การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 13 งูดำ (2)

บทที่ 13 งูดำ (2)

เมื่อโอเซียนไม่ตอบอะไร ชายสวมหน้ากากก็ส่ายหน้าเบา ๆ

“ช่างเถอะ จะเป็นใครก็ไม่สำคัญ เพราะเราต้องเก็บพยานให้หมด จัดการมันซะ”

ทันใดนั้น ร่างยักษ์ก็เคลื่อนไหว

มีเสียงคล้ายลูกสูบลมดังขึ้น แล้วร่างใหญ่ก็พุ่งออกไปอย่างกระสุนปืน กระโจนใส่โอเซียนทันที

มันคว้าหัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาแล้วเหวี่ยงอัดเข้ากับผนัง

แต่โอเซียนกลับหมุนตัวกลางอากาศ แล้วลงพื้นอย่างมั่นคงก่อนชนกำแพง จากนั้นอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าชนหัวไหล่เขาทันที

โอเซียนยกแขนไขว้ป้องกัน ร่างยักษ์ใช้น้ำหนักร่างพุงเข้ามาเต็มกำลัง

-ตุ้บ! ควัง!

แรงกดดันมหาศาลจากน้ำหนักและพละกำลัง

ร่างยักษ์ผลักโอเซียนถอยหลังราวกับรถไถทะลุกำแพงสองชั้น เศษอิฐปลิวว่อน ฝุ่นคลุ้งเต็มห้อง

แรงขนาดนี้ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงเลือดคั่งไปนานแล้ว แต่ทันใดนั้นเจ้าร่างยักษ์กลับรู้สึกว่า…ร่างของตนไม่ขยับไปข้างหน้าอีกต่อไป

กลับกัน มันรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่กดทับอยู่บนไหล่

“ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร แต่กลับพุ่งเข้าใส่ข้าแบบนี้มันเสียมารยาทนะ”

โอเซียนกล่าวพลางออกแรงสู้กับร่างยักษ์

เขาพุ่งใส่อีกฝ่าย พลิกตัวและใช้ไหล่ชนกลับ

เขาแปลกใจที่อีกฝ่ายเร็วกว่ารูปลักษณ์ที่ดูใหญ่เทอะทะทำให้เขาตอบสนองไม่ทัน

แต่แม้จะโดนโจมตีร่างของโอเซียนก็ไม่มีรอยฟกช้ำเลย

ทั้งที่เขาเพิ่งทะลุกำแพงสองชั้นด้แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด

‘ถึงจะเป็นร่างของตัวเองแต่มันก็แข็งแกร่งเกินมนุษย์จริง ๆ’

แม้ในใจจะคิดแบบนั้นแต่โอเซียนก็ยังคงวิเคราะห์ศัตรูตรงหน้า

เจ้าร่างยักษ์ไม่มีอารมณ์ใด ๆ แสดงออกมา แม้จะถูกต้านทานแรงกลับและโดนผลักถอยไป

อย่างน้อย มันก็ไม่ใช่มือสมัครเล่นแบบที่เขาเจอชั้นล่างแน่นอน

ร่างยักษ์ย่อตัวกดน้ำหนักลงที่ขาทั้งสอง แผ่นพื้นแตกร้าว แต่โอเซียนยังคงยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน

กลับกัน ร่างยักษ์นั่นต่างหากที่เริ่มถอยหลังทีละนิด

เมื่อมันรู้ว่าวิธีนี้ไม่ได้ผล จึงเอนตัวถอยนิดหนึ่ง

โอเซียนยังฝืนแรงไว้ ทำให้เสียจังหวะเล็กน้อย

ทักษะของเขายังไม่ทันเท่ากับร่างที่แข็งแกร่ง และนั่นคือช่องโหว่ที่ถูกอีกฝ่ายใช้เล่นงาน

หมัดขนาดเท่าหัวผู้ใหญ่พุ่งตรงราวกระสุนปืนใส่ใบหน้าโอเซียน

มันเป็นหมัดตรงที่ขยี้หัวได้เหมือนแตงโมแตก แต่โอเซียนกลับปรับสมดุลได้ทัน ยกศีรษะหลบไปเล็กน้อย

เขาหมุนตัวไปด้านหลัง มือทั้งสองคว้าหมัดของอีกฝ่ายผ่านเหนือไหล่ แล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง

-ควั๊ง!

