การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 16 การล่มสลายของอัสวิน
บทที่ 16 การล่มสลายของอัสวิน
[การร่วงหล่นของเหล่าอัศวิน]
สำหรับโอเซียนประโยคนี้ทั้งยั่วยุและชวนให้สงสัย
แม้ในเกมมันจะเป็นแค่อาชีพหนึ่งแต่โอเซียนก็คืออัศวินที่ถูกพูดถึงในประโยคนี้
และเมื่อเกมกลายเป็นเรื่องจริง การเป็นอัศวินก็กลายเป็นส่วนสำคัญของตัวตนเขา
อัศวินนั้นได้หายไปในช่วงเวลาอันยาวนานระหว่างจุดจบของเกมและโลกในปัจจุบัน
โอเซียนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทั้งไม่พอใจและสงสัยไปพร้อมกัน
‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอัศวินจะหายไปจากโลกได้’
แต่พอมองย้อนกลับไป มันก็สมเหตุสมผลอยู่
เมื่อดินปืน ปืน และปืนใหญ่ถูกคิดค้นขึ้นมาอัศวินก็หมดความหมาย
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับอัศวินในประวัติศาสตร์ของโลกจริง ๆ
แน่นอนว่าอัศวินในเกมนั้นแตกต่างจากอัศวินในชีวิตจริงมาก
ในเกม ตัวละครแต่ละสายมี [สกิล]
อัศวินที่มี [สกิล] สามารถป้องกันตัวจากอาวุธปืนได้
อย่างน้อยอัศวินพเนจรที่โอเซียนรู้จักก็ไม่ใช่คนที่จะถูกปืนเล่นงานได้ง่าย ๆ
นี่ส่วนหนึ่งมาจากความแข็งแกร่งทางร่างกายและศักดิ์ศรีของอัศวิน แต่เขาก็มองจากมุมมองของคนที่เคยเล่นเกมมาก่อนด้วย
ในความเป็นจริง NPC อัศวินทุกคนที่เขาเจอในเกมต่างก็แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อคุณสามารถจัดการมอนสเตอร์ที่แม้แต่นักรบรับจ้างทั้งกลุ่มยังทำไม่ได้ ปืนจะมีประโยชน์อะไร?
‘แต่นั่นใช้ได้แค่กับอัศวินที่มีอยู่ก่อนหน้า คนรุ่นใหม่ที่อยากเป็นอัศวิน กลับไม่สามารถทำได้แบบนั้น’
หนังสืออธิบายเหตุผลไว้อย่างชัดเจน
มีแค่เหตุผลเดียวที่อัศวินสูญพันธุ์ไป
เพราะไม่มีอัศวินในรุ่นถัดไปเกิดขึ้นอีก
อัศวินในอดีตอาจรอดจากการปฏิวัติอาวุธปืนได้ แต่รุ่นถัดไปที่ยังใช้ดาบกลับไม่สามารถเอาชนะมันได้
ไม่มีใครเกิดมาแข็งแกร่งตั้งแต่ต้น
อัศวินก็ไม่ใช่ว่าจะเก่งมาตั้งแต่เกิด
แน่นอนว่าพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยการฝึกฝนและพยายาม
แต่ถ้าความพยายามนั้นไร้ความหมายล่ะ?
ไม่ว่าคุณจะเหวี่ยงดาบเก่งแค่ไหน ถ้าอีกฝ่ายมีปืน การต่อสู้ก็จบลงทันทีที่เหนี่ยวไก
ในขณะที่ปืนและปืนใหญ่ก็ค่อย ๆ ถูกพัฒนาให้เร็ว แรง และไกลยิ่งขึ้น
ในโลกที่เปลี่ยนไปขนาดนี้ ใครจะอยากจับดาบและเดินบนเส้นทางของอัศวินกัน?
