การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 20 สกอตแลนด์ยาร์ด (2)

บทที่ 20 สกอตแลนด์ยาร์ด (2)

คาร์ล แจ็คสันวิ่งหนี แต่เขาไม่แน่ใจเลยว่าคนที่ตามเขาอยู่คือใครแน่

บริวารที่เป็นหนูสามารถตรวจจับได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถระบุพิกัดหรือระบุตัวตนของศัตรูได้

ไม่ใช่เพราะข้อจำกัดทางเวทมนตร์ แต่เพราะข้อจำกัดของความสามารถของคาร์ลเอง

ความคิดที่ว่าอาจเป็นแค่คนจรจัดผ่านมาแถวนี้โดยบังเอิญก็ถูกเขาปัดทิ้งพร้อมเสียงถอนใจ

กลางดึกแบบนี้ ในที่แบบนี้ จะมีแต่พวกไม่น่าไว้วางใจเท่านั้นที่โผล่มา

เขาตรวจดูขวดยาและของอื่น ๆ ที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วรีบมุ่งหน้าเข้าไปลึกในตรอก

ร่างกายที่ไม่เคยผ่านการออกกำลังกายมาก่อนทำให้การวิ่งเต็มไปด้วยความทรมาน

‘ถ้าเข้าไปในท่อระบายน้ำได้ เราก็ซ่อนตัวได้แล้ว……!’

แต่ทันทีที่คาร์ลกำลังจะเลี้ยวเข้าไปในทางเข้าท่อใต้ดิน กลับมีคนกลุ่มหนึ่งขวางทางเขาไว้

“อยู่นั่น! คาร์ล แจ็คสัน!”

“จับมันไว้!”

“บัดซบ!”

คาร์ลรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือพวกที่ตามล่าเขาแน่นอน

คงมาจาก Blossom Tier ที่เขาหักหลังมา

“ไอ้พวกสารเลว!”

คาร์ลควักขวดยาออกจากกระเป๋าแล้วขว้างใส่พื้น

ขวดยาแตกกระจาย เกิดควันลอยฟุ้งออกมา

“ถอยไป!”

“หมอบเร็ว!”

พวกตามล่าหน้าซีดแล้วถอยหลังไปทันที

คงนึกว่าเป็นหมอกพิษหรือเวทมนตร์เกี่ยวกับโรคระบาด

‘พวกโง่’

คาร์ลแสยะยิ้มในใจ

‘ก็แค่ม่านควันธรรมดา ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายเลย’

แต่สำหรับพวกที่ไม่รู้เรื่องเวทมน์ดำก็มักจะคิดว่าเป็นของอันตรายเสมอ

‘ง่ายชะมัด’

คาร์ลยิ้มพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้

แต่ทันใดนั้น ก็มีใครอีกคนโผล่มาจากข้างหน้า — ในมือมีดาบด้วย ซึ่งในยุคนี้ถือว่าหาได้ยากมาก

“หมอนี่เป็นใครอีกล่ะ?”

แค่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องเปลืองขวดยา

พลังเวทสีดำก่อตัวที่ปลายนิ้วของคาร์ล กลายเป็นลูกศรเวทมนตร์

Black Arrow — เวทพื้นฐานของเวทมนตร์สายมืด

พลังไม่ได้มาก แต่ถ้าศัตรูไม่มีเครื่องป้องกัน ก็พอจะจัดการได้ในทีเดียว

คาร์ลยิงใส่ชายปริศนา แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาอึ้งไป

อีกฝ่ายฟันดาบสวนขึ้นมา ตัดลูกศรเวทให้กระจายหายไปในอากาศ

“อะไรวะ……”

เมื่อกี้เขาฟันเวทด้วยดาบเหรอ? มันเป็นไปได้ด้วยหรือ?

ภาพตรงหน้าขัดกับสามัญสำนึกของเขาโดยสิ้นเชิง

แค่คิดว่าเอาดาบมาสู้กับวอร์ล็อคก็ผิดแล้ว นี่ยังมาฟันเวทอีก

“มีเวทอื่นอีกไหม?”

