ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1468 การชำระล้างจิตใจในโลกแห่งความตาย (15)

กังหันน้ำที่ไหลเองตามริมแม่น้ำชิงสุ่ยได้กลายมาเป็นจุดชมวิวที่สวยงามในเขตชิงอัน

ทุกวัน คนเมืองจำนวนมาก ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างออกมาเผชิญแสงแดดที่แผดเผาเพื่อชมปรากฏการณ์นี้ และชื่นชมกับ “กังหันน้ำขนาดยักษ์” ที่สามารถจ่ายน้ำได้โดยอัตโนมัติ

ไม่ว่าจะเป็นชาวนาที่อยู่นอกเมืองหรือคนในเมืองก็ไม่มีใครอยากเห็นนาข้าวล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะราคาข้าวที่พุ่งสูงขึ้นในปัจจุบัน ทุกคนต่างหวังว่าภัยแล้งจะสิ้นสุดลง และจะมีการเก็บเกี่ยวข้าวได้อย่างอุดมสมบูรณ์

ไม่เช่นนั้น แม้แต่ข้าวสารก็ยังซื้อเมล็ดหยาบไม่ได้!

เนื่องจากกังหันน้ำรุ่นแรกมีประสิทธิภาพมาก รัฐบาลของมณฑลจึงมอบหมายงานสร้างกังหันน้ำแบบเดียวกันอีก 10 ตัวให้กับโรงงานอย่างเป็นทางการ

จัดให้มีการชลประทานพื้นที่เกษตรกรรมตลอดสองฝั่งแม่น้ำชิงสุ่ย!

หลังจากข่าวนี้แพร่ออกไป ราคาข้าวในเขตเทศบาลก็ลดลงเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม การลดลงนี้เป็นเพียงช่วงสั้นๆ และราคาก็ฟื้นตัวภายในไม่กี่วัน

เพราะไม่มีทีท่าว่าภัยแล้งจะคลี่คลายเลยแม้แต่น้อย!

ทุกวันท้องฟ้าแจ่มใสและดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้า แดดแผดเผาพื้นดินจนพืชพรรณบนภูเขาและในทุ่งนาเหี่ยวเฉาและตายไป ทำให้ภูมิทัศน์กลายเป็นสีเหลืองไหม้เกรียม

เมื่อเวลาผ่านไป บรรยากาศภายในเมืองก็เริ่มตึงเครียดขึ้น

ผู้ลี้ภัยปรากฏตัวแล้ว!

ต้องขอบคุณการบำรุงเลี้ยงของแม่น้ำชิงสุ่ยและการสูบน้ำอย่างต่อเนื่องโดยใช้กังหันน้ำ 10 ตัว ทำให้สามารถควบคุมภัยแล้งในเขตชิงอันได้อย่างยากลำบาก

อย่างไรก็ตาม ในบางพื้นที่ สถานการณ์เลวร้ายกว่ามาก พืชผลทางการเกษตรจำนวนมากในไร่นาเหี่ยวเฉาและตาย ราคาข้าวในเมืองต่างๆ พุ่งสูงขึ้น และประชาชนทั่วไปตกอยู่ในภาวะคับขัน ไม่สามารถแม้แต่จะอิ่มท้องได้ แม้จะใช้เงินเก็บทั้งหมดไปหมดแล้วก็ตาม

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ผู้คนจำนวนมากจึงต้องออกจากบ้านและหนีจากความอดอยาก โดยหวังว่าจะหาวิธีเอาชีวิตรอดในที่อื่น

เขตชิงอันซึ่งอยู่ในสถานการณ์ที่ดีกว่าจึงได้รับผลกระทบจากการหลั่งไหลเข้ามาของผู้อพยพ

ในตอนแรกมีคนกระจัดกระจายเพียงไม่กี่คน แต่จำนวนก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และทีมหลบหนีก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เจ้าหน้าที่เทศมณฑลชิงอันจึงรีบปิดประตูเมืองและห้ามผู้ลี้ภัยเข้าโดยเด็ดขาด

อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้พลัดถิ่นก่อกบฏด้วยความสิ้นหวัง รัฐบาลมณฑลได้ระดมพลครอบครัวชนชั้นสูงและร่ำรวยในเมืองมณฑลเพื่อตั้งโรงเก็บของนอกเมืองเพื่อจัดหาโจ๊กและความช่วยเหลือ