ไม่ใช่แค่อัศวินเท่านั้นนักรบคนเถื่อนทั้งหลายก็คงไม่รอดเช่นกัน
โอเซียนพลิกไปหน้าถัดไป แล้วขมวดคิ้วมองภาพประกอบในเล่ม
ภาพขาวดำแสดงให้เห็นอัศวินที่ล้มลงและเลือดไหลไม่หยุด
ข้างใต้ภาพเขียนไว้ว่า “การตายของเดอมิเลียน”
เดอมิเลียน เบลซัค
อัศวินและชนชั้นกึ่งขุนนางที่ถูกยกย่องว่าเป็นอัศวินที่มีพรสวรรค์ที่สุดในยุคของเขา
เมื่ออาวุธปืนได้รับการพัฒนาอัศวินก็ยืนอยู่บนขอบเหวของประวัติศาสตร์
การมีอยู่ของเดอมิเลียนคือความหวังสุดท้ายของอัศวิน
บางคนถึงกับกล่าวว่าเขาอาจจะชุบชีวิตวิชาที่กำลังจะตายนี้ขึ้นมาได้อีกครั้ง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาถูกฆ่าตายอย่างกะทันหัน
และผู้ที่ฆ่าเขา ก็ไม่ใช่อัศวินชั้นสูง หรือพ่อมดผู้เชี่ยวชาญแต่อย่างใด
แต่เป็นโจรติดอาวุธปืนธรรมดา
เดอมิเลียน ผู้ถูกยกให้เป็นสุดยอดแห่งรุ่นถูกยิงเสียชีวิตระหว่างที่ไล่ล่าทหารแพ้สงครามที่หันมาเป็นโจรป่า
‘อะไรกันเนี่ย’
โอเซียนถอนหายใจพลางอ่านรายละเอียดต่อ
เดอมิเลียนที่เป็นผู้นำในภารกิจนั้นประมาทจนไม่แม้แต่จะสวมหมวกเหล็ก เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคือโจรธรรมดา
แถมโจรที่ลั่นไกใส่เขาก็ไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ แค่ลั่นไกมั่วๆเพราะตกใจกลัว
กระสุนพุ่งทะลุหน้าผากของเดอมิเลียน
ไร้การป้องกัน ความประมาท และความบังเอิญ
ทั้งหมดนี้ร่วมมือกันฆ่าอัศวินผู้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของโลก
ความหวังของอัศวินถูกดับลงด้วยกระสุนนัดเดียว เหตุการณ์นี้ทำให้สังคมในเวลานั้นช็อกอย่างรุนแรง
และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงปัจจุบัน โลกใบนี้ก็ไม่มีอัศวินเหลืออยู่อีกแล้ว
‘เดี๋ยวนะ นี่หมายความว่าผมคืออัศวินคนสุดท้ายของโลกนี้เหรอ?’
เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมคนอื่นถึงมองเขาเหมือนตัวประหลาด
ในสนามรบที่ทุกคนใช้อาวุธปืน ถ้ามีแค่คุณคนเดียวที่ถือดาบต่อสู้ ก็ต้องโดนมองแปลกเป็นธรรมดา
‘ถ้าคิดดี ๆ ผมนี่มันดูบ้าจริง ๆ’
แต่จะให้ทำยังไงล่ะ?
ผมกำลังมีชีวิตอยู่ในเรื่องราวแบบนั้นจริง ๆ
แม้เขาจะเข้าใจทุกอย่างด้วยเหตุผล แต่ร่างกายของเขากลับไม่อาจยอมรับการหายไปของอาชีพที่ตนรักได้
โอเซียนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า และยามค่ำคืนก็ค่อย ๆ ปกคลุม โลกเบื้องล่างส่องแสงสีส้มจากตะเกียงแก๊สตามท้องถนน
ท้องฟ้าดำมืดลงจนแทบไม่มีแสงเหลือ
แม้ในเกมก็มีเวลากลางวันและกลางคืน
แต่ในตอนนั้น ไม่ว่าคุณจะมองไปที่ไหน ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ
เขายังจำภาพของแสงออโรร่าบนท้องฟ้าท่ามกลางทุ่งหิมะเหนือตอนกลางคืนได้ดี ถึงจะเป็นแค่ภาพในเกมก็ตาม
แต่ในโลกนี้ ไม่มีดวงดาว มีแต่ไอน้ำสีขาว เขม่าควันจากโรงงาน และอากาศที่ขมุกขมัว
เมื่อแสงจากพื้นดินยิ่งสว่างขึ้น แสงจากฟากฟ้าก็เหมือนจะหายไป
โอเซียนมองภาพตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม แล้วพึมพำเบา ๆ
“รู้งี้ตอนนั้นน่าจะเล่นสายพ่อมดแทน”
•
“คุณอยากให้ผมไปจับวอร์ล็อคผู้หลบหนี?”