ชายผมดำ — โอเชียน ถามพลางมองมาที่คาร์ล

“Black Arrow น่ะ เวทพื้นฐานของเวทมืดทั้งสาย พลังก็อ่อน ความแม่นยำต่ำ ข้าว่า… จอมเวทน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นนะ”

คาร์ลกัดฟันแน่น เมื่ออีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตารอชมว่าเขาจะมีอะไรให้ดูอีก

คาร์ลรีบหยิบลูกโลหะสีทองเหลืองจากแขนเสื้อ

“อยากดูนักใช่มั้ย! ได้เลย!”

เขาขว้างลูกโลหะใส่โอเชียน

–กริกกก

กลไกของลูกโลหะหมุนขณะพุ่งไปกลางอากาศ ก่อนจะแยกออกเป็นสองส่วน

และในวินาทีนั้น พลังเวทที่ฝังอยู่ข้างในก็ถูกปลดปล่อย

–ฟุ่ววว!

เวทคำสาประดับ 3 ดาว [Corruption Explosion]

ระเบิดสีม่วงเข้มปะทุออกมา กลืนกินทั้งตรอก รวมถึงโอเชียน

แรงระเบิดมากพอจะฉีกเหล็กแผ่นบาง ได้เหมือนกระดาษ และหลังจากระเบิด จะปล่อยสารพิษที่กัดกร่อนอย่างต่อเนื่อง

‘ถึงจะไม่ใช่ของที่ตั้งใจใช้กับหมอนี่ แต่สถานการณ์มันบังคับ’

มันควรถูกใช้ในสถานการณ์อื่น แต่ในเวลาที่ถูกล่าแบบนี้ เขาไม่มีเวลาคิดมากนัก

หมอกสีม่วงหนาทึบลอยปกคลุมไปทั่ว และเมื่อคิดว่าเรื่องจบแล้ว…

–ปัง!

เสียงลมพัดกระแทก หมอกถูกฉีกออก เผยให้เห็นร่างของโอเชียนที่ไม่เป็นอะไรเลย

ดวงตาของคาร์ลเบิกกว้างด้วยความตกใจ

•

“เมื่อกี้นั่นมันอะไร?”

โอเชียนถามพลางนึกถึงวัตถุที่คาร์ลขว้างมา

ลูกศรเวทแรกชัดเจนว่าเป็นเวทมนตร์แน่ ๆ แต่ลูกโลหะนั่นไม่ใช่เวทโดยตรง

มันคือลูกโลหะประหลาดที่แยกออกกลางอากาศและปลดปล่อยเวททรงพลังออกมา

แน่นอนว่าในเกมไม่มีของแบบนี้

‘ถ้าขว้างแล้วเวทถูกกระตุ้น แปลว่ามันเก็บเวทไว้ข้างในแล้วใช้กลไกปลดปล่อยออกมา?’

ในแง่ผลลัพธ์ มันคล้าย [Scroll] แต่ Scroll ก็เป็นของหายากและราคาแพง

ไม่ใช่ของที่จะเอามาใช้แบบลวก ๆ ในสถานการณ์แบบนี้

“ข้าหวังว่านี่จะยังไม่หมดนะ แสดงให้ข้าดูอีกสิ”

“อ๊ากกกกกก!”

คาร์ลกรีดร้อง ขว้างลูกโลหะอีกลูกจากที่สะสมไว้ในแขนเสื้อ

โอเชียนจ้องมองอย่างตั้งใจ

ทันทีที่เขาจดจ่อกับมัน เวลาก็เหมือนช้าลง

ลูกโลหะหมุนกลางอากาศ แยกออกเป็นสองส่วนอีกครั้ง

ด้านในเป็นของเหลวใสคล้ายเจลที่ก้ำกึ่งระหว่างของแข็งกับของเหลว

ทันทีที่มันเรืองแสงจาง ๆ เวทที่ฝังไว้ทั้งสามก็ถูกกระตุ้น

[Skeletal Spear] หอกกระดูกแข็งแกร่งที่พุ่งแทงศัตรู

[Black Fog] หมอกดำสนิทที่ก่อให้เกิดความสับสนทางจิต

[Red Swamp] พื้นโคลนสีแดงที่กัดกร่อนโลหะทันทีที่สัมผัส

เป็นเวทระดับ 2 ดาว — ต่ำกว่าเวทก่อนหน้า แต่ก็ยังอันตรายถึงตายได้

‘ทั้งหมดนี่ข้าเคยเห็นมาแล้ว’

โอเชียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้เห็นเวทใหม่ๆ

“คราวนี้แกหยุดมันไม่ได้หรอก!”

