปข้างใน เมืองนี้มีการป้องกันอย่างเข้มงวดและมีกฎหมายที่เข้มงวด โดยอยู่ในระดับเมืองอมตะระดับ Xuan

หวางเฉินมาถึงเหนือเมืองอมตะไท่ผิงและแผ่ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ของเขาลงมาด้านล่าง ส่งผลให้ระบบป้องกันของเมืองทำงานทันที

ลำแสงปราณพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นกำแพงป้องกันที่แน่นหนาห่อหุ้มเมืองเซียนไท่ผิงไว้ในทันที

“เพื่อนเต๋าคนไหนมาเยี่ยม?”

เสียงอันแสนสบายลอยมาจากเมือง ลอยไปในหูของหวางเฉิน: “คุณล้อเล่นกับจี้เหรอ?”

หวางเฉินเยาะเย้ย “จี้ไท่ผิง เจ้าทำผิดแล้ว ออกไปเผชิญความตายซะ ไม่งั้นเจ้าจะพาดพิงถึงผู้ฝึกตนผู้บริสุทธิ์ในเมือง!”

เสียงของเขาเหมือนระฆังที่ดังกึกก้อง ทะลุผ่านกำแพงป้องกันของเมืองและไปถึงหูของผู้ฝึกฝนนับแสนในเมือง

เมืองอมตะตกอยู่ในความโกลาหล!

คนที่มาท้าทายจีไท่ผิงอย่างเปิดเผย เรื่องนี้จึงสำคัญยิ่งนัก และเมื่อผู้ฝึกฝนวิญญาณแรกเริ่มสองคนต่อสู้กัน การทำลายล้างดินแดนโดยรอบเป็นไมล์ๆ ก็เป็นเรื่องง่าย ไม่มีใครอยากตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม ณ ขณะนี้ เมืองอมตะไท่ผิงถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จี้ไทผิงก็ตอบว่า “เพื่อนเต๋า มีความเข้าใจผิดกันบ้างหรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาไม่สงบอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและความระมัดระวัง: “ข้าเป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักหยวนหมิง ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่อย่างสันโดษมาเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีแล้ว และไม่เคยมีศัตรูกับใครเลย ข้าสงสัยว่าอะไรทำให้เจ้ามาที่นี่ เพื่อนของข้า”

หวางเฉินกล่าวว่า “คุณจะรู้เมื่อคุณออกมา”

อย่างไรก็ตาม จี้ไท่ผิงไม่กล้าออกจากเมืองอมตะไท่ผิงที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาถอนหายใจและกล่าวว่า “ถ้าเจ้าไร้เหตุผลขนาดนั้น ก็อย่ามาโทษข้าที่ไม่ยอมให้เจ้าได้หน้า”

จริงๆ แล้ว เขาคิดว่าตนเองถูกกระทำผิดมาก เหมือนกับว่าเขากำลังนั่งอยู่บ้านเมื่อเกิดภัยพิบัติจากท้องฟ้า

อย่างไรก็ตาม จีไท่ผิงเป็นผู้ฝึกฝนระดับจิตวิญญาณแรกเริ่มมาหลายปีแล้ว และอยู่ในถิ่นของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยกลัวหวังเฉินเท่าไหร่

เขาเปิดใช้งานการจัดรูปแบบป้องกันของเมืองทันทีด้วยพลังทั้งหมดของเขาเพื่อตอบสนองต่อหวางเฉิน!