ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1219 ทะเลแห่งดวงดาว (ยี่สิบสี่)

สถานการณ์ที่หวางเฉินต้องเผชิญนั้นไม่เอื้ออำนวยต่อเขามากยิ่งขึ้น

แม้ว่าสถานการณ์จะวิกฤตก่อนหน้านี้ แต่พวกโจรสลัดก็แยกย้ายกันออกไป ทำให้เขามีโอกาสเอาชนะพวกมันทีละคน

ขณะนี้ กลุ่มศัตรูกำลังพุ่งเข้ามาจากทั้งสองฝั่งของทางเดิน และอาจกล่าวได้ว่าหวางเฉินถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์ในพื้นที่ชั้นหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างยิ่ง ความตั้งใจที่จะต่อสู้ของหวางเฉินยังคงไม่ลดลง

เขากำหมัดและกระแทกไปที่หน้าอกของเกราะอย่างแรง รัศมีวงหนึ่งก็ฉายแวบขึ้นในทันที และเสียงฮัมของเครื่องจักรพลังงานก็ดังขึ้น และพลังเอาต์พุตสูงสุดก็เพิ่มขึ้นทันที

แม้ว่าเกราะรบจะด้อยกว่าหุ่นยนต์มาก แต่ก็มีชุดพลังโครงกระดูกภายนอกเป็นของตัวเองซึ่งสามารถปรับปรุงความคล่องตัวได้อย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ชุดพลังงานจะมีอายุแบตเตอรี่ที่จำกัด ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติ จะทำงานด้วยพลังงานต่ำเพื่อหลีกเลี่ยงการใช้มากเกินไป ซึ่งจะทำให้เกราะกลายเป็นภาระ

ผลของหมัดของหวางเฉินคือการเปิดใช้งานสถานะที่แข็งแกร่งที่สุดของชุดเกราะนี้

ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ผลักพื้นด้วยเท้าขวา และร่างกายทั้งหมดของเขาก็พุ่งไปทางขวาด้วยโมเมนตัมที่ไม่อาจทำลายได้ เหมือนกับลูกปืนใหญ่

จู่ๆ ก็มีลมหมุนเกิดขึ้นในทางเดิน และมีรอยรองเท้าบู๊ตทหารใสปรากฏขึ้นบนพื้นโลหะผสม

ในชั่วพริบตา หวางเฉินก็วิ่งเข้าใส่กลุ่มโจรสลัดที่กำลังรีบเข้ามา!

“คุณ…”

นักรบโจรสลัดที่อยู่แนวหน้าตกตะลึงและไม่เปิดฉากยิงในช่วงแรก

เพราะเขาเข้าใจผิดคิดว่าหวางเฉินเป็นเพื่อนร่วมทางของเขา

แต่ทันทีที่เขากำลังเสียสมาธิ โจรสลัดก็ถูกหวางเฉินชนเข้าอย่างจัง และบินถอยหลังทันทีเหมือนว่าวที่มีสายขาด จากนั้นก็ล้มโจรสลัดที่อยู่ข้างหลังเขาลง

เกราะที่คอของเขามีขอบเรียบแตก และมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมัน

ทีมโจรสลัดถูกโยนเข้าสู่ความโกลาหล

หวางเฉินผู้ทำลายทีมให้แตกสลายราวกับเสือที่พุ่งเข้าชนฝูงหมาป่า และฉีกร่างของพวกมันออกเป็นชิ้นๆ ด้วยกรงเล็บและเขี้ยวที่แหลมคมอย่างยิ่งของเขา

เมื่อดาบอันคมกริบฟาดฟัน นักรบโจรสลัดจะล้มลง

เกราะที่แข็งแกร่งบนร่างกายของพวกเขาดูเหมือนกระดาษ

ไม่เพียงเท่านั้น หวังเฉินยังใช้ไหล่ ขา และหมัดของเขาโจมตีศัตรูรอบตัวเขาอีกด้วย ภายใต้การปกป้องของเกราะ ทุกส่วนของร่างกายของเขาได้กลายเป็นอาวุธที่ทรงพลัง

ในเวลาเพียงสิบวินาที นักรบโจรสลัดทั้งเจ็ดคนก็เปื้อนเลือดเต็มทางเดิน และศพในชุดเกราะของพวกเขาเกือบจะปิดกั้นทางเดินไปแล้ว

ในขณะนี้ ลำแสงอนุภาคพลังงานสูงได้พุ่งออกมา

กลุ่มโจรสลัดอีกกลุ่มจากด้านซ้ายของทางเดินก็พุ่งเข้ามา!

