ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1419 พระจันทร์สีเลือด (หกสิบเอ็ด)
“มันค่อนข้างไม่คาดฝันนิดหน่อย”
โรนันยิ้มและพูดกับออเดรย์ นอร์ตันว่า “คุณมาที่ซีรีสเมื่อไหร่”
หลังจากไม่ได้พบหน้าเธอมานานกว่าครึ่งปี อุปนิสัยของแม่มดก็ยิ่งโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก เธอสวมชุดสตรีที่งดงามตระการตาในค่ำคืนนี้ และดูราวกับเป็นสตรีผู้มั่งคั่งที่ถูกขังอยู่ในห้องแต่งตัว
เปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์
“เพิ่งมาที่นี่เมื่อเดือนที่แล้ว”
ออเดรย์ นอร์ตันนั่งลงข้างๆ โรนัน และขอให้สาวใช้เอาแชมเปญมาให้เธอหนึ่งแก้ว
“ขอแสดงความยินดีกับการกลับมาพบกันอีกครั้ง”
เธอชูแก้วขึ้นและยิ้มให้โรนัน โดยไม่ได้ตั้งใจทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงไปบ้าง
โรนันถามด้วยความอยากรู้ “คุณไม่กลัวคริสตจักรเหรอ?”
แม่มดเป็นสิ่งมีชีวิตที่วิเศษสุด ที่สามารถร่ายเวทมนตร์ด้วยพลังแห่งพระจันทร์สีเลือด พวกมันหายากและลึกลับมาก
จนถึงตอนนี้ แม่มดคนเดียวที่โรแนนรู้จักคือ ออเดรย์ นอร์ตัน
แต่ฝ่ายอื่นนั้นกลับไม่เหมือนกับมังกรในตำนานที่หลบหนีและปรากฏตัวในห้องโถงของสมาคมไฟศักดิ์สิทธิ์อย่างสง่างาม
ที่สำคัญที่สุดคือที่นี่เป็นเมืองหลวงของราชวงศ์เซริส!
ตามข่าวลือ แม่มดเป็นศัตรูตัวฉกาจของคริสตจักรยารามาโดยตลอด และคริสตจักรยาราจะเผาแม่มดทุกตัวที่จับได้จนตาย
อย่าแสดงความเมตตา!
และเซริสคือสถานที่ที่พลังของโบสถ์ยาราทรงพลังที่สุด วัดยาราที่ตั้งอยู่ใกล้กับถนนเซี่ยลี่ซีเป็นที่รู้จักกันดี โรนันเห็นเสาบูชายัญตั้งอยู่หน้าวัดเมื่อสองวันก่อน!
ที่ใช้เผาแม่มดและแวมไพร์โดยเฉพาะ
“เลขที่.”
ออเดรย์ นอร์ตันกระพริบตา “ตราบใดที่คุณไม่แจ้งความ ฉันก็จะไม่เป็นไร”
เธอแค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ
โบสถ์ยาราเคยเป็นศัตรูตัวฉกาจของแม่มด ในยุคมืดเมื่อหลายร้อยปีก่อน ศาลศาสนาได้เปิดฉากการล่าแม่มดอย่างโหดร้าย
ส่งผลให้มีพ่อมดจำนวนมากเสียชีวิต
แม้แต่ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เกี่ยวข้องกับพ่อมด รวมถึงขุนนางบางคน ก็ถูกข่มเหงเช่นกัน
ในปัจจุบัน ศาลศาสนาที่เคยทรงอำนาจในอดีตได้ลดบทบาทลงเหลือเพียงกองกำลังลับของคริสตจักรภายใต้การปราบปรามของระบอบทางโลก และไม่มีความเย่อหยิ่งและการปกครองแบบเผด็จการเหมือนยุคมืดอีกต่อไป
เหล่าพ่อมดที่ประสบกับยุคมืดนั้นมีพลังลดลงอย่างมาก และมรดกของพวกเขาก็ถูกตัดออกไปเป็นจำนวนมาก
ปัจจุบัน ศัตรูหลักของโบสถ์ยาราไม่ใช่แม่มด หากแต่เป็นแวมไพร์ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางมนุษย์ ไม่เพียงแต่จะมีจำนวนมากเท่านั้น แต่ยังแทรกซึมเข้าสู่สังคมมนุษย์มาเป็นเวลานาน และกลายเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุดของโบสถ์มายาวนาน
ในความเป็นจริง เพื่อที่จะต่อสู้กับแวมไพร์ คริสตจักรยาราจึงค่อยๆ ละทิ้งนโยบายที่เป็นศัตรูกับพ่อมดเมื่อร้อยปีก่อน และหันมาร่วมมือกันอย่างลับๆ แทน และยังรวมพลังกันเพื่อฆ่าแวมไพร์อีกด้วย
แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องนี้ และความเข้าใจของพวกเขาเกี่ยวกับแม่มดก็ยังคงติดอยู่กับเรื่องราวของนักร้อง
“ฉันเห็น.”