“ใช่”
นั่นคือคำตอบที่เขาได้รับเมื่อตื่นเช้าแล้วมาถึงไวโอเล็ตฟ็อกซ์ และถามว่ามีงานให้ทำไหม
“วอร์ล็อคเหรอ…”
ผมลูบคางเกลี้ยง ๆ ของตัวเองเบา ๆ
วอร์ล็อค—แค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ต้องห้าม
ในขณะที่พ่อมดธรรมดาใช้เวทธาตุต่าง ๆ วอร์ล็อคจะใช้เวทมืดควบคุมศพ สาปแช่ง ปลุกพลังชั่วร้าย ฯลฯ
‘นี่เป็นหนึ่งในสายอาชีพที่ผู้เล่นเลือกได้’
ในแง่ของพลังโจมตีวอร์ล็อคถือว่าเป็นหนึ่งในสายที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม
ยังสามารถใช้พวกอันเดธอย่างโครงกระดูกเป็นบริวารได้อีกด้วย
เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงน่าเชื่อถือสุด ๆ และเป็นตัวช่วยที่ดีในเกมโหดนี้
อาชีพวอร์ล็อคดูมีเสน่ห์มาก แต่ถึงอย่างนั้นก็แทบไม่มีผู้เล่นเลือกใช้เลยด้วยเหตุผลเดียว
‘ถ้าเลือกเล่นวอร์ล็อค จะกลายเป็นศัตรูกับ NPC ทุกคน’
ในเกมนี้ ผู้เล่นมีระบบค่าชื่อเสียงกับ NPC และองค์กรต่าง ๆ
ถ้าค่าชื่อเสียงสูง คุณจะได้สิทธิพิเศษมากมาย ทั้งส่วนลด ของรางวัล ฯลฯ
แต่ถ้าเลือกวอร์ล็อค ค่าชื่อเสียงจะต่ำที่สุดตั้งแต่เริ่มต้น
ไม่ใช่ศูนย์ แต่ติดลบเลยทีเดียว
ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ก็จะโดนรุมฆ่าทันที
‘ผู้เล่นวอร์ล็อคเลยต้องอยู่แบบหลบซ่อน เข้าเมืองก็ไม่ได้’
ที่เดียวที่เข้าได้คือพื้นที่ไร้กฎหมายหรือโซนเป็นกลาง แต่นั่นก็ยังมีคนจ้องจะเล่นงานอยู่ดี
แม้ว่าจะสู้มอนสเตอร์เก่งแค่ไหน วอร์ล็อคก็เป็นอาชีพที่มีบทลงโทษหนักมากในด้านอื่นๆ
‘ไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมีวอร์ล็อคเหลืออยู่จริง ๆ’
คำขอนี้ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย
“ให้จับตัว… ไม่ใช่ฆ่าเหรอ?”
‘ในยุคก่อนวอร์ล็อคจะถูกสั่งฆ่าทันทีโดยไม่มีข้อแม้เลยนะ’
แสดงว่าโลกปัจจุบันนี้ไม่ถึงขั้นฆ่าทิ้งแล้ว
“บริษัทอยากให้ไปจับตัววอร์ล็อค”
รายละเอียดงานที่โรแนนยื่นมาให้นั้นน่าสนใจมาก
ลูกค้าคือบริษัทเล็กถึงขนาดกลางชื่อ Blossom Tear Pharmaceutical
เป็นบริษัทที่ผลิตโพชั่น เครื่องสำอาง และยา
“แล้วทำไมพวกนั้นถึงอยากให้ข้าแค่ไปจับ?”
“น่าจะเพราะพวกเขาเคยร่วมงานกันมาก่อน”
“ร่วมงาน? บริษัททำยา กับวอร์ล็อค?”
