ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1386 พระจันทร์สีเลือด (ยี่สิบแปด)
เซอร์มัลคอล์มประทับตราส่วนตัวลงบนเอกสารที่เขาเพิ่งเขียนด้วยมืออันสั่นเทา
การกระทำดังกล่าวถือเป็นการตัดสัมพันธ์ทางสายเลือด และตราประทับดังกล่าวก็ถูกย้อมด้วยเลือดของเขาเอง จึงมีผลทางกฎหมายอย่างสมบูรณ์
ทันทีที่เขาประทับตรา บารอน มัลคอล์มก็รู้สึกว่างเปล่าภายในและยังรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงอีกด้วย
มันเหมือนกับเนื้อและเลือดในหัวใจถูกฉีกออก!
“สำหรับคุณ!”
เขาหลับตา อดทนต่อความเจ็บปวด และวางเอกสารบนโต๊ะให้โรนัน: “นักสืบ!”
คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่กัดฟัน
“ขอบคุณ.”
โรนันรับเอกสารมาตรวจดู แล้วจึงเก็บเข้าที่หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร
เขาหยิบเช็คทองคำหนึ่งปอนด์ออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับพูดว่า “บารอน ผมขอให้คุณดูแลอลิซให้ดีในอนาคต อย่าให้เธอทำงานหนักกับคนงานในฟาร์ม ให้เธอได้เรียนรู้ทักษะและความรู้บ้าง”
ใบหน้าของบารอนมัลคอล์มแดงก่ำทันที
มัลคอล์มมีลูกนอกสมรสจำนวนมาก แม้ว่าทายาทเหล่านี้จะเติบโตในคฤหาสน์ก่อนวัยผู้ใหญ่ แต่พวกเขาก็ต้องพึ่งพาตนเองและทำงานเพื่อหาอาหารและเสื้อผ้าให้เพียงพอ
ท่านบารอนไม่คิดว่าพฤติกรรมของเขาจะผิดอะไร เพราะขุนนางในชนบทหลายคนก็ปฏิบัติต่อบุตรนอกสมรสในลักษณะเดียวกัน
แต่มัลคอล์มก็รู้ว่าเขาเคยโหดร้ายกับโรนันมากเกินไปมาก่อน
ส่วนอลิซเขาก็รักเธอตอนนี้
แต่เมื่อลูกสาวตัวน้อยคนนี้ซึ่งเกิดนอกสมรสเติบโตขึ้น เธอจะยังต้องได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวดจากบารอนเนส และแต่งงานกับบุคคลที่มีสถานะเดียวกันเพื่อแลกกับสินสอด
เช็คที่โรแนนหยิบออกมาตบหน้าเขาอีกครั้ง!
“ดี!”
มัลคอล์มพูดคำหนึ่งออกมา
บารอนพบด้วยความเศร้าใจว่าเขาไม่มีอำนาจในฐานะพ่อต่อหน้าโรนันอีกต่อไป
พวกเขาไม่สามารถหรือขาดความมั่นใจที่จะปฏิเสธคำขอของอีกฝ่าย
กัปตันอาเบล ชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในคฤหาสน์ยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น!
“ลาก่อนนะ”
โรนันยืนขึ้นและพูดว่า “ผิดแล้ว ไม่ควรได้พบกันอีกเลย”
เขาโค้งคำนับให้อีกฝ่ายแล้วออกจากห้องทำงานไป
ทันทีที่เขาออกจากห้อง โรนันรู้สึกว่าร่องรอยของเศษซากที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตสำนึกของเขาค่อยๆ จางหายไป
หรือว่ามันได้รวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขาแล้ว!
โรนันเดินไปที่ห้องพักแขกของเขาอย่างใจเย็นและเก็บกระเป๋าเดินทางของเขา
แม้ว่ามันจะสายแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้วางแผนที่จะรอจนถึงพรุ่งนี้แล้วจึงออกเดินทาง
อย่างไรก็ตาม Raymond Manor อยู่ห่างจาก Frye Town เพียงสองหรือสามไมล์เท่านั้น
ขณะที่โรนันเพิ่งออกจากห้องพร้อมกระเป๋าเดินทาง เขาก็เห็นอลิซยืนอยู่ที่ทางเดินพร้อมถือตุ๊กตาอยู่
เธอเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นและถามอย่างขี้อาย “พี่ชาย คุณจะไปหรือเปล่า?”
“ใช่.”
โรแนนรู้สึกสงสารน้องสาว จึงย่อตัวลงกอดเธอไว้ แล้วพูดว่า “พี่ชายไม่มีวันกลับมาหรอก ดูแลตัวเองดีๆ นะ เข้าใจไหม?”
อลิซกระพริบตาพยายามไม่ให้น้ำตาไหลลงมา: “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะไม่มีโอกาสได้พบพี่ชายอีกเลยใช่ไหม?”
โรนันกล่าวว่า: “บางทีอาจยังมีโอกาสอยู่”
อลิซพูดว่า “อืม”
โรนันหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาอีกครั้ง จับมืออลิซ และพาเธอกลับไปที่ห้องของเธอ
โรนันนั่งอยู่ข้างเตียง มองดูน้องสาวของเขาหลับไปพร้อมกับอุ้มตุ๊กตา จากนั้นก็ลุกขึ้นและจากไปอย่างเงียบๆ
เขาเดินออกจากคฤหาสน์เรย์มอนด์โดยไม่รบกวนใครเลย
ในเวลานี้ ดวงจันทร์ตกดิน ดวงดาวเบาบาง และโลกก็มืดมิด โรนันเดินไปตามถนนลูกรังมุ่งหน้าสู่เมืองฟรายอันไกลโพ้น
ก้าวเดินของเขาเบาลงเรื่อยๆ และเขาดูเหมือนจะบินได้
นับตั้งแต่มาถึงอาณาจักรพระจันทร์โลหิต โซ่ตรวนที่พันธนาการวิญญาณของโรแนนก็พังทลายลงและหายไปทีละน้อย
เขาไม่มีอุปสรรคใด ๆ ต่อโลกใบนี้อีกต่อไป จิตวิญญาณของเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้พลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก และเขาสามารถทะลุจุดสูงสุดของวงแหวนที่สี่ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที
ไปถึงระดับวงแหวนที่ 5 ได้ในครั้งเดียว!