จู่ๆ โรนันก็ตระหนักได้ว่า ไม่น่าแปลกใจเลยที่ออเดรย์ นอร์ตันกล้าที่จะเข้าร่วมกิจกรรมสาธารณะโดยไม่มีข้อสงวนใดๆ
ออเดรย์ นอร์ตันถามด้วยความสนใจว่า “คุณเข้าร่วม Holy Flame Society เมื่อไหร่”
“นี่เป็นครั้งแรกของฉันที่เข้าร่วมงาน Holy Fire Salon”
โรนันยิ้มและพูดว่า “ฉันเดาว่าฉันเพิ่งเข้าร่วม”
“ถูกต้องแล้ว”
แม่มดถามอีกครั้ง: “เจ้าพบแจ็คผู้เฒ่าแล้วหรือยัง?”
“เจอแล้ว”
โรนันตอบโดยไม่ลังเล: “จริงๆ แล้ว ฉันได้สืบทอดอาชีพนักเล่นแร่แปรธาตุของเขาและกลายมาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ”
“ตอนนี้คุณเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุแล้วใช่ไหม?”
ดวงตาของออเดรย์ นอร์ตันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “คุณหลอมของวิเศษได้ไหมคะ”
นางแม่มดไม่เชื่อหูตัวเอง
เพราะโรแนนอยู่ในซีรีสมาได้แค่ครึ่งปีกว่าๆ จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาได้รับสืบทอดอาชีพนักเล่นแร่แปรธาตุจากแจ็คผู้เฒ่า ท้ายที่สุดแล้ว แจ็คผู้เฒ่าก็ล้มเหลวมาเกือบทั้งชีวิต และเป็นเรื่องปกติที่เขาจะยอมแพ้ในที่สุด
คำถามคือ โรแนนกลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุได้อย่างไรในเวลาอันสั้น?
คุณควรทราบว่าข้อกำหนดประการแรกในการเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุคือการเป็นผู้ร่ายคาถาที่มีพลังพิเศษ และประการที่สอง คุณต้องมีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุ จากนั้นผ่านการศึกษา ค้นคว้า และการทดลองในระยะยาว คุณจึงจะสามารถสร้างผลงานที่ประสบความสำเร็จได้
แม้ว่าจะบรรลุเงื่อนไขทั้งหมดแล้ว โอกาสที่จะกลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุก็ยังต่ำมาก!
โรแนนเป็นนักร่ายเวทหรือเปล่า? เขามีพรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า? เขาเอาชนะอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาได้อย่างไร?
แม้ว่าออเดรย์ นอร์ตันจะเชื่อว่าโรแนนจะไม่พูดเรื่องไร้สาระ แต่เธอก็พบว่ามันยากที่จะเชื่อ
“แน่นอน.”