ร่างยักษ์รับแรงกระแทกเต็มหลัง แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงครางลอดออกจากหลังหน้ากาก

ดวงตาโอเซียนฉายแววสนใจ

เจ้านี่แข็งแกร่งกว่าที่คิด

“ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน”

โอเซียนง้างหมัดชกเข้าที่ใบหน้าของร่างยักษ์ เขาตั้งใจจะถอดหน้ากากก่อน แต่หมัดที่ยื่นออกไปกลับถูกฝ่ามือขนาดฝาหม้อจับไว้ได้

“หืม?”

ในขณะที่โอเซียนมองอย่างแปลกใจ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากรอยแยกของเสื้อโค้ต เป็นปฏิกิริยาที่ร่างกายมนุษย์ปกติไม่มีทางทำได้

โอเซียนเบิกตาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแรงกดทับที่อาจบดขยี้หมัดของเขา

พลังของมันเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเครื่องจักรปั่น หมุน และสูบแรงดังจากในร่าง

“แกไม่ใช่มนุษย์”

ยังไม่ทันพูดจบ ร่างท่อนบนของมันก็ผงกขึ้นเหมือนโดนดีดตัว

โดยยังคงจับหมัดของโอเซียนไว้ มันหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง

ใต้แขนเสื้อที่ขาดบางส่วน เขาเห็นว่าแขนของมันไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เป็นแขนเหล็กกล้า

ดวงตาหลังหน้ากากเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ

•

ชายร่างสูงผอมในหน้ากากเหล็กนั่งอยู่ในเก้าอี้ของห้องจาค็อบ รอคอยอย่างใจเย็น

เขามาเพื่อดูว่าธุรกิจของจาค็อบขยายไปถึงไหนแล้ว แต่เวลาดันไม่ดีเอาเสียเลย

จาค็อบถูกนักแก้ปัญหาฆ่าตายไปแล้ว

‘น่าเสียดาย แต่หมอนั่นก็เป็นเบี้ยที่ตั้งใจจะทิ้งอยู่แล้วนักแก้ปัญหนั่นแค่โชคร้ายที่มาเจอเราในวันแบบนี้’

อีกฝ่ายต้องเก่งพอสมควรถึงจัดการแก๊งแบล็กสเนกได้ลำพัง

แต่อสูรที่โอเซียนกำลังสู้ด้วยตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดารับมือไหว

มันคือออโตมาตอน ตุ๊กตากลที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเอง สร้างขึ้นเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ แข็งแกร่งและทรงพลัง

ไม่มีทางเลยที่นักแก้ปัญหคนเดียวจะเอาชนะออโตมาตอนที่โค่นแก๊งได้หลายแก๊งได้

ขณะคิดแบบนั้น เสียงกระแทกดังต่อเนื่องจากอีกฟากของกำแพงที่พัง

‘หมอนั่นก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ยังประคองตัวได้ดี’

แต่แค่ไม่นานเท่านั้น

เสียงฝั่งโน้นเงียบลงในเวลาอันสั้น

‘จบแล้วสินะ’

เดี๋ยวออโตมาตอนก็คงออกมาพร้อมศพที่แหลกเหลว

แต่พอคิดได้แค่นั้น บางอย่างก็ปลิวออกมาจากกำแพงที่พัง

-โครม!

สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นศพกลับกลายเป็นออโตมาตอนตัวที่เขาพามาเองต่างหาก

แขนข้างหนึ่งของมันถูกฉีกขาด มันพยายามลุกขึ้น แต่ทรงตัวไม่ได้

สายตาของชายหน้ากากเปลี่ยนจากออโตมาตอนไปยังรอยกำแพงที่พัง

ตรงนั้นเอง โอเซียนปรากฏตัวขึ้นอย่างช้า ๆ โดยมีแขนของออโตมาตอนห้อยอยู่บนบ่า

โอเซียนโยนแขนที่หลุดของมันไว้บนไหล่ แล้วจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ

ชายหน้ากากรู้สึกขนลุกซู่ใต้เสื้อโค้ต

‘ฉีกแขนของออโตมาตอนออกมาง่าย ๆ แบบนี้?’