คาร์ลตะโกน แต่โอเชียนไม่ตอบ

เขาแค่สะบัดดาบใส่เวทที่กำลังพุ่งเข้ามา

หอกกระดูกที่พุ่งตรงเข้ามาถูกฟันออกเป็นสองท่อน กระจายออกซ้ายขวา

เขากลับดาบในมือ แล้วฟันอีกที

หมอกดำที่กำลังจะกลืนเขาถูกฉีกออกกระจุย

Red Swamp ที่เริ่มไหลเข้าหาเท้าตนถูกเขาเตะพื้นแล้วกระโดดข้ามด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว

โอเชียนพุ่งทะยานในอากาศแล้วลงมายืนอยู่ตรงหน้าคาร์ล

“หวังว่านี่จะยังไม่ใช่ทั้งหมด”

มีอะไรให้ดูอีกมั้ย? เวทมนตร์จริง ๆ น่ะ ไม่ใช่ของแบบสโครล

แต่คาร์ล แจ็คสันที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะทำอะไรอีกเลย

……แค่นี้เหรอ?

นี่เหรอทั้งหมดของวอร์ล็อค?

‘จากที่ผมรู้ ไม่ว่าอย่างไร จอมเวทก็ควรจะมีเวทระดับ 3 ดาวขึ้นไป’

แต่ผู้ชายตรงหน้านี้ดูยังไม่ถึงระดับนั้นเลยด้วยซ้ำ

“เฮอะ ดูท่าจะต้องจบลงแล้วล่ะ”

“……!”

ก่อนที่คาร์ลจะทันพูดอะไร หมัดของโอเชียนก็พุ่งเข้ากระแทกหน้าท้องเขาเต็มแรง

คาร์ลล้มลงกองกับพื้น น้ำลายไหลออกจากมุมปาก

จุดจบของวอร์ล็อคที่น่าอนาถที่สุด

‘เดี๋ยวนี้วอร์ล็อคอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?’

วอร์ล็อคที่เขาเคยเจอในเกมนั้นแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้จะไม่มีเวทป้องกัน ก็ยังทรงพลังมาก

ในยุคนี้ น่าจะเก่งกว่านั้นด้วยซ้ำ

แต่จริงๆแล้วโอเชียนคิดผิด

วอร์ล็อคในอดีตไม่ได้เก่งกันทุกคน

มีเพียงคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่รอดมาได้

พวกเขาต้องจัดหาศพกับวัตถุดิบเองต้องระวังทุกฝีก้าวเพื่อไม่ให้ถูกนักบวชหรือกลุ่มนักล่าพบ

วอร์ล็อคที่อยู่รอดภายใต้เงื่อนไขแบบนั้น ต้องเก่งระดับห้าดาวขึ้นไป

สำหรับโอเชียนที่เคยรับมือกับพวกนั้นมาตั้งแต่ต้นเกม คาร์ล แจ็คสันนี่จะเรียกว่าวอร์ล็อคก็น่าอายเกินไป

‘แต่ยังไงก็ตาม ภารกิจสำเร็จแล้วล่ะนะ’

สายตาโอเชียนหันไปมองลึกเข้าไปในตรอก

ตรงกลางซากไม้ผุพัง และท่อสนิมเก่า

ผ่านไอราง ๆ เขามองเห็นร่างหนึ่งชัดเจน

ชายในชุดคลุมดำ

‘วอร์ล็อค’

และต่างจากคาร์ล แจ็คสัน คนนี้คือของจริง

เขาถือคทาขนาดใหญ่ในมือข้างหนึ่ง และสวมหน้ากากหัวแพะทำจากกระดูก

แม้ร่างจะเล็ก แต่วอร์ล็อคไม่สู้ด้วยกำลังอยู่แล้ว

เขายกคทาขึ้น ชี้มาที่คาร์ล แจ็คสันเมื่อโอเชียนเอ่ยถาม

“ฉันมารับคาร์ล แจ็คสัน”