แต่หวางเฉินก็เตรียมตัวมาดีและไม่เพิกเฉยต่อการมีอยู่ของกลุ่มศัตรูนี้ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เขาก็รีบกลิ้งไปข้างหน้าเพื่อหลบและใช้ศพของศัตรูเพื่อปกปิดตัวเอง

แม้ว่าเกราะที่เขาสวมใส่จะสามารถลดความเสียหายจากปืนไรเฟิลจู่โจมพลังงานสูงได้อย่างมาก แต่เขาจะไม่สามารถต้านทานได้นานหากถูกโจมตีด้วยการยิงแบบเข้มข้น

หวางเฉินกลิ้งไปอีกด้านหนึ่งของทางเดิน และมีรอยไหม้ที่เกราะด้านนอกของไหล่ซ้ายของเขา

ระบบเกราะแสดงให้เห็นว่าค่าสัมประสิทธิ์การป้องกันลดลง 0.5%!

หวางเฉินปล่อยดาบในมือของเขา

ดาบทหารเล่มนี้ทำภารกิจสำเร็จแล้ว ถึงแม้ภายนอกจะยังดูสมบูรณ์อยู่ แต่จริงๆ แล้วมีรอยร้าวและช่องว่างปกคลุมอยู่ และไม่สามารถต้านทานพลังวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาได้อีกต่อไป

หวางเฉินดึงดาบใหม่ออกมา

ชุดเกราะที่เขาเพิ่งใส่ยังมาพร้อมกับดาบยาวระดับทหารด้วย และดูเหมือนว่าจะอยู่ในสภาพที่ดีกว่าชุดที่เขาทิ้งไป ดังนั้นมันจึงอาจจะใช้งานได้นานขึ้นเล็กน้อย

ในขณะนี้ กลุ่มโจรสลัดอีกกลุ่มหนึ่งมาหยุดอยู่ที่ทางเดิน

แม้ว่าโจรสลัดอวกาศส่วนใหญ่จะเป็นอาชญากรที่สิ้นหวัง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่กลัวใคร เมื่อพวกเขาเห็นศพของเพื่อนของพวกเขานอนอยู่บนพื้นตรงหน้า พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว

โจรสลัดคนหนึ่งยกมือขึ้นและตบไหล่ซ้ายของเขาอย่างแรง ชั่วพริบตา เกราะก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ และโดรนผีก็บินออกมาทันที ผ่านทางเดินไปในทันที

เมื่อถึงมุมทางเดิน หวางเฉินก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันใด

เขาบินถอยหลังโดยไม่คิด และทันใดนั้นก็ฟันดาบไปที่ช่องที่อยู่ข้างๆ เขา ทำให้ประตูที่ปิดสนิทเปิดออก

ปัง

หวางเฉินพังประตูห้องโดยสารออกและรีบวิ่งเข้าไปในห้องโดยสาร

ขณะที่เขาซ่อนตัวอยู่ในกระท่อม จู่ๆ โดรนผีที่เพิ่งบินมาที่มุมห้องก็ระเบิดขึ้น!

บูม!

คลื่นกระแทกอันรุนแรงยกศพขึ้นบนพื้นดิน พัดพาผนังกั้นที่แข็งและหนาทั้งสองข้างของทางเดินเข้าไปในถ้ำ และเศษกระสุนนับไม่ถ้วนที่บรรจุพลังงานเจาะเกราะก็ปลิวว่อนไปทั่วทุกแห่ง

ครอบคลุมระยะหลายสิบเมตร!

หากปฏิกิริยาของหวางเฉินช้ากว่านี้เพียงวินาทีเดียว เขาคงได้รับความเสียหายจากการระเบิดของโดรนนี้

หวางเฉินที่หนีจากภัยพิบัติได้รีบวิ่งออกจากห้องโดยสารและวิ่งไปข้างหน้าเพื่อเอาชีวิตรอด!