“ใช่ ปกติบริษัทแบบนี้จะจ้างนักเล่นแร่แปรธาตุ แต่ได้ข่าวว่านักเล่นแร่ของเขาลาออกไป”
“อ๋อ”
ในเกมก็มีอาชีพคล้าย ๆ นักเล่นแร่แปรธาตุ
ผู้เล่นสายพ่อมดสามารถเลือกสายคราฟต์เพื่อผลิตโพชั่นได้เหมือนกัน
แต่ต้นทุนสูง พลังสู้ต่ำ ทำให้ไม่ค่อยมีใครใช้เท่าไหร่
แต่ในยุคนี้ มันต่างไปมาก
“นักเล่นแร่แปรธาตุคือแรงงานระดับสูงเลยนะ พวกเขาไม่ได้ทำแค่โพชั่น แต่ยังผลิตเครื่องสำอางและน้ำหอมเกรดสูงให้คุณหญิงคุณนายด้วย”
โรแนนอธิบาย
การที่นักเล่นแร่แปรธาตุลาออกจึงทำให้บริษัทเสียศูนย์
หาคนใหม่ก็ไม่ได้ เพราะเป็นอาชีพที่เป็นที่ต้องการสูง
บริษัทเลยต้องใช้มาตรการสุดโต่ง จนสุดท้ายตัดสินใจทำสัญญากับวอร์ล็อค
“ไม่ใช่ว่าพวกเขาทดลองมนุษย์หรือทำอะไรอันตรายนะ วอร์ล็อคแค่มาทำหน้าที่แทนนักเล่นแร่จริง ๆ”
วอร์ล็อคกลายเป็นคนทำงานให้บริษัท
บางทีโลกนี้อาจจะยอมรับวอร์ล็อคแล้วจริง ๆ ก็ได้
ถ้ารู้แบบนี้ ผมน่าจะเลือกเล่นวอร์ล็อคซะตั้งแต่แรก
“แล้วทำไมถึงต้องให้ข้าจับ?”
“เขาหนีไปแล้ว”
“หนี?”
“ใช่ แถมยังขโมยของมีค่าของบริษัทไปด้วย ตอนนี้นอกจากผิดสัญญาแล้ว ยังโดนข้อหาลักทรัพย์อีก”
ผมอดคิดไม่ได้ว่า
“แต่ตอนแรกเชื่อใจวอร์ล็อคก็ผิดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ถึงผมจะไม่เคยเล่นสายนี้ แต่จากประสบการณ์ในเกม วอร์ล็อค NPC ที่เจอแต่ละตัวก็เป็นพวกโรคจิตทั้งนั้น
การบูชายัญมนุษย์กับอัญเชิญปีศาจคือกิจวัตรประจำวันของพวกเขา
บางคนยังเป็นบอสลับของดันเจี้ยนด้วยซ้ำ
“แต่ในวงการ เขามีเครดิตนะ เพราะเขาเป็นสมาชิกของสมาพันธ์วอร์ล็อค”
สมาพันธ์วอร์ล็อค?
ได้ยินคำนี้อีกแล้ว
ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่พวกใต้ดิน แต่ดูเหมือนจะมีหน้ามีตาในวงการด้วยซ้ำ
“แล้วบริษัทได้สอบถามสมาพันธ์หรือเปล่า?”
“ได้ พวกเขาแจ้งไปแล้ว สมาพันธ์ก็ตรวจสอบให้ แล้วบอกว่าพวกเขาก็รู้สึกว่าโดนหลอกเหมือนกัน”
“หืม…”
ถ้าสมาพันธ์ออกตัวแบบนี้ บริษัทก็คงโวยใส่ไม่ได้เต็มปากเมื่อกัน
ปกติต้องไปฟ้องศาลเอา
แต่ตอนนี้บริษัทกำลังขาดทุน เพราะผลิตโพชั่นส่งไม่ได้ทัน
“ก็เลยต้องมาหานักแก้ปัญหาเพราะเรื่องมันเร่งด่วนซินะ”
“ใช่ ประมาณนั้นแหละ”
“แต่ต่อให้จับมาได้ ก็ไม่ได้ของคืนอยู่ดี”
“Blossom Tear น่าจะตั้งใจเอาตัวเขามาต่อรองกับสมาพันธ์อีกที”
“หมายถึงใช้วอร์ล็อคเป็นตัวประกันน่ะเหรอ”
“ประมาณนั้นเลย พวกเขาจะรีดเงินจากสมาพันธ์แล้วเอาไปจ้างนักเล่นแร่คนใหม่แทน”
“ถึงจะหาคนแทนไม่ได้ แต่ก็ยังอุดช่องว่างด้านรายได้ได้ อย่างน้อยก็พอถูไถไปได้”
เรื่องนี้เริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
“แล้วเจ้าคิดยังไงกับงานนี้?”
เมื่อผมถาม โรแนนก็ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ตามเคย
“ถ้าให้พูดตรง ๆ ผมไม่เห็นด้วยกับงานนี้เลย”