สิ่งเหล่านี้ถือเป็นวิธีการรับมือมาตรฐาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อภัยแล้งรุนแรงขึ้นในหลายภูมิภาค จำนวนผู้อพยพที่หนีไปยังเขตชิงอันก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเกือบหนึ่งหมื่นคน

ทำให้ผู้พิพากษา Yu Heqian หวาดกลัว

ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งคนไปยังเมืองจังหวัดด้านบนเพื่อขอความช่วยเหลืออยู่เรื่อยๆ และในอีกด้านหนึ่ง เขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะ “ระดมเงินบริจาค” จากครัวเรือนที่มีฐานะร่ำรวยเพื่อรักษาสถานการณ์ปัจจุบันเอาไว้

ดังคำกล่าวที่ว่า “ถ้าริมฝีปากหายไป ฟันก็จะเย็นชา” หยูเหอเฉียนได้เผชิญกับปัญหาใหญ่ และเย่เซียงหมิงก็ไม่ควรคาดหวังว่าจะหนีรอดไปได้เหมือนกัน

วันนั้นเขาได้ไปเยี่ยมบ้านของหวางเฉินด้วยตัวเอง

ผู้พิพากษาประจำมณฑลมาที่นี่เพื่อเยี่ยมลูกสาวของเขา และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อขอคำแนะนำจากหวางเฉิน

รถบรรทุกน้ำไหลอัตโนมัติที่หวางเฉินจัดหาให้ก่อนหน้านี้สามารถแก้ไขปัญหาสำคัญได้สำเร็จ

สำหรับสถานการณ์ภายนอกเมืองมณฑล หวางเฉินก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

เมื่อพ่อตาถาม เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเลว่า “เราควรใช้แนวทางสองทางในการจัดการกับผู้ลี้ภัย!”

หวางเฉินเสนอแนะว่า ประการหนึ่ง ควรเลือกผู้ลี้ภัยที่มีร่างกายแข็งแรงและทำงานช่วยเหลือสังคม เช่น ขุดบ่อน้ำและคลอง หรือสร้างถนนและขุดหิน เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาอยู่ว่างงานและก่อปัญหา

ในทางกลับกัน พวกเขาจัดให้ผู้คนไปตกปลาในแม่น้ำหรือล่าสัตว์บนภูเขาเพื่อรวบรวมอาหารให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการขอเมล็ดพืชบรรเทาทุกข์จากผู้บังคับบัญชาชั้นสูง การช่วยเหลือและปลอบโยนผู้คนที่พลัดถิ่นไม่ใช่สิ่งที่เทศมณฑลชิงอันสามารถทำได้ด้วยตัวของมันเอง

วิสัยทัศน์และประสบการณ์ของหวังเฉินนั้นเหนือกว่าเย่เซียงหมิงมาก หลังจากสนทนากัน ผู้พิพากษาประจำเขตก็เชื่อมั่นในความสามารถของหวังเฉินอย่างเต็มเปี่ยม และถึงกับแอบดีใจที่เขามีลูกเขยที่ดีเช่นนี้

หลังจากที่เย่เซียงหมิงจากไป เย่ไดก็พูดกับหวางเฉินว่า “สามี พวกเราออกไปนอกเมืองเพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและทำความดีกันไหม?”

ปัจจุบันครอบครัวหวางขาดแคลนอาหาร ก่อนหน้านี้หวางเฉินเคยซื้อข้าวจากที่อื่นมาในราคาสูงผ่านพ่อค้าในท้องถิ่น

ห้องใต้ดินและยุ้งฉางก็เต็มหมดแล้ว เพียงพอสำหรับใช้งานสองถึงสามปี

หวางเฉินยิ้มและพูดว่า “ตกลง”

เขาจะปฏิเสธความเมตตาของภรรยาได้อย่างไร?

ดังนั้นตามคำแนะนำของหวางเฉิน เย่ได เย่หยู พร้อมด้วยพ่อครัวและคนรับใช้ของครอบครัว จึงทำแพนเค้กจำนวนมากที่บ้าน

แพนเค้กเหล่านี้ทำจากแป้งผสมกับธัญพืชต่างๆ และเกลือเพียงเล็กน้อย แต่เป็นวิธีที่ดีในการอิ่มท้อง และจะไม่เสียแม้ในอากาศร้อน จึงสามารถเก็บไว้ได้นาน

หลังจากทำแพนเค้กเสร็จแล้ว หวางเฉินก็พาพวกเขาออกจากเมืองเพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัย

เนื่องจากมีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนมาก จึงได้จัดตั้งค่ายขนาดใหญ่ขึ้นนอกเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่วุ่นวายและมีกลิ่นเหม็น เต็มไปด้วยความอลหม่านและความทุกข์ยากอย่างยิ่ง

ผู้ลี้ภัยจำนวนมากนอนนิ่งอยู่ใต้กระท่อมฟาง ร่างกายผอมโซเหมือนโครงกระดูก และเสียงร้องไห้คร่ำครวญก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

บางครั้งทหารที่รับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยก็จะลากศพออกจากค่ายและนำไปฝังในสถานที่ห่างไกล

เพื่อป้องกันไม่ให้ศพเน่าเปื่อยจนก่อให้เกิดโรคระบาด

ฉากเช่นนี้ทำให้เย่ไดฮัวซึ่งใช้ชีวิตอย่างสันโดษมาตลอดสูญเสียความสงบ

“เดียร์ ทำไมคุณกับเสี่ยวหยูไม่กลับก่อนล่ะ”

ด้วยความสงสาร หวางเฉินจึงพูดกับภรรยาของเขาว่า “ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของฉัน”

“เลขที่.”

เย่ไดส่ายหัวอย่างดื้อรั้น: “ฉันสบายดี”

ดังนั้นตามข้อตกลงของเธอ แพนเค้กจะถูกส่งโดยคนรับใช้ไปส่งให้ผู้ประสบภัยริมถนน

“ขอบคุณครับท่าน! ขอบคุณครับท่านหญิง!”

ผู้ประสบภัยที่ได้รับอาหารต่างหลั่งน้ำตาและคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพต่อหวางเฉินและเย่ได

แต่มีผู้ประสบภัยจำนวนมากมารวมตัวกัน ยื่นมือเหี่ยวๆ ออกมาขออาหาร บางคนมีสีหน้าโลภมาก จ้องมองเย่ไต้และเซียวหยูอย่างตั้งใจ

บรรยากาศบริเวณที่เกิดเหตุจู่ๆ ก็เกิดความตึงเครียดและน่าขนลุก

แม้ว่าเย่ไดจะนำแพนเค้กมาเป็นจำนวนมาก แต่ก็ถูกกินหมดอย่างรวดเร็วหลังจากแจกจ่ายไปแล้ว

เป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะเป็นประโยชน์กับทุกคนที่อยู่ที่นั่น

“ท่านอาจารย์ ท่านหญิง โปรดเมตตาด้วยเถิด!”

เมื่อเห็นว่าหวางเฉิน เย่ได และคนอื่นๆ กำลังจะจากไป กลุ่มผู้ประสบภัยที่ไม่ได้รับประโยชน์จากข้อตกลงดังกล่าวก็คัดค้านทันที

พวกเขาล้อมรอบหวางเฉินและกลุ่มของเขา บางคนมีประกายคุกคามในดวงตาด้วย

คนเหล่านี้ที่หนีจากความอดอยาก ความเป็นมนุษย์ของพวกเขาแทบจะสูญสิ้นไปเพราะความหิวโหย บัดนี้พวกเขากลับไร้ความยั้งคิดและเกลียดชังหวังเฉินและเย่ไตอย่างที่สุด

ชายร่างสูงใหญ่พูดอย่างคุกคามว่า “พี่น้อง พวกเราจะต้องตายกันหมดอยู่แล้ว ดังนั้นวันนี้…”

ป๊าฟฟฟ!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ แสงดาบก็พุ่งผ่านลำคอของเขา และเลือดสีแดงเข้มก็พุ่งออกมา

ไอ้หนุ่มคนนี้ ซึ่งกำลังจะเปลี่ยนจากเหยื่อภัยพิบัติให้กลายเป็นอันธพาล กลับไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดคำยั่วยวนให้จบก่อนที่จะถูกตัดหัว!

เป็นหวางเฉินที่เคลื่อนไหว

เขาถือดาบแล้วฟันศีรษะของอีกคนขาดในครั้งเดียว

ภาพเลือดที่หยดลงมาทำให้เหยื่อที่อยู่รอบๆ ตกใจกลัวและวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก

หวางเฉินถือดาบไว้ในมือและยิ้มเยาะ “ถ้าเจ้าอยากตาย ข้าจะทำให้สิ่งที่เจ้าปรารถนาเป็นจริง”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็หันกลับมาและฟาดดาบของเขา ตัดหัวผู้โจมตีอีกคน!