การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 38 พี่สาว (2)
บทที่ 38 พี่สาว (2)
โอเซียนไม่ได้ตอบคำทักทาย
เขาเพียงแค่จ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่กล่าวสิ่งใด
“ฉันอยากให้คุณเลิกจ้องแบบนั้นจัง”
เสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเกียจคร้าน
โอเซียนชะลอฝีเท้า เสียงย่างเท้าบนพรมมั่นคงและเด็ดเดี่ยว
เขานั่งลงตรงข้ามแขกสาว
ดวงตาแดงของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเงามืดตรงหน้า
“คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร แต่กลับไม่กลัวเลย คุณช่างกล้าหาญจริง ๆ”
“ข้าควรจะกลัวเหรอ?”
โอเซียนถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย แต่ภายในใจกลับซับซ้อนกว่านั้นมาก
‘ไม่คิดเลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับพวกเขาแบบไม่มีดาบ โชคไม่เข้าข้างจริง ๆ’
เขากำมือใต้โต๊ะแน่นแล้วคลายเบา ๆ อย่างไม่ให้เห็น
ในฐานะอัศวิน เขาไม่ควรจะอยู่ในสภาพไร้อาวุธ
ถ้าคู่ต่อสู้เป็นแค่มือสมัครเล่น เขาก็ยังสามารถเอาชนะด้วยร่างกายล้วน ๆ ได้
แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ใช่แบบนั้นแน่นอน
‘หัวหน้าภราดรภาพโลหิต’
ความมืดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องนี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของพลังของเธอ
และเพื่อยืนยันสิ่งนั้น เมื่อโอเซียนนั่งลงตรงข้ามกับเธอ เขาก็มองเห็นเธอชัดเจนขึ้นกว่าตอนที่ยืน
เธอเลือกความมืดนี้อย่างจงใจ เพื่อขับเน้นตนเองให้โดดเด่น
หญิงสาวผู้มีเรือนผมดำขลับดุจไม้ดำเนื้อดี
เสื้อผ้าของเธอก็เป็นสีดำ มีเพียงผิวขาวดุจหิมะและดวงตาสีแดงเลือดเท่านั้นที่เป็นสีอื่น
ดูอายุประมาณยี่สิบกลาง ๆ ซึ่งถือว่าเด็กเกินไปสำหรับผู้นำองค์กรก่อการร้ายที่อันตรายที่สุดในเมือง
“เกรซ”
เธอแนะนำตัว
“เกรซ ซีคเกอร์ พี่สาวคนโตของภราดรภาพโลหิต”
“โอเซียน นักแก้ปัญหาและอัศวิน”
โอเซียนตอบพลางยังคงจับจ้องหญิงสาวที่แนะนำตัวเองว่าเกรซอย่างไม่วางตา
สมาชิกภราดรภาพโลหิตมาหาเขาด้วยเหตุผลเดียว—แก้แค้นจากเหตุการณ์ก่อนหน้า
แม้องค์กรนี้จะเล็กสมชื่อ แต่ก็รู้กันว่าพวกเขาสนิทกันราวกับครอบครัว
ตอนนี้เมื่อน้องชายของเธอโดนกระทืบ แน่นอนว่าต้องมีการตอบโต้
โอเซียนชั่งน้ำหนักสถานการณ์ในหัว
เขาจะสู้แล้วชนะได้ไหม?
ตอนที่เขาใช้ “แสงแห่งดารา” เขารู้สึกเหมือนได้รับอิสรภาพ
มันทำให้เขามั่นใจอย่างแรงกล้าว่าสามารถสู้กับใครก็ได้โดยไม่พ่ายแพ้
แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาทำให้ความมั่นใจนั้นเริ่มสั่นคลอน
‘ผมสามารถใช้แสงแห่งดาราได้ตอนนี้’
เขาแน่ใจว่าสามารถดึงพลังนั้นออกมาได้
แต่ปัญหาคือ เขาไม่มีตัวกลางสำหรับใช้ควบคุมพลัง
‘ถ้าไม่มีดาบ ฉันจะฟันมันได้แค่ครั้งเดียว’
แม้ไม่มีตัวกลาง เขาก็สามารถสร้างแสงแห่งดาราเป็นรูปดาบคร่าว ๆ ได้
แต่มันใช้ได้แค่หนึ่งครั้ง
อย่างน้อยที่สุด เขาต้องมีอะไรสักอย่างไว้รองรับพลังนั้น และดาบก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
แม้แต่มีดทำครัวก็สามารถใช้ได้สัก 2–3 ครั้ง แต่หลังจากนั้นมันก็จะพังเพราะทนพลังไม่ได้
สัมผัสของอัศวินกำลังเตือนเขา
อย่าสู้ในสภาพนี้
สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าเลวร้ายที่สุดในหลาย ๆ ด้าน
“แล้วเจ้าบุกมาบ้านข้าทำไม?”