แถมดูจากสภาพของออโตมาตอน มันต้องใช้พลังระดับ 3 อย่างต่ำแน่นอน—แต่โอเซียนกลับไร้แม้แต่รอยถลอก

“มีแค่นี้เหรอ?”

โอเซียนชี้แขนที่หลุดใส่เขา ชายหน้ากากจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายแค่นักแก้ปัญหธรรมดา แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่า…อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา

“ถ้าพอมีไม้ตายลับอยู่ข้าก็ยินดีจะดูให้”

น้ำเสียงที่ฟังดูสบาย ๆ แบบนั้น

มีแค่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีท่าทีแบบนี้ออกมาได้ มันทำให้ชายหน้ากากเหงื่อแตกซึม

ความจริงแล้ว โอเซียนแค่รู้สึกสนใจ

‘โลกที่ก้าวหน้า ก็ย่อมมีหุ่นยนต์ล้ำหน้า’

สำหรับเขาออโตมาตอนก็คือหุ่นยนต์

เขารู้ว่าโลกนี้พัฒนาไปไกลกว่าโลกในเกมแต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมีหุ่นสองขาได้ขนาดนี้

ยิ่งตอนมันเคลื่อนไหวครั้งแรกไม่มีความรู้สึกผิดแปลกใด ๆ เลย

มันสมจริงจนแทบแยกไม่ออก

‘ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งแบล็กสเนกแน่’

อย่างน้อย ถ้าจับไว้สอบสวนได้ อาจจะรู้ข้อมูลอะไรเพิ่ม

แต่แล้ว ชายหน้ากากก็พูดขึ้น

“เราจะถอนตัว”

พูดจบ ออโตมาตอนก็ถอยกลับไปยืนข้างเขา

โอเซียนจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“คิดว่าข้าจะปล่อยให้ไปง่าย ๆ แค่พูดว่าจะถอยแล้วจบงั้นเหรอ?”

ชายหน้ากากไม่ตอบ แต่ดีดนิ้วหนึ่งที

ในเสี้ยววินาทีนั้น แขนของออโตมาตอนที่โอเซียนถืออยู่ก็ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

ไอน้ำขาวฟุ้งเต็มห้องในทันที

ชายหน้ากากเบือนหน้าหนีแล้วกระโดดขึ้นบนแขนที่เหลืออยู่ของออโตมาตอน

ออโตมาตอนกระโจนขึ้นหลังคาอาคาร พร้อมกระจกที่แตกกระจาย

คนหนึ่งและหุ่นยนต์หนึ่ง หายลับไปในไอขาวของเมืองภายในไม่กี่วินาที

ไอน้ำในห้องค่อย ๆ จางลง

โอเซียนจิ๊ปากพลางมองหน้าต่างที่แตกและร่างทั้งสองที่หายไป

ไม่อยากเชื่อว่าแขนของมันสามารถระเบิดตัวเองได้

‘ไม่ได้กลิ่นดินปืนเลย มิน่าล่ะถึงไม่ทันระวัง’

มันคือลูกเล่นระเบิดแรงดันไอน้ำในแคปซูลภายในแขน

การขยายตัวของไอน้ำนั้นกลายเป็นแรงระเบิดในตัวเอง

เศษเหล็กของแขนที่แตกกลายเป็นสะเก็ดระเบิด ยิงกระจายทั่วห้องด้วยแรงอัด

คล้ายกับกับดัก Claymore ที่ตัดทุกอย่างในระยะ

แต่ร่างของโอเซียนกลับไม่มีแม้แต่รอยถลอก และมือยังคงจับดาบแน่น

เขาใช้ดาบปัดสะเก็ดทั้งหมดจากแขนที่ระเบิดออก

หลักฐานคือกำแพงด้านหลังเขาไม่มีแม้แต่รอยขูดจากสะเก็ด

ภาพรอบตัวที่ถูกทำลายดูราวกับอยู่ต่างมิติ

โอเซียนพยายามหาหลักฐาน แต่เมื่อเห็นตู้นิรภัยที่เปิดอ้าและว่างเปล่า เขาก็ล้มเลิกความคิด

