ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1150 การพิสูจน์ความจริง (ยี่สิบหก)
โถสีน้ำเงินและสีขาวขนาดใหญ่ที่มีลายปลาและสาหร่ายนั้นแน่นอนว่าไม่ได้มาจากทะเลสาบเพกาซัส หวางเฉินแค่ล้อเล่น
แต่เขาได้ล้างมันด้วยน้ำจากแม่น้ำเพกาซัส ซึ่งไหลมาจากทะเลสาบเพกาซัส ดังนั้นหากคุณปัดเศษมันออก มันก็มีความเกี่ยวข้องกัน และไม่สามารถพูดได้ว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิง
การบริจาคเครื่องลายครามโบราณชิ้นนี้ทำให้หวางเฉินสบายใจขึ้นด้วย
สำหรับใบรับรองและโบนัสนั้น เป็นเพียงเมฆเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่หวางเฉินไม่คาดคิดก็คือเพียงแค่สัปดาห์ต่อมา เทียนเทียนก็ส่งข้อความมาหาเขาทันที: “พี่หวางเฉิน คุณพบของเก่าในทะเลสาบเพกาซัสบ้างไหม? (naughty.jpg)”
หวังเฉิน: “???”
ตั้งแต่ทั้งสองเพิ่มกันและกันใน WeChat เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนที่ดีที่สุดของหวางเสี่ยวเหมิงก็มักจะส่งข้อความถึงหวางเฉินเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ในชีวิตและการศึกษา
เช่นเดียวกับหวางเซียะเหมิง เทียนเทียนได้รับการตอบรับจากโรงเรียนมัธยมต้นอันดับ 1 ในเมืองหลวงของมณฑล และพวกเขาก็ยังคงอยู่ในชั้นเรียนเดียวกัน
เด็กสาวคนนี้มีความชื่นชอบหวางเฉินมากอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าพวกเขาจะพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่พวกเขาก็สนิทสนมและคุ้นเคยกันมากผ่านทาง WeChat
แม้ว่าหวางเฉินจะไม่มีความคิดชั่วร้ายเกี่ยวกับเธอ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธการสื่อสารดังกล่าว
เพราะเขาก็มีความประทับใจต่อเทียนเทียนเหมือนกัน
ความไร้เดียงสา ความน่ารักและความบริสุทธิ์ของหญิงสาว ทำให้หวางเฉินนึกถึงความปรารถนาและจินตนาการในวัยเยาว์ในอดีตได้อย่างง่ายดาย
ดังนั้นเขาจึงมีทัศนคติไม่ใส่ใจต่อความสัมพันธ์ของพวกเขา
ทุกๆ ความงดงามไม่ควรละเลย และทุกๆ ความมีน้ำใจก็ไม่ควรละเลยเช่นกัน!
หลังจากที่เทียนเทียนอธิบายแล้ว หวังเฉินก็ได้รู้ว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีข่าวคราวแพร่กระจายไปทั่วในหมู่เพื่อนๆ ของผู้คนในเมืองหลวงของมณฑล
ว่ากันว่ามีคนไปหยิบโถลายครามสีน้ำเงินและสีขาวขนาดใหญ่ของหยวนมาจากทะเลสาบเพกาซัสแล้วบริจาคให้พิพิธภัณฑ์โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของพิพิธภัณฑ์ได้โพสต์ประกาศพร้อมรูปภาพ ว่ากันว่าหลังผ่านการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว มูลค่าของสิ่งของเหล่านี้ทะลุ 100 ล้าน!
เครื่องลายครามโบราณมูลค่าหลายร้อยล้าน ถูกจับขึ้นมาจากทะเลสาบจริงหรือ?
จะเป็นเรื่องแปลกมากหากมันไม่ทำให้เกิดความฮือฮา!
เหตุผลที่เทียนเทียนส่งข้อความนี้ถึงหวางเฉินก็เพราะว่าหวางเฉินจับปลาตัวใหญ่ได้หลายตัวในทะเลสาบเพกาซัสระหว่างปิกนิกครั้งล่าสุด
เธอคิดว่าหวางเฉินรู้เรื่องนี้แล้ว เธอจึงแค่พูดเล่นเล็กน้อย
หวังเฉิน: “…”
โถลายครามสีน้ำเงินและสีขาวของ Shentama มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านหยวน!