จิตสำนึกของโรนันขยายออกไปอย่างเป็นธรรมชาติในทุกทิศทาง
ทันใดนั้นสัญญาณเตือนก็เกิดขึ้นในใจของเขา
ห่างจากทางขวาของโรนันในป่าเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ก็มีร่างสีดำพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วแสง และระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็สั้นลงอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกก็คือการที่ร่างนี้เคลื่อนไหวเร็วมากแต่เงียบสงัด และแทบจะกลมกลืนไปกับเวลากลางคืน
และเบื้องหลังเงาดำนั้น มีร่างที่ไล่ตามมันอย่างไม่ลดละ!
เมื่อโรนันหันศีรษะไปมองในทิศทางที่เงาดำปรากฏขึ้น เขาก็เห็นดวงตาสีแดงเข้มที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด
ความอาฆาตแค้นของอีกฝ่ายมันล้นเหลือ!
ทันทีที่โรนันหยุด เงาสีดำก็เข้ามาหาเขาแล้ว และยื่นกรงเล็บผอมๆ ออกมาเพื่อจับคอเขา
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนที่ดังชัดเจนทำลายความเงียบสงบของป่าทันที
ดอกไม้โลหิตพุ่งออกมาจากเงาดำที่เข้ามาโจมตีอย่างกะทันหัน และมันก็หยุดลงทันทีด้วยแรงกระแทกอันทรงพลังของกระสุนปืน
“บ้าเอ๊ย!”
เงาสีดำเซถอยหลังในขณะที่เปล่งเสียงสาปแช่งแหบพร่าและน่าเกลียด และมีแววแห่งความเคียดแค้นและความเกลียดชังแฝงอยู่ในดวงตาสีแดงก่ำของเขา!
โรนันดีดข้อมือและรีบดีดกระสุนทั้งหมดออกจากแม็กกาซีนของปืนลูกโม่ทันที
ในขณะนี้ โรนันมองเห็นผู้โจมตีได้อย่างชัดเจน
อีกคนสวมชุดคลุมสีดำ และใต้ผ้าคลุมศีรษะมีใบหน้าซีด ดวงตาเป็นรูปสามเหลี่ยม จมูกงุ้ม และริมฝีปากบางที่เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ แหลมคมสองซี่อยู่ทั้งสองข้าง
เขาถูกกระสุนปืน 6 นัดในระยะประชิดแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
เผ่าเลือด!
โรนันเข้าใจตัวตนของอีกฝ่ายทันที
แวมไพร์คือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เก่าแก่ที่สุด พวกมันคือมนุษย์กลายพันธุ์ที่ได้รับผลกระทบจากพระจันทร์สีเลือดมาเป็นเวลานาน พวกมันบูชาพระจันทร์สีเลือดในฐานะเทพเจ้าและถวายเครื่องบูชาแด่มัน
แวมไพร์มีพลังอำนาจมหาศาลในความมืด ร่างกายของพวกมันไม่สามารถถูกทำร้ายด้วยอาวุธปืนหรือดาบธรรมดาได้ พวกมันทรงพลังมากจนสามารถฉีกเสือและเสือดาวออกเป็นชิ้นๆ ทั้งเป็นได้ และพวกมันยังมีความสามารถในการรักษาตัวเองอันน่าทึ่งอีกด้วย
กล่าวกันว่าแวมไพร์สามารถยืดอายุได้โดยการดูดเลือดมนุษย์ และตำนานเล่าว่าแวมไพร์ที่ทรงพลังที่สุดสามารถบรรลุความเป็นอมตะได้
ความเป็นอมตะเป็นเพียงข่าวลือ ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์ของแวมไพร์ ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตอันน่าอัศจรรย์ของระบบมืดนั้นยาวนานยิ่งนัก
อายุขัยของพวกเขานั้นยาวนานกว่ามนุษย์มาก
อย่างไรก็ตาม แวมไพร์คือศัตรูตัวฉกาจของโบสถ์ยารา และไม่สามารถเดินใต้ดวงอาทิตย์ได้ ดังนั้น พวกมันจึงมักปรากฏตัวในเรื่องเล่าและตำนานเท่านั้น และยากที่จะพบเห็นในความเป็นจริง
โรแนนบังเอิญเจอแวมไพร์แถวคฤหาสน์เรย์มอนด์ เขาโชคดีมาก!
ความคิดของเขาพุ่งพล่าน และมือของเขายังเคลื่อนไหวเร็วขึ้นอีก โดยบรรจุกระสุนใหม่ได้ถึง 6 นัดในทันที
เขาเหนี่ยวไกปืนอีกครั้งใส่แวมไพร์ที่อยู่ตรงหน้าเขา
เดิมทีแวมไพร์อยากจะสู้กลับ แต่เขาไม่คาดคิดว่าโรแนนจะรีโหลดกระสุนได้เร็วขนาดนี้ เขาตั้งตัวไม่ทันและถูกเลือดสาดไปทั่วร่าง เขาอดไม่ได้ที่จะอ้าปากและร้องโหยหวนอย่างแหลมคม!