เสียงของเขาก้องลอดผ่านหน้ากากกระดูกฟังดูแหบต่ำราวกับก้องอยู่ในหัว

โอเชียนหรี่ตาลงมองอีกฝ่าย

“ดูไม่เหมือนคนจากบริษัทที่ว่าจ้างข้าเลยนะ”

“……”

“งั้นก็ไม่ได้ซิ เพราะข้าได้ตัวเขาก่อน เจ้าต้องถอยไป”

จอมเวทใต้หน้ากากกระดูกจ้องโอเชียนเขม็ง

โอเชียนไม่รู้ว่ามันใช้เวทอะไรอยู่ แต่ไม่สามารถมองทะลุตาดำสนิทของอีกฝ่ายได้เลย

“ฉันมาจากสมาพันธ์วอร์ล็อค คาร์ล แจ็คสันทำให้พวกเรามัวหมอง เราจะพาตัวเขาไป”

“ข้าขอปฏิเสธ”

“ถ้านายเป็นนักแก้ปัญหาสมาพันธ์เรายินดีจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม—”

“ดูเหมือนเจ้าจะฟังไม่เข้าใจนะ”

โอเชียนพูดเสียงเรียบนิ่ง

“ข้าได้ตัวเขาก่อน แล้วเจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ด้วยเพราะงั้น…ไสหัวไปซะ เจ้าวอร์ล็อคสกปรก”

น้ำเสียงของเขาคมกริบ

มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่ห้ามไม่ได้

ต่อให้โลกยอมรับวอร์ล็อคแล้วก็ตาม แต่ร่างกายของเขาในฐานะอัศวินพเนจรไม่อาจยอมรับพวกนั้นได้เลย

โอเชียนต้องใช้ความอดทนมากพอสมควรถึงจะยืนคุยกับอีกฝ่ายได้โดยไม่ชักดาบ

ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ได้เงินเพิ่ม แต่ภารกิจที่รับไว้แล้วก็เปลี่ยนไม่ได้

นักแก้ปัญหาต้องไม่ได้มีดีแค่ฝีมือ แต่ต้องรักษาความน่าเชื่อถือด้วย

ถ้าเปลี่ยนใจเพราะเงิน ใครจะจ้างคุณอีก?

แต่แม้โอเชียนจะเตือนแล้ว วอร์ล็อคก็ยังดื้อดึง

“ไม่ได้หรอก ฉันจะพาตัวคาร์ล แจ็คสันไป”

ไม่รู้ว่าหน้าด้านหรือไไม่สนใจ

โอเชียนถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แล้วเจ้าจะพาตัวเขาไปยังไง?”

“เราจะใช้กำลัง… แบบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“งั้นเหรอ? ก็เอาสิ”

ทันทีที่พูดจบ

–ปุ!

เงาของวอร์ล็อคบิดตัว ก่อนจะแปรเป็นมือสีดำพุ่งออกมา

ดวงตาของโอเชียนฉายแววเฉียบคมทันที

เวทมนตร์ที่วอร์ล็อคใช้คือเวทมนดำระดับ 3 ดาว [Shadow Touch] ซึ่งถูกปล่อยออกมาทันทีโดยไม่ต้องร่าย

รวมทั้งหมดมีอยู่ห้ามือ

มือปีศาจเหมือนหลุดจากขุมนรก หลบโอเชียนไป พุ่งเข้าใส่ร่างของคาร์ล แจ็คสันที่นอนอยู่เบื้องหลัง

ดูเหมือนเขาจะไม่อยากปะทะกับโอเชียน แต่เป้าหมายหลักคือการเอาตัวคาร์ลกลับไป

มือสีดำใกล้จะถึงตัวคาร์ลแล้ว

“เห็นข้าเป็นตัวตลกหรือไง”

ดาบของโอเชียนเคลื่อนไหว

–แว้บ!

แสงสะท้อนสว่างวาบกลางอากาศ มือเงาทั้งหมดถูกฟันขาดกระจายหายไป

เกิดขึ้นในพริบตาเดียว

ผู้ใช้เวทมองโอเชียนตาเขม็ง

และเป็นครั้งแรกที่ในดวงตาหลังหน้ากากที่นิ่งสนิท มีประกายแห่งอารมณ์ปรากฏขึ้น