แม้ว่าโถสีน้ำเงินและสีขาวขนาดใหญ่ที่มีลายปลาและสาหร่ายที่เขาบริจาคจะมีมูลค่ามหาศาล แต่ก็เป็นเพียงของโบราณจากปลายราชวงศ์หมิงเท่านั้น และไม่ใช่ของระดับเดียวกับโถสีน้ำเงินและสีขาวของราชวงศ์หยวนซึ่งหายากมากในปัจจุบัน
อันแรกถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมชั้นสูง ส่วนอันหลังเรียกว่าสมบัติของชาติ!
สิ่งที่ทำให้หวางเฉินพูดไม่ออกไปอีกก็คือเรื่องตลกที่เขาพูดตอนบริจาคเงินนั้นแพร่กระจายไปทั่ว
มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ!
เมาด้วยเหมือนกัน
หวางเฉินเปิดเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของพิพิธภัณฑ์ทันทีและเห็นประกาศอย่างเป็นทางการ
แต่จะมีการระบุปีที่ผลิตของรายการนี้อย่างชัดเจน
ผมบอกได้เพียงว่าพลังของข่าวลือมันช่างทรงพลังเหลือเกิน
ในขณะนี้ เทียนเทียนได้ส่งข้อความอีกครั้ง: “พี่หวางเฉิน คืนนี้คุณว่างไหม? (แอบถาม)”
หวางเฉิน: “คุณว่างไหม? เป็นยังไงบ้าง?”
เทียนเทียน: “ผมมีตั๋วหนังสองใบ ผมอยากไปดูหนังกับเหมิงเหมิง แต่เธอไม่ว่าง คุณไปกับฉันได้ไหม”
แม้ว่าจะต้องแยกโทรศัพท์ แต่หวางเฉินยังคงจินตนาการถึงอีกฝ่ายที่รวบรวมความกล้าที่จะพิมพ์คำเหล่านี้ด้วยความเขินอาย
เขายิ้ม: “โอเค วันนี้การแสดงเริ่มกี่โมง ฉันจะไปรับคุณด้วยจักรยานของฉัน”
“19.30 น.”
เทียนเทียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว “กรุณามารับฉันที่ประตูหมู่บ้านตอน 6.30 น. คุณจำสถานที่นั้นได้ไหม”
หวางเฉินตอบรับด้วยท่าที “โอเค”
หลังรับประทานอาหารเย็น หวางเฉินผลักจักรยานขนาด 28 นิ้วของเขาออกจากบ้านและปั่นเข้าเมืองเพื่อไปรับเทียนเทียน
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ทันทีที่เขาขับรถออกจากหมู่บ้าน เขาก็เห็นรถยนต์และรถจักรยานยนต์ขับไปตามถนนริมแม่น้ำ และมุ่งตรงไปยังทะเลสาบเพกาซัส
รถจักรยานยนต์หลายคันมีอุปกรณ์ตกปลา และเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังไปตกปลา!
แต่สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องปกติเลย
ปัจจุบันการตกปลาเพื่อพักผ่อนหย่อนใจยังคงได้รับอนุญาตในทะเลสาบเพกาซัส การประมงจะถูกห้ามโดยเด็ดขาดหลังจากการจัดตั้งอุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำแล้วเท่านั้น มีนักตกปลาจำนวนมากที่มาที่ทะเลสาบในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์
แต่ไม่เคยมีกองทัพประมงขนาดใหญ่ขนาดนี้มาก่อน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้มืดแล้วและการตกปลาตอนกลางคืนในทะเลสาบจึงอันตรายมาก คนเหล่านี้เป็นบ้ารึเปล่า?
คำตอบคือไม่แน่นอน
ถ้าไม่มีข้อความจากเทียนเทียน หวางเฉินคงรู้สึกสับสนอย่างแน่นอน
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไม!
มันบ้าไปแล้ว!
หวางเฉินส่ายหัวและปั่นจักรยานเพื่อเร่งความเร็วในการเดินทาง
ส่งผลให้เขาพบรถจำนวนมากขึ้นกำลังมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบเพกาซัสบนท้องถนน
เมื่อหวางเฉินมาถึงประตูชุมชนที่เทียนเทียนอาศัยอยู่ตรงเวลา เขาก็เห็นหญิงสาวยืนอยู่บนทางเท้าในทันที
เขาขี่ตรงไปและหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ: “เทียนเทียน”
“พี่หวางเฉิน!”