โรนันหยิบเครื่องรางออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้ออเดรย์ นอร์ตัน: “นี่คือสิ่งที่ฉันทำ”
จุดประสงค์หลักของเขาในการเข้าร่วมงานรวมตัวของบุคคลพิเศษในเมืองหลวงคืนนี้คือเพื่อส่งเสริมอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุของเขา และแน่นอนว่าเขานำผลงานของเขามาจัดแสดงด้วย
หน้าที่ของเครื่องรางนี้คือจะทำงานโดยอัตโนมัติเมื่อเผชิญกับภัยคุกคามร้ายแรง จึงให้การปกป้องคุ้มครองแบบครอบคลุมครั้งเดียวแก่ผู้สวมใส่
มันเป็นอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุที่มีประโยชน์มาก
โรนันนำเครื่องรางลักษณะเดียวกันมาทั้งหมดเจ็ดชิ้น ซึ่งเขาทำขึ้นจากวัสดุที่เหลือ
หากเขาไม่สามารถขายมันได้ในคืนนั้น เขาจะไม่มีเงินซื้อวัสดุเล่นแร่แปรธาตุใหม่!
“อ๊า!”
ออเดรย์ นอร์ตันอุทานเบาๆ
แม่มดสาวผู้นี้เป็นผู้รอบรู้ในคุณค่า ทันทีที่เธอได้รับเครื่องราง เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังประหลาดที่ซ่อนอยู่ในนั้น
เมื่อพิจารณาจากวัสดุของเครื่องรางและชุดอักษรรูนที่สลักไว้ พิสูจน์ได้ชัดเจนว่านี่คือไอเทมเล่นแร่แปรธาตุที่ทำขึ้นมาอย่างดี
แน่นอนว่าในส่วนของฟังก์ชันและผลลัพธ์ที่แท้จริง คุณต้องใช้มันเพื่อให้ตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง
แต่ถ้าหากว่าไอเทมนี้ถูกสร้างโดย Ronan เองจริงๆ เขาก็คงจะเรียกได้ว่าเป็น “นักเล่นแร่แปรธาตุ” อย่างแน่นอน
“คุณได้กลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุจริงๆแล้ว!”
เมื่อออเดรย์ นอร์ตันมองไปที่โรนัน นอกจากจะตกใจแล้ว ยังมีแววตาแปลกๆ ในดวงตาของเธอด้วย
“โอ้!”
ในขณะนี้ รอยยิ้มเยาะเย้ยเหยียดหยามได้เข้าหูของทั้งสอง
ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีดำเดินเข้ามา โค้งคำนับออเดรย์ นอร์ตันเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ขอโทษที ฉันได้ยินบทสนทนาของคุณเมื่อกี้ ขอโทษที่รบกวน”
เขายืนตัวตรง ดวงตาไม่แสดงท่าทีประชดประชันออกมาเลย “แต่คุณนอร์ตัน คุณเชื่อจริงๆ เหรอว่า เอ่อ ชายหนุ่มคนนี้เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ?”
ออเดรย์ นอร์ตันขมวดคิ้วและพูดอย่างใจเย็น “คุณเจฟเฟอร์สัน เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างฉันกับคุณโรนัน ฉันคิดว่าฉันมีอำนาจตัดสิน!”
ชายวัยกลางคนยิ้มและพูดว่า “ผมขอโทษ ผมแค่กังวลว่าคุณอาจจะถูกใครบางคนหลอก”
เขาไหวไหล่ “ยังไงฉันก็เป็นสมาชิกอาวุโสของสมาคมไฟศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว ฉันไม่อยากเห็นใครแอบเข้าร้านแล้วโกงหรอกนะ”
เสียงของชายวัยกลางคนดังไปสักหน่อย จึงดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างได้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ผู้คนเริ่มชี้นิ้วไปที่ Ronan และ Audrey Norton แล้ว
โรนันถือแก้วไวน์ของเขาอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา และไม่สนใจชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาและกล่าวหาเขา
ออเดรย์ นอร์ตันเริ่มขมวดคิ้วมากขึ้น
ในขณะต่อมา ก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น
“คุณเจฟเฟอร์สัน คิงส์ลีย์ โปรดระวังคำพูดของคุณ ลอร์ดโรนันไม่ใช่คนที่คุณจะตั้งคำถามได้!”
“เขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะ!”