ไม่ว่าชายหน้ากากจะทำอะไรก็ตาม เขาเอาหลักฐานออกไปหมดแล้ว

‘ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับมัน เพราะเป้าหมายของตนเองคือกำจัดแก๊งแบล็กสเนก’

แม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีที่เบื้องหลังยังมีอะไรซ่อนอยู่

แต่เมืองนี้ใหญ่พอที่จะมีองค์กรลึกลับสารพัด

โอเซียนเก็บดาบไว้ที่เอว แล้วเดินออกจากรังของแก๊ง

-กิ๊กกิ๊ก! กิ๊กกิ๊ก จิ๊บ

ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งจากตรอก เสียงจักรกลหมุนครางตามมา

สายตาโอเซียนมองภาพตรอกเมืองที่มีไอปกคลุม เปรียบเทียบกับฉากในเกมที่เขาเคยเล่น

ถึงจะเห็นกี่ครั้ง ก็ยังรู้สึกแปลกแยก

เขากำลังจะเดินกลับ แต่แล้วก็หยุดฝีเท้า

“…….”

เขาหันหลังกลับ จ้องไปที่หลังคาของอาคารในหมอกไอขาว

‘อะไรน่ะ?’

มีผู้หญิงคนหนึ่งสอดแนมผ่านกล้องเล็งไม่อยากเชื่อตาตัวเองเมื่อโอเซียนหันมาทางนี้

‘เขามองมาทางนี้? หรือว่าเขาเห็นเรา? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้’

ระยะห่างระหว่างตนกับโอเซียนมากกว่า 200 เมตร

ฝั่งตนเองก็พรางตัวไว้ แถมไอน้ำขาวจากท่อทองเหลืองรอบ ๆ ก็พลางสายตาทำให้มองยากขึ้น

ไม่มีทางที่มนุษย์จะเห็นตนบนหลังคาได้จากระยะนั้น

‘คงแค่บังเอิญละมั้ง’

เธอเกือบจะถอยหนี แต่ก็พยายามฝืนใจแล้วลองดูผ่านกล้องอีกครั้ง

แต่แล้วก็ต้องตื่นตระหนก

‘อะไรฟะ หายไปไหนแล้ว?’

ร่างของโอเซียนที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่กลางตรอกหายวับไป

เธอเฝ้าระวังรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

สิ่งแรกที่เธอคิดคือหนีทันที แต่แล้วก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ

“อย่าขยับ”

คนสอดแนมตัวแข็งทือ

ความเย็นของโลหะที่แนบต้นคอไม่ผิดแน่—มันคือดาบของโอเซียน

‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย… ตั้งแต่เมื่อไหร่?’

ไม่นานนักหลังจากที่เธอเผลอหลุดสายตาจากกล้อง

แต่แค่นั้น โอเซียนก็ข้ามระยะ 200 เมตรมาอยู่ด้านหลังตน

แถมยังอยู่บนหลังคาอาคารอีก

“เมื่อกี้เจ้าเฝ้าดูข้าอยู่สินะ จุดประสงค์คืออะไร?”

น้ำเสียงที่พูดบ่งบอกว่าเขารู้แน่ชัดว่าตนถูกจับตามอง

เธอจ้องกลับมาทางกล้องเล็งอยู่ครู่หนึ่ง และไม่ใช่แค่ภาพหลอน

เหงื่อเย็นไหลซึมใต้หน้ากากกรองอากาศของชายเฝ้าระวัง

“ไม่ตอบงั้นเหรอ? งั้นก็ดี”

ทันใดนั้นเองที่โอเซียนกำลังจะออกแรงกดดาบลงคนสอดแนมตะโกนขึ้น

“เดี๋ยวก่อน!”