เมื่อเธอเห็นหวางเฉิน เทียนเทียนก็ยิ้มหวานทันที ดวงตาอันสดใสของเธอเต็มไปด้วยความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ
ฉันไม่ได้พบหญิงสาวคนนี้มากว่าสองเดือนแล้ว เธอโตขึ้นมากและสง่างาม สวย และน่ารักยิ่งขึ้น
หวางเฉินพยักหน้า: “ขึ้นมา”
“เอ่อ”
เทียนเทียนไม่ได้ไม่ชอบรถโบราณของหวางเฉินเลย เธอปีนขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของจักรยานขนาด 28 นิ้วอย่างรวดเร็ว จากนั้นหันไปด้านข้างและนั่งลงอย่างมั่นคง มือเล็กๆ ของเธอคว้ามุมเสื้อผ้าของหวางเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ
“ไปกันเถอะ”
หวางเฉินออกแรงด้วยเท้าและจักรยานก็เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
เมืองนี้สว่างไสวยามค่ำคืน ถนนยาวๆ เต็มไปด้วยการจราจร และมีหญิงสาวในชุดสีขาวพลิ้วไสวกำลังขี่อยู่บนเลนที่ไม่มียานยนต์ หวางเฉินดึงดูดความสนใจได้มากกว่ารถหรูบนท้องถนน
เขาไม่หล่อ แต่ผู้หญิงข้างหลังเขาสวย!
ด้วยการเพิ่มจักรยานขนาด 28 นิ้วที่หายาก ทั้งสองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของทัศนียภาพของเมืองโดยไม่รู้ตัว
ในขณะที่กำลังรอสัญญาณไฟจราจรที่ทางแยก ผู้ขับขี่ Mercedes-Benz ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก็ลดกระจกรถลงและยกนิ้วโป้งให้หวางเฉิน
หวางเฉินยิ้ม
พวกเขามาถึงโรงหนังในเวลาที่ถูกต้อง พวกเขาตรวจตั๋วแล้วเข้าไป จากนั้นชมภาพยนตร์ในห้องโถงเล็ก
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับความเจ็บปวดของเยาวชนเรื่องล่าสุดที่จะออกฉาย พระเอกเป็นนักแสดงหนุ่มที่ได้รับความนิยมมากในขณะนี้ นางเอกเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ ส่วนบทสมทบก็จัดเต็มเช่นกัน
แม้ว่าทักษะการแสดงของตัวเอกชายและหญิงจะแย่มาก แต่เนื้อเรื่องกลับนองเลือดมากจนทำให้เทียนเทียนน้ำตาซึม
จากนั้นโดยไม่รู้ตัว เธอก็ได้จับมือหวางเฉิน
เมื่อการแสดงจบลงและฝูงชนกลับออกไป หวังเฉินก็เดินออกจากโรงละครโดยจับมือหญิงสาวไว้
“พี่หวางเฉิน”
เทียนเทียนพูดอย่างขี้อาย: “มันยังเช้าอยู่นะ เดินต่ออีกหน่อยเถอะ”
เมื่อตอนนี้ในโรงภาพยนตร์ เธอได้ใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเธอเพื่อรวบรวมความกล้าที่จะจับมือของหวางเฉิน
ระยะห่างระหว่างสองฝั่งก็สั้นลงอย่างกะทันหัน
ถ้าเธอกลับบ้านตอนนี้ ความกล้าหาญของเธอคงสูญเปล่าไปมาก
หวางเฉินยิ้มและกล่าวว่า “โอเค”
ติดกับโรงภาพยนตร์มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ ดังนั้นหวางเฉินจึงพาเธอไปเดินเล่นที่นั่น และซื้อตุ๊กตาให้เทียนเทียนจำนวนหนึ่งโหลในร้านเกม
ตราบใดที่เทียนเทียนชอบสิ่งใด หวังเฉินก็จะคว้ามันมาอย่างแม่นยำโดยไม่พลาดแม้แต่ชิ้นเดียว
ทำให้เทียนเทียนมีความสุขมากจนรอยยิ้มไม่หายไปจากใบหน้าของเธอเลย!