โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ

ในโลกแห่งการบ่มเพาะ ผู้แข็งแกร่งคือผู้กำหนดชะตา ส่วนผู้อ่อนแอ…มีค่าไม่ต่างจากมดปลวกที่พร้อมถูกเหยียบย่ำได้ทุกเมื่อ

ท่ามกลางดินแดนที่เต็มไปด้วยจักรพรรดิ เซียน และยอดฝีมือผู้สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน มีสถานที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน

ศาลาเฉาถัง…

กระท่อมมุงจากอันเรียบง่ายที่ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ ราวกับไม่มีสิ่งใดพิเศษ ทว่าเบื้องหลังความธรรมดานั้นกลับซ่อนความน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกก็ยังต้องหวาดเกรง

เหตุผลนั้นมีเพียงข้อเดียว…

เจ้าของศาลาแห่งนี้มีนามว่า **หลู่ชางเฉิน**

ผู้คนต่างมองว่าเขาเป็นเพียงอาจารย์ธรรมดา ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่แสวงหาชื่อเสียง ไม่แข่งขันกับผู้ใด และไม่เคยแสดงพลังให้โลกได้เห็น

แต่ไม่มีใครรู้ว่า…

ศิษย์คนโตของเขาคือจอมดาบผู้สามารถผ่าฟ้าแยกนภาด้วยดาบเดียว

ศิษย์คนที่สองคือจักรพรรดินีผู้ปกครองห้วงกาลเวลา

ศิษย์คนที่สามคือมหาปราชญ์ผู้ได้รับการยกย่องจากผู้คนทั้งใต้หล้า

ศิษย์คนที่สี่คือเทพมารผู้ทำให้สวรรค์และปฐพีสั่นสะเทือน

และศิษย์คนอื่น ๆ ต่างก็ล้วนเป็นตัวตนที่สามารถสร้างยุคสมัยของตนเองได้

เมื่อเหล่าศิษย์ทยอยก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลก ผู้คนจึงเริ่มตั้งคำถาม…

หากลูกศิษย์แต่ละคนล้วนเป็นมหาเทพผู้ไร้ผู้ต้านทาน

แล้วอาจารย์ผู้เป็นคนสั่งสอนพวกเขา…

จะเป็นตัวตนที่น่าเกรงขามเพียงใด?

หลู่ชางเฉินเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ พร้อมรอยยิ้มบางเบา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ข้าหรือ… ข้าเป็นเพียงอาจารย์คนหนึ่งเท่านั้น”

คำพูดแสนธรรมดา…

แต่กลับทำให้ทั้งสามพันโลกต้องสั่นสะเทือน