ไม่มีทางเลือกอื่น การต่อสู้เมื่อกี้เป็นการต่อสู้ระยะประชิดทั้งหมด และเขาสามารถใช้ทักษะการต่อสู้และพลังจิตของเขาเพื่อทำลายศัตรูได้

แต่เมื่อระยะห่างเชิงพื้นที่ขยายกว้างขึ้น ศัตรูก็สามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดายด้วยอาวุธระยะไกล

โชคดีที่พื้นที่ภายในเรือสำราญมีความซับซ้อน โดยมีห้องโดยสารที่แน่นขนัดจนแน่นขนัด ช่วยให้หวางเฉินปลอดภัย

มิฉะนั้นหากเขาอยู่ในพื้นที่โล่ง เขาคงถูกสังหารทันทีด้วยการยิงที่เข้มข้น!

เมื่อนึกถึงความทรงจำของเขาได้แล้ว หวังเฉินก็รีบวิ่งไปที่กระท่อมบนชั้นบน

เขาเลี้ยวเข้าไปในทางเดินฉุกเฉินข้างๆ เขาแล้วรีบถอดชุดเกราะของเขาที่อยู่ข้างบันได

หวางเฉินเป็นกังวลว่าชุดเกราะนี้จะมีระบบระบุตำแหน่ง และเขาจะไม่สามารถผ่านการตรวจจับตัวตนของเพื่อนหรือศัตรูของโจรสลัดได้ ซึ่งจะส่งผลให้เขาถูกศัตรูติดตามตลอดทางและกลายเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนเกินไป

แล้วการสวมใส่ต่อไปก็เป็นอันตราย!

แต่หวางเฉินไม่ได้ทิ้งดาบในมือของเขา เขามองไปรอบ ๆ และตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีการเฝ้าระวังในบริเวณนี้ จากนั้นเขาก็เดินไปข้างหน้าและซ่อนตัวอยู่ในมุมด้านบนของทางเดินที่ปลอดภัย โดยเกาะติดกับผนังเรียบ

ภายหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที ประตูรักษาความปลอดภัยของทางเดินปลอดภัยก็ถูกเปิดออก และโจรสลัดติดอาวุธครบมือก็พุ่งเข้ามา

เขาเห็นชิ้นส่วนเกราะที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นในทันที จึงสาปแช่งทันทีแล้วไล่ตามลงบันไดไป

โจรสลัดที่เดินตามหลังมาอย่างกระชั้นชิดถูกแบ่งออกเป็นสองทีม ทีมหนึ่งลงไปและอีกทีมหนึ่งขึ้นไป แต่พวกเขาไม่สังเกตเห็นหวางเฉินที่กำลังซ่อนตัวอยู่ด้านบน

หวางเฉินกระโดดลงมาหลังจากพวกเขาหายตัวไป

ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว

แต่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เพราะเรือสำราญเต็มไปด้วยอุปกรณ์เฝ้าระวัง เมื่อเข้าไปในพื้นที่เฝ้าระวัง การเคลื่อนไหวของหวางเฉินทุกครั้งจะตกไปอยู่ในสายตาของศัตรู

ตราบใดที่มีผู้บังคับบัญชาที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในการนำการปิดล้อมและปราบปราม ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง

หลังจากนั้นช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งระหว่างสองฝ่ายก็ใหญ่เกินไป!

แต่การอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ปลอดภัยแล้ว พวกโจรสลัดที่เพิ่งออกไปอาจกลับมาค้นหาเมื่อไรก็ได้ การใช้กลอุบายเดิมซ้ำอีกไม่ปลอดภัย และคุณไม่สามารถพึ่งโชคได้

หวางเฉินมองไปทางช่องระบายอากาศเหนือผนังด้านขวา

เขาไม่ลังเลที่จะกระโจนไปข้างหน้า ฟันดาบ ตัดรั้วเหล็กของช่องระบายอากาศ จากนั้นคลานเข้าไป

ท่อระบายอากาศนี้มีขนาดใหญ่พอที่จะรองรับหวางเฉินที่คลานไปข้างหน้าได้ ผนังด้านในมีความเรียบเนียนและเชื่อมต่อกันทุกทิศทาง

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือมีรั้วกั้นทุกทาง

แต่สิ่งกีดขวางเหล่านี้ไม่สามารถหยุดหวางเฉินที่ถือดาบยาวได้ เขาเลื่อนตัวไปตามท่อและพบทางออกที่เหมาะสมในไม่ช้า