“ก็…รู้นี่ ว่าน้องเล็กสุดของเรากลับบ้านมาพร้อมกับรอยช้ำเต็มตัว”
โอเซียนไม่ตอบ กลับจ้องเธอแน่นิ่ง
เธอกำลังจะบอกว่าเธอมาเพื่อล้างแค้นใช่ไหม?
สายตาของโอเซียนเริ่มเปล่งความโหดเหี้ยมออกมา
แสงแห่งดาราในดวงตาเขาลุกวาบราวกับเตรียมระเบิดออกมา
ถ้าเกรซตอบว่าใช่ เขาจะใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อปาดคอเธอให้ขาด
“อย่าจ้องฉันแบบนั้นสิ น่ากลัวออก”
แต่เกรซกลับขนลุกจากสายตาท้าทายนั้น
“ยอมรับก็ได้ว่าฉันมาตั้งใจจะให้บทเรียนเล็ก ๆ กับคนที่รังแกน้องเรา”
“พูดได้ไพเราะดีนี่”
แน่นอนว่าเธอไม่ได้หมายถึงแค่บทเรียนธรรมดา แต่หมายถึงการล้างแค้นด้วยเลือด
ไม่อย่างนั้นคงไม่ตั้งชื่อองค์กรว่า ‘ภราดรภาพโลหิต’
เกรซชี้นิ้วเรียวขาวไปที่โอเซียน
“ฉันเลยคิดอยู่ ว่าควรทำยังไงดี ฉันเป็นพี่ใหญ่ ถ้าไม่ทำอะไรเลย คนจะดูถูกเอา”
ดวงตาแดงของเธอสว่างวาบ
พร้อมกันนั้น ผมดำของเธอก็พลิ้วไหว
ตอนแรกเขาไม่ทันสังเกต เพราะมันกลมกลืนกับความมืด แต่ตอนนี้ผมยาวของเธอเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
พร้อมกันนั้น บรรยากาศโดยรอบก็แผ่แรงกดดันออกมาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะบดขยี้เขา
“ฉันเลยต้องแสดงให้ดูเป็นแบบอย่างน่ะ คิดแค่นั้นเอง”
“เป็นแบบอย่างงั้นเหรอ”
โอเซียนพึมพำแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาแดงของเธอ
“งั้นก็ลองดูสิ ถ้าทำได้”
—โฮวารุก
แสงแห่งดาราในตัวเขาลุกโชน พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ
ความมืดที่แผ่เข้ามากลืนกินเขาก่อนหน้านั้นต้องถอยหนีอย่างตกใจต่อแสงนี้
ทั้งสองยังคงจ้องตากัน ไม่มีใครพูดอะไร
เวลาผ่านไปหลายนาที จนในที่สุดเป็นเกรซที่ถอนหายใจออกมา
“ล้อเล่นน่า ทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วยล่ะ น่ากลัวออก”
เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วสลายความมืดในห้อง
ไม่นาน แสงสีแดงจากหน้าต่างก็กลับมาเติมเต็มห้องอีกครั้ง
“แค่จะมาทักทายน่ะ และไหน ๆ น้องเล็กก่อเรื่องไว้ ก็ต้องมีคนออกหน้าบ้าง มันคือหน้าที่ของพี่สาวไง”
พูดจบ เกรซก็ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้า ๆ
ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความสง่างาม และมีเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน
ความงามของเกรซมีผลต่อเรื่องนี้ด้วย แต่โอเซียนไม่หลงใหลไปกับมัน เพราะความงามย่อมนำมาซึ่งอันตราย
ในสายตาเขา เกรซคือกุหลาบสีดำที่ชุ่มโชกด้วยเลือด
คำว่า “กุหลาบ” เป็นภาษาที่โบราณไปแล้ว
แต่นี่คือดอกไม้ที่กินคน หากคุณเข้าใกล้โดยไม่ระวัง คุณจะถูกมันกลืน
เกรซยิ้มมุมปากให้โอเซียนที่ยังนั่งนิ่ง
“ยินดีที่ได้รู้จักนะ หวังว่าคราวหน้าเราจะได้ทักทายกันอย่างเหมาะสม”
“ถ้าอยากทักทายกันให้เหมาะสม ก็ควรเอาของฝากมาด้วย”
น้ำเสียงของเขาเจ้าเล่ห์ราวกับมองเธอเป็นเด็ก แต่เกรซไม่ถือโทษโกรธา
โอเซียนพูดเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเขา
‘ผู้ชายคนนี้มาจากไหนกันนะ?’
เกรซหัวเราะเบา ๆ พลางหมุนตัวเดินจากไป
เส้นผมของเธอขยับเหมือนเส้นด้ายพันรอบตัว ก่อนจะหายลงไปในพื้น
แรงกดดันเย็นเฉียบที่ปกคลุมห้องหายไปในทันที
พร้อมกันนั้น แสงแห่งดาราในดวงตาโอเซียนก็ดับลง
‘ไปแล้ว’
เขาหย่อนไหล่ลงอย่างโล่งใจ
เขายกมือขึ้นดู ฝ่ามือเปียกชื้นเล็กน้อย
เขารู้สึกดีที่อีกฝ่ายยอมปล่อยผ่านไป แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเธอไม่ทำแบบนั้นล่ะ?
‘ฉันรู้สึกเบาใจนิดหน่อยที่พอจะควบคุมแสงแห่งดาราได้แล้ว’
แต่แค่นั้นยังไม่พอ
ยังมีอีกหลายทักษะ หลายความสามารถของแสงแห่งดาราที่เขายังใช้ไม่ได้
ณ ตรอกเงียบสงบแห่งหนึ่ง เกรซ ซีคเกอร์ ปรากฏตัวขึ้นก่อนจะหันกลับไปมอง
“รอนานไหม?”
“เปล่าครับ”
เสียงเรียบขรึมอย่างมีมารยาทตอบกลับมา พร้อมกับร่างชายร่างใหญ่สูงเกือบสองเมตรในชุดสูทเรียบหรู
เขาคือ เกอร์ฮาน รองผู้นำของภราดรภาพโลหิต
เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่ครับ แบบนี้จะดีหรือ?”
“เรื่องอะไร?”
“เดเวอร์น่ะครับ เขารอดก็จริง แต่สภาพจิตใจแย่มาก คงต้องพักรักษาตัวไปอีกนาน แล้วดูท่าเขาจะทำหน้าที่ไม่ไหวด้วยซ้ำ”
สิ่งที่เขาหมายถึงนั้นเข้าใจได้ไม่ยาก
น้องเล็กต้องได้รับการล้างแค้น
นั่นคือเหตุผลที่เกรซ ซีคเกอร์ ผู้นำภราดรภาพโลหิต ต้องลงมือด้วยตัวเอง เพื่อล้างแค้นให้เดเวอร์ และมากกว่านั้น
ยิ่งเธอไม่ได้เคลื่อนไหวมานาน การปรากฏตัวของเธอในคราวนี้ย่อมเป็นคำเตือนที่น่ากลัวถึงทุกฝ่าย
แต่เกรซกลับไม่ได้ลงมือ
เธอแค่เผชิญหน้า พูดคุย แล้วจากมาเงียบ ๆ
ซึ่งไม่ใช่ลักษณะนิสัยของเธอเลย จึงทำให้ชายร่างใหญ่ยิ่งรู้สึกสงสัย
ทำไมถึงไม่ฆ่าเขา?
“เดเวอร์น่าสงสารก็จริง แต่เขายังมีชีวิตอยู่ นั่นก็เพียงพอแล้ว”
“เข้าใจแล้วครับ”
เมื่อได้คำตอบสั้น ๆ เกอร์ฮานจึงไม่ถามต่อ
“แล้วไม่ถามฉันหรอว่าเพราะอะไร?”
“เพราะถ้าพี่ตัดสินใจแบบนี้ ก็แสดงว่าต้องมีเหตุผล”
“ฮึ น่าสนใจดีนี่”
เกรซเบ้ปาก ราวกับแกล้งทำท่าไม่พอใจ
แต่แม้จะทำแบบนั้น ดวงตาสีแดงของเธอก็ยังคงจับจ้องไปยังชายผมดำที่เธอเพิ่งเจอเมื่อครู่
‘เขาชื่อโอเซียนสินะ’
ตอนที่เดเวอร์กลับมาพร้อมแขนขาด เธอเคยสาบานว่าจะล้างแค